Birger Maertens

Birger Maertens (Varsenare, 28 juni 1980) is een Belgisch voormalig voetballer die als verdediger speelde. Hij speelde meestal als centrale verdediger, maar bij nood nam hij ook waar op de positie van rechtervleugelverdediger.

Maertens was een van de laatste actieve Club Brugge-spelers uit het succesvolle ‘‘Sollied-tijdperk’’ (2000–2005), een tijdperk waarin tweemaal de Belgische landstitel en tweemaal de Beker van België werd gewonnen. Ook in 2007 won Maertens de beker met Club Brugge.

Nadien speelde Maertens voor Heracles Almelo in Nederland en voor KVC Westerlo in België, waarna hij actief was in de West-Vlaamse amateurreeksen tot 2022. Hij beëindigde zijn loopbaan op de leeftijd van bijna 42 jaar bij Daring Brugge VV in tweede provinciale.

Clubcarrière Maertens, vernoemd naar Club Brugge-doelman Birger Jensen, komt uit het West-Vlaamse Varsenare op een boogscheut van het Jan Breydelstadion. Hij draagt al sedert zijn periode bij de jeugd van Club Brugge de bijnaam Bicky vanwege (schijnbaar) overgewicht. Het is een naam hem gegeven door zijn ploegmaat bij de jeugd van Club Brugge Johan Gerets, de zoon van Eric Gerets. Hij maakte officieel deel uit van de hoofdmacht vanaf het seizoen 2000–01. Maertens kreeg nummer ‘25’ toegewezen toen er nog met nummers niet hoger dan ‘25’ werd gewerkt. Hij deelde ‘25’ met de twee jaar jongere Hans Cornelis. Een seizoen later veranderde dat: Maertens kreeg zijn nummer ‘26’, met zijn naam eronder. Op 20 december 1998 zat de 18-jarige Maertens voor het eerst op de bank in de met 2–0 verloren uitwedstrijd tegen Germinal Ekeren in het Veltwijckpark. Twee jaar later kreeg hij zijn eerste minuten.

Club Brugge (2001–2008) Debuut en tuchtschorsing Maertens speelde zijn eerste officiële wedstrijd op 9 augustus 2001. Dit was de heenwedstrijd tegen het IJslandse Akranes (4–0 winst) in de laatste voorronde van de toenmalige UEFA Cup. Hij speelde de eerste helft, waarna Andrés Mendoza, een linksbuiten, in zijn plaats kwam bij wijze van tactische wissel. Hij was rechtervleugelverdediger tijdens zijn allereerste wedstrijd in het eerste elftal, tegen Akranes. Echt doorbreken deed Maertens als centrale verdediger. De Noorse trainer Trond Sollied bracht Maertens voorzichtig in de ploeg, dermate voorzichtig dat hij Brugge bijna verliet. In het voorjaar van 2002 werd Maertens een vaste waarde centraal in de verdediging net als Philippe Clement. Aan zijn doorbraak ging evenwel een juridische strijd vooraf.

Maertens werd in 2001 drie maanden geschorst door de tuchtcommissie van de FIFA. Maertens had besloten om Club Brugge te verlaten tijdens het seizoen 2001–2002 wegens gebrek aan enig uitzicht op speelkansen onder Sollied. Maertens tekende in maart 2001 een contract bij MVV Maastricht voor het komende seizoen, maar hij zette geen maand later zijn paraaf onder een nieuw contract van vijf jaar bij blauw-zwart. De FIFA ging in op een klacht van MVV en wees op de onrechtmatigheid van twee keer van ploeg veranderen in hetzelfde voetbalseizoen. Het Beroepscomité van de FIFA ging echter in op een klacht van Club Brugge, en gaf Maertens uiteindelijk de toestemming om voor Club Brugge uit te komen. De schorsing ging in augustus 2001 en is verleden december 2001.

— Maertens over zijn schorsing door de wereld- en Europese voetbalbond in de podcast De Klokke

Sterkhouder onder Trond Sollied Maertens kreeg vanaf de terugronde van het seizoen 2001–02 de voorkeur boven centrale verdediger Tjörven De Brul, omdat deze geblesseerd uitviel tijdens de winterstop van het seizoen 2001–02. Hij maakte zijn debuut in de Belgische competitie na de winterstop, uit tegen Westerlo. Brugge won met een man minder (spits Rune Lange kreeg rood), met 1–4. Na de winterstop stond Maertens zijn basisplaats niet meer af en speelde zelfs een aantal keer op het middenveld en één keer als rechtsachter. In 2002 won hij de Beker van België na winst in de finale tegen Moeskroen. 3–1 na een hattrick van spits Mendoza. Maertens speelde de volledige finale, als centrale verdediger.Wist je dat Mendoza als enige drie keer scoorde in een Bekerfinale? Voetbalkrant, 24 mei 2010. Gearchiveerd op 7 april 2022.

Maertens vormde op zijn hoogtepunt een Vlaamse defensie, die in 2002–03 op overtuigende wijze de titel opleverde — Brugge telde acht punten meer dan Anderlecht en die voorsprong liep op een gegeven moment op tot 17 punten. Hijzelf en Philippe Clement speelden als centrale verdedigers, Olivier De Cock op rechts en Peter Van der Heyden op links. Maertens verscheen in 31 van de 34 wedstrijden. Thuis tegen FC Barcelona in de groepsfase UEFA Champions League gebruikte Sollied hem als libero (vrije verdediger) tussen mandekkers Philippe Clement en Milan Lešnjak. Maertens vulde de rol meer dan behoorlijk in. Club Brugge verloor een wedstrijd die hen uitzicht gaf op de knockoutfase, met 0–1. Een seizoen later kwam hij minder aan spelen toe. Brugge eindigde als tweede achter Anderlecht, na een slechte heenronde. Hij kreeg van Sollied negen basisplaatsen, maar werd na Nieuwjaar ook wekenlang uit de selectie weerhouden. De Tsjech David Rozehnal kreeg de voorkeur. Europees stond Maertens wel in de basis bij de stuntzege van Club Brugge tegen bekerhouder AC Milan in de UEFA Champions League. Maertens en David Rozehnal verdedigden op de topspitsen Andrij Sjevtsjenko en Filippo ‘‘Pippo’’ Inzaghi en stonden hun mannetje. Inzaghi ontglipte bij een 0–0 tussenstand aan zijn aandacht, maar de lijnrechter signaliseerde buitenspel en zijn doelpunt werd afgekeurd. Andrés Mendoza bracht Brugge op het halfuur op voorsprong. Maertens speelde negentig minuten in het San Siro.De vijf hoogtepunten van Club Brugge in de Champions League Het Nieuwsblad, 14 september 2016. Gearchiveerd op 7 april 2022.

Maertens reed in 2002–03 incidentrijk parcours. Hij incasseerde drie rode kaarten in tien dagen tijd. Hij kreeg deze kaarten in het najaar van 2002, weliswaar met onderbreking thuis tegen Sporting Lokeren op 4 december 2002. De eerste kreeg hij te zien op 28 november 2002 uit tegen VfB Stuttgart in de 1/16e finales van de UEFA Cup. Dit resulteerde in een 2–1 nederlaag doordat de wedstrijd kantelde na zijn rode kaart. Club Brugge leidde, maar spelmaker Krasimir Balakov scoorde uit de vrije schop die volgde op Maertens' noodrem en uitsluiting. De tweede rode kaart kreeg hij op 1 december 2002 uit tegen Sint-Truidense VV (5–2 nederlaag) voor een overtreding op Bram Vangeel en finaal de derde op 7 december 2002 thuis tegen RSC Anderlecht voor natrappen op Nenad Jestrovic (2–1 winst). De statistiek bracht Anderlecht-fans op het idee om een spandoek ‘voor hem te maken’: ‘‘Brugge + Birger Maertens = 10 man’’. Ironisch genoeg kreeg hij die wedstrijd rood. Maertens getuigde in 2020 dat hij overwoog te stoppen met voetballen.

— Birger Maertens over zijn rode kaarten in augustus 2023

Op 23 mei 2004 eiste Maertens een hoofdrol op in de bekerfinale tussen Club en Beveren, dat met tien Ivorianen aantrad. Maertens begon aan de wedstrijd als rechtervleugelverdediger vanwege blessureleed bij Olivier De Cock. Club had alle hoop op de titel moeten opbergen ten voordele van RSC Anderlecht. De Beker van België moest het seizoen van de troepen van Sollied redden. Nastja Čeh had Brugge op voorsprong gebracht (2–1) na een absurde owngoal van afscheidnemend keeper Dany Verlinden. Echter, daarop brak Maertens' moment aan. Hij ramde de bal ogenschijnlijk bewust (wat niet zo was), zo mogelijk absurder dan Verlinden, staalhard tegen de eigen netten (voorzet van Seydou Badjan). Alles te herdoen doch Club Brugge behaalde zijn negende Beker van België met 4–2.Club Brugge wint Beker van België De Standaard, 9 mei 2004. Gearchiveerd op 13 januari 2022.Ook zij scoorden ooit een dramatische owngoal Het Nieuwsblad, 6 mei 2014. Gearchiveerd op 29 november 2020.Wist je dat SKB finale speelde met 10 Ivorianen? Voetbalkrant, 3 mei 2010. Gearchiveerd op 29 november 2020.

— Maertens over de bekerfinale van 2004 tegen SK Beveren

Laatste overlever succesjaren Het daaropvolgende seizoen 2004–05 was Birger Maertens belangrijk bij het behalen van de titel, ook het laatste huzarenstukje van Sollied. Nadat Maertens en zijn ploegmaats het op de vorige speeldag nalieten om kampioen te worden op het veld van Bergen, volstond op de 33e speeldag een 2–2 gelijkspel tegen aartsrivaal Anderlecht in het Jan Breydelstadion. Maertens speelde dat seizoen minder dan in titelseizoen 2002–03: 25 wedstrijden.Club Brugge kampioen na boeiende topper tegen Anderlecht Sporza, 13 mei 2005. Gearchiveerd op 13 januari 2022. In juni 2005 volgde Club Brugge-icoon Jan Ceulemans Trond Sollied op als coach.Jan Ceulemans tekent bij Club Brugge De Standaard, 27 juni 2005. Gearchiveerd op 29 november 2020. In het seizoen 2005–06 kwam Maertens in 33 wedstrijden in actie en meestal in de hoedanigheid van basisspeler. In de Champions League speelde hij enkele keren als libero achter de defensie, doorgaans een vijfmansdefensie.

Maertens beleefde dat seizoen een uitgebreide Europese campagne. Hij was aanvoerder in de heenwedstrijd van de 1/16e finale van de UEFA Cup tegen AS Roma bij ontbreken van eerste aanvoerder Gert Verheyen. Club Brugge verloor tweemaal 1–2 en zo zat het Europese avontuur erop. Deze wedstrijden kwamen tot stand doordat Club Brugge als derde was geëindigd in de groepsfase van de UEFA Champions League; een zware loting met Juventus Turijn en FC Bayern München aangevuld met het Oostenrijkse SK Rapid Wien. Timmy Simons, Nastja Čeh en Peter Van der Heyden waren er echter niet meer bij. Ze hadden in het tussenseizoen tegelijk de club verlaten. Club Brugge meldde zich met een mix van ervaring en jeugd. Het succes doofde plots uit, vooral in de competitie. Het afscheid van clublegende Verheyen in 2006 zette de vrije val in. Het ‘‘post-Sollied-tijdperk’’ verliep bijzonder chaotisch voor Club Brugge. Maertens was hondstrouw en ging mee door de diepe dalen die de club in de volgende jaren zou zien.Gert Verheyen de dag na het afscheid: Eén groot kippenvelmoment Het Nieuwsblad, 7 mei 2006. Gearchiveerd op 30 november 2020. In 2006–07 werd Club Brugge namelijk pas zesde in de competitie (maar won nog de Beker tegen Standard), en een jaar later stierf François Sterchele bij een verkeersongeval. Club Brugge eindigde dat seizoen, Maertens' laatste, als derde.

Met de komst van alweer een nieuwe trainer, de Limburger Jacky Mathijssen, verdween hij in het seizoen 2007–08 uit de basiself.Emilio Ferrera staat bij Brugge voor zijn seizoen van de waarheid Het Nieuwsblad, 28 juli 2006. Gearchiveerd op 29 november 2020. Met Philippe Clement, Jonathan Blondel, Gaëtan Englebert en doelman Stijn Stijnen bleef Maertens als laatste over uit het tijdperk van Sollied. Stijnen was eerst nog reservedoelman achter Tomislav Butina. De na omzwervingen bij Lokeren en Standard naar Club Brugge teruggekeerde Karel Geraerts kende Sollied ook, maar hij brak als jeugdspeler niet door onder de Noorse trainer. Clublegende Sven Vermant, die één seizoen met Sollied werkte voor hij naar Schalke 04 vertrok, kwam net als Maertens amper aan spelen toe. Maertens bleef tot juni 2008 aan boord, waarna het Brugse jeugdproduct frisse lucht opsnoof. Hij kwam reeds in 1994 bij de jeugd van Club Brugge terecht.Birger Maertens verlaat Heracles door privé-omstandigheden De Standaard, 6 januari 2012. Gearchiveerd op 29 november 2020.

Heracles Almelo (2008–2012) Maertens kwam sinds de zomer van 2008 uit voor Heracles Almelo, waar hij op 1 juni 2010 zijn contract verlengde tot en met het seizoen 2012–13Voetbalzone - Heracles gaat twee jaar langer door met 'fantastische kerel' Maertens Eind 2009 werd Maertens door het Nederlandse voetbalmagazine VI verkozen tot 8e beste speler van de Nederlandse Eredivisie.

KVC Westerlo en latere carrière (2012–2022)