Gerardo Daniel Martino (Rosario, 20 november 1962) is een Argentijns voetbaltrainer en voormalig voetballer.
Martino was een middenvelder die in de jaren '80 en '90 in totaal meer dan 500 keer in actie kwam voor Newell's Old Boys. Hij speelde een interland voor Argentinië. Na zijn spelerscarrière ging hij aan de slag als trainer. Zo werd hij onder meer vier keer kampioen van Paraguay. Van 2006 tot 2011 trainde hij de nationale ploeg van Paraguay en van 2014 tot en met 2016 die van Argentinië. Martino werd in 2007 verkozen tot Zuid-Amerikaans Trainer van het Jaar.
Spelerscarrière Gerardo Martino sloot zich op 10-jarige leeftijd aan bij de jeugd van Newell's Old Boys. Op 15 juni 1980 maakte hij zijn officieel debuut voor de club uit zijn geboortestad. De 17-jarige middenvelder mocht toen meespelen in een wedstrijd tegen Platense.
In geen tijd groeide Martino uit tot een clubicoon. De creatieve middenvelder werd de leider van het team en miste bijna geen enkele wedstrijd met Newell's Old Boys. Met in totaal 505 wedstrijden (en 35 doelpunten) is er geen enkele speler uit de geschiedenis van de club die meer wedstrijden speelde. Bovendien is hij met vier titels ook de meest succesvolle speler ooit van Newell's Old Boys, een eer die hij deelt met oud-ploeggenoten Norberto Scoponi, Miguel Ángel Fullana en Juan Manuel Llop.
In 1987/88 werd Martino voor het eerst kampioen met Newell's Old Boys. Tijdens dat seizoen kwamen er slechts zestien verschillende spelers in actie voor de club. Daarnaast was ook elke speler afkomstig uit de eigen jeugdopleiding.Records Leproso Club x Club, 28 februari 2013
In 1988 bereikte Newell's Old Boys ook voor het eerst de finale van de CONMEBOL Libertadores. In de finale verloor het over twee wedstrijden van het Uruguayaanse Club Nacional.
Begin jaren '90 nam trainer Marcelo Bielsa het roer over. Het team presteerde in die dagen sterk en zou niet veel later de Clausura, het afsluitende toernooi van de Argentijnse competitie, winnen. Martino zelf ruilde Newell's Old Boys begin 1991 in voor het Spaanse Tenerife. De Argentijnse spelverdeler kreeg er het rugnummer 10 en kwam vijftien keer in actie in de Primera División.
Na enkele maanden keerde Martino terug naar Newell's Old Boys, met wie hij vervolgens de Clausura won. In die periode maakte hij ook zijn debuut voor de Argentijnse nationale ploeg. In 1992 bereikte het team voor de tweede keer de finale van de CONMEBOL Libertadores. Ditmaal verloor Newell's Old Boys van het Braziliaanse São Paulo. In 1993 werd Martino een ploegmaat van sterspeler Diego Maradona, die na een afwezigheid van meer dan tien jaar naar zijn geboorteland was teruggekeerd om zijn carrière af te bouwen.
In 1994 botste Martino met de clubleiding en stapte hij voor een jaar over naar Lanús. Midden 1995 keerde de middenvelder terug naar de club van zijn hart, maar ook deze keer doken er problemen op met voorzitter Eduardo López.
In 1996 nam de 34-jarige Martino opnieuw afscheid van Newell's Old Boys en ging hij nog even aan de slag bij het Ecuadoraanse Barcelona SC en het Chileense O'Higgins.
Nationale ploeg Op 19 februari 1991 maakte hij onder bondscoach Alfio Basile zijn debuut voor het Argentijns voetbalelftal. Martino mocht toen in een oefenduel tegen Hongarije na de rust invallen voor Antonio Mohamed. Argentinië won het treffen in Rosario met 2–0. Het was tevens de eerste interland van bondscoach Basile.
Trainerscarrière Beginjaren In 1998 ging Martino's loopbaan als trainer van start. Hij trainde toen Brown de Arrecifes, dat in de Argentijnse tweede divisie uitkwam. In zijn technische staf nam hij met Jorge Pautasso en Jorge Theiler twee oud-ploeggenoten van Newell's Old Boys op. In de volgende jaren trainde Martino de bescheiden clubs Platense en Instituto.
Eerste successen In 2002 verkaste de inmiddels 40-jarige Martino voor het eerst naar Paraguay. Hij werd er trainer van Libertad, dat al meer dan 25 jaar op zoek was naar een nieuwe landstitel. Onder leiding van Martino won Libertad twee keer de Apertura, het openingstoernooi van de competitie, en een keer de Clausura. In zowel 2002 als 2003 werd de club landskampioen.
Na de opmerkelijke prestaties van Libertad werd Martino door Cerro Porteño overgenomen. Met die club veroverde hij in 2004 zowel de Apertura als Clausura, waardoor Martino zich zo opnieuw tot landskampioen kroonde.
In 2005 keerde Martino terug naar zijn geboorteland om meer tijd met zijn gezin te kunnen doorbrengen. Hij werd er trainer van Colón, maar zag hoe het Argentijnse team onder zijn leiding slecht presteerde. Na 21 wedstrijden keerde de trainer terug naar Libertad. In Paraguay kende Martino meer succes: Libertad won na zijn terugkeer opnieuw de Apertura en landstitel.
Bondscoach Paraguay Als coach had Martino de Paraguayaanse competitie vijf jaar gedomineerd. Hij was dan ook een logische keuze om bondscoach Aníbal Ruiz op te volgen. Andere kandidaten waren Nery Pumpido en Miguel Ángel Russo. In het najaar van 2006 werd zijn aanstelling bekendgemaakt, maar door een probleem met de Paraguayaanse voetbalbond werd hij pas in 2007 officieel tot bondscoach benoemd. Hij volgde interim-bondscoach Raúl Vicente Amarilla op.
In 2007 loodste Martino het land naar de kwartfinale van de Copa América. Paraguay, dat voor het toernooi over spelers als Roque Santa Cruz, Salvador Cabañas en Óscar Cardozo beschikte, overleefde de groepsfase in de poule van Argentinië, de Verenigde Staten en Colombia. In de kwartfinale verloor Paraguay vervolgens met 6–0 van Mexico. Dat jaar werd Martino ook verkozen tot Zuid-Amerikaans trainer van het jaar, waardoor hij in de voetsporen trad van oud-laureaten als Carlos Bianchi, Carlos Bilardo en Luiz Felipe Scolari.
In september 2009 plaatste Paraguay zich voor het WK 2010 in Zuid-Afrika. Op het toernooi werd het team van Martino in de groep van Italië, Slowakije en Nieuw-Zeeland ondergebracht. Paraguay begon aan het toernooi met een uitstekend gelijkspel (1–1) tegen groepsfavoriet Italië. Nadien wonnen de spelers van Martino met 2–0 van Slowakije, waardoor ze aan de leiding kwamen. Op de laatste speeldag kwam Paraguay niet verder dan een doelpuntloos gelijkspel tegen Nieuw-Zeeland, hetgeen voldoende was om groepswinnaar te worden. In de achtste finale nam Paraguay het op tegen Japan. Beide teams kwamen in 120 minuten niet aan scoren toe, waarna strafschoppen de beslissing moesten brengen. Daarin toonde Paraguay zich het meest trefzeker (5–3). Het was de eerste keer in de geschiedenis van het land dat de kwartfinale bereikt werd. In die kwartfinale namen de Zuid-Amerikanen het op tegen Europees kampioen Spanje. Paraguay verloor met 1–0 door een late treffer van David Villa.
Na het WK gaf Martino aan dat hij zou opstappen als bondscoach, maar na een korte vakantie in zijn geboortestad Rosario besloot de Argentijn om zijn contract met vier jaar te verlengen.
In 2011 nam Martino met Paraguay opnieuw deel aan de Copa América. Voor het eerst sinds 1979 bereikte het land opnieuw de finale. Het team van Martino begon echter niet goed aan het toernooi. Het werd in de eerste ronde na drie gelijke spelen derde in de groep van Brazilië, Ecuador en Venezuela, hetgeen net voldoende was om door te stoten. In de kwartfinale nam het team van Martino het opnieuw op tegen Brazilië, dat de groepsfase als winnaar had afgesloten. Net als in de groepsfase eindigde ook de kwartfinale op een gelijkspel (0–0). In de daaropvolgende strafschoppenreeks wist Brazilië niet te scoren. Paraguay won de penaltyreeks met 2–0. In de halve finale speelde zich hetzelfde scenario af. Paraguay nam het opnieuw op tegen Venezuela en speelde voor de vijfde keer op rij gelijk (0–0). In de penaltyreeks was Paraguay opnieuw de sterkste (5–3). In de finale verloor Paraguay met 3–0 van Uruguay na doelpunten van Diego Forlán (twee keer) en Luis Suárez. Na het opmerkelijke toernooi besloot Martino een punt te zetten achter zijn succesvolle periode als bondscoach.
Interlands onder leiding van Gerardo Martino № Datum Wedstrijd Uitslag Competitie 1 25 Mar 2007 – 2–1 Vriendschappelijk 2 28 Mar 2007 – 2–0 Vriendschappelijk 3 02 Jun 2007 – 0–0 Vriendschappelijk 4 06 Jun 2007 – 0–1 Vriendschappelijk 5 20 Jun 2007 – 0–0 Vriendschappelijk 6 28 Jun 2007 – 5–0 Copa América 7 02 Jul 2007 – 1–3 Copa América 8 05 Jul 2007 – 1–0 Copa América 9 08 Jul 2007 – 6–0 Copa América 10 22 Aug 2007 – 1–1 Vriendschappelijk 11 08 Sep 2007 – 3–2 Vriendschappelijk 12 12 Sep 2007 – 1–0 Vriendschappelijk 13 13 Oct 2007 – 0–0 WK-kwalificatie 14 17 Oct 2007 – 1–0 WK-kwalificatie 15 17 Nov 2007 – 5–1 WK-kwalificatie 16 21 Nov 2007 – 0–3 WK-kwalificatie 17 06 Feb 2008 – 2–0 Vriendschappelijk 18 26 Mar 2008 – 3–0 Vriendschappelijk 19 22 May 2008 – 1–1 Vriendschappelijk 20 27 May 2008 – 0–0 Vriendschappelijk 21 31 May 2008 – 0–0 Vriendschappelijk 22 15 Jun 2008 – 2–0 WK-kwalificatie 23 18 Jun 2008 – 4–2 WK-kwalificatie 24 09 Sep 2008 – 1–0 WK-kwalificatie 25 11 Oct 2008 – 0–1 WK-kwalificatie 26 15 Oct 2008 – 1–0 WK-kwalificatie 27 20 Aug 2008 – 1–1 Vriendschappelijk 28 06 Sep 2008 – 1–1 WK-kwalificatie 29 19 Nov 2008 – 0–1 Vriendschappelijk 30 11 Feb 2009 – 0–1 Vriendschappelijk 31 28 Mar 2009 – 2–0 WK-kwalificatie 32 01 Apr 2009 – 1–1 WK-kwalificatie 33 06 Jun 2009 – 0–2 WK-kwalificatie 34 10 Jun 2009 – 2–1 WK-kwalificatie 35 12 Aug 2009 – 1–0 Vriendschappelijk 36 05 Sep 2009 – 1–0 WK-kwalificatie 37 09 Sep 2009 – 1–0 WK-kwalificatie 38 10 Oct 2009 – 1–2 WK-kwalificatie 39 14 Oct 2009 – 0–2 WK-kwalificatie 40 05 Nov 2009 – 2–1 Vriendschappelijk 41 13 Nov 2009 – 0–2 Vriendschappelijk 42 18 Nov 2009 – 0–0 Vriendschappelijk 43 31 Mar 2010 – 1–1 Vriendschappelijk 44 15 May 2010 – 0–1 Vriendschappelijk 45 25 May 2010 – 2–1 Vriendschappelijk 46 30 May 2010 – 2–2 Vriendschappelijk 47 02 Jun 2010 – 0–2 Vriendschappelijk 48 14 Jun 2010 – 1–1 WK-eindronde 49 20 Jun 2010 – 0–2 WK-eindronde 50 24 Jun 2010 – 0–0 WK-eindronde 51 29 Jun 2010 – 0–0 WK-eindronde 52 03 Jul 2010 – 0–1 WK-eindronde 53 11 Aug 2010 – 2–0 Vriendschappelijk 54 04 Sep 2010 – 1–0 Vriendschappelijk 55 07 Sep 2010 – 1–1 Vriendschappelijk 56 09 Oct 2010 – 1–0 Vriendschappelijk 57 12 Oct 2010 – 0–2 Vriendschappelijk 58 17 Nov 2010 – 0–7 Vriendschappelijk 59 26 Mar 2011 – 3–1 Vriendschappelijk 60 29 Mar 2011 – 0–1 Vriendschappelijk 61 25 May 2011 – 4–2 Vriendschappelijk 62 04 Jun 2011 – 0–2 Vriendschappelijk 63 07 Jun 2011 – 0–0 Vriendschappelijk 64 11 Jun 2011 – 2–0 Vriendschappelijk 65 23 Jun 2011 – 0–0 Vriendschappelijk 66 03 Jul 2011 – 0–0 Copa América 67 09 Jul 2011 – 2–2 Copa América 68 13 Jul 2011 – 3–3 Copa América 69 17 Jul 2011 – 0–0 Copa América 70 20 Jul 2011 – 0–0 Copa América 71 24 Jul 2011 – 3–0 Copa América
Newell's Old Boys Toen Hernán Darío Gómez in 2011 opstapte als coach van Colombia kreeg Martino de kans om hem op te volgen. Maar de Argentijn opteerde voor zijn oude liefde Newell's Old Boys. Martino werd in 2011 coach van de club, waar hij als speler meer dan tien jaar een publiekslieveling was geweest. Onder zijn leiding won de club in 2013 het Torneo Final, het tweede toernooi van de Argentijnse competitie. In de Superfinal, een wedstrijd tussen de winnaar van Torneo Inicial en Torneo Final, verloor Newell's Old Boys vervolgens met 1-0 van Vélez Sársfield.
In 2013 bereikte de Argentijnse club ook de halve finale van de Copa Libertadores. In de heenwedstrijd tegen het Braziliaanse Atlético Mineiro won Newell's Old Boys met 2-0, maar in de terugwedstrijd ging het elftal van Martino met dezelfde score onderuit. In de strafschoppenreeks won Atlético Mineiro met 3-2. Gewezen wereldvoetballer van het jaar Ronaldinho trapte de beslissende strafschop binnen.
FC Barcelona