De Bank van Frankrijk (Frans: Banque de France) is de centrale bank van Frankrijk. Deze tweehonderd jaar oude instelling was in particulier bezit toen ze op 18 januari 1800 werd opgericht onder het consulaat van generaal Bonaparte. Op 1 januari 1946 werd ze staatseigendom toen ze door generaal De Gaulle werd genationaliseerd.
Geschiedenis Een brief van de bankiers Le Couteulx, Perregaux, Mallet en Périer, gesteund door Staatsraad Crétet, gericht op 6 januari 1800 aan minister van Financiën Gaudin, presenteert het project van een Bank van Frankrijk. Deze werd op 18 januari 1800 opgericht op bevel van de consuls voor deze groep vertegenwoordigers van particuliere banken, naar het model van de Bank of England.
Eerste Wereldoorlog miniatuur|Mensenmassa's voor de Bank van Frankrijk tijdens de monetaire crisis van juli 1914. Hoewel de gouverneur van de Banque de France door de regering werd benoemd, vertegenwoordigde de regentschapsraad feitelijk de 200 rijkste mensen van Frankrijk. De overwinning van het Cartel des Gauches bij de parlementsverkiezingen van 1924 werd met argwaan bekeken.
Overdracht van goudreserves naar het buitenland in 1940 Om de goudreserves tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de Duitsers te beschermen, werden ze buiten het hoofdkwartier overgebracht: in 1933 werden enkele tonnen naar vestigingen aan de kust gestuurd, naar Brest en Toulon, en in 1938 werden 600 ton door Franse marinekruisers naar de Federal Reserve van de Verenigde Staten vervoerd. Ten slotte versnelde minister van Financiën Lucien Lamoureux tussen 17 mei en 23 juni 1940 de overdracht van het resterende goud naar Dakar, de West-Indië en Amerika.
Nationalisatie van de Banque de France De Banque de France werd op 1 januari 1946 genationaliseerd. De nationalisatie van de Banque de France vond plaats na de bevrijding van Frankrijk, met de wet van 2 december 1945.
Invoering van de euro De Banque de France begon halverwege de jaren negentig met de voorbereidingen om de Franse frank te vervangen door de euro. De euro werd voor het eerst in immateriële vorm (reischeques, elektronische overschrijvingen, bankdiensten, enz.) geïntroduceerd op 1 januari 1999. Op 1 januari 2002 werd fiatgeld (bankbiljetten en munten), gedrukt door de Banque de France, in omloop gebracht. Dit was een zeer grootschalige operatie, die bestond uit het schatten en simuleren van het volume van de fiatcirculatie en de snelheid van de uitgifte en teruggave van euro's, het overmaken van fondsen, het creëren van opslagcapaciteit voor euro's en franken die van banken werden teruggevorderd, het aanpassen van tel- en sorteerapparatuur aan de nieuwe betaalmiddelen, enz. De Banque de France wisselde vervolgens de oude bankbiljetten en munten gedurende ongeveer tien jaar om in Franse franken, tot 17 februari 2012, toen ze werden gedemonetiseerd en niet langer inwisselbaar waren.
Deze integratie van de Banque de France in het Eurosysteem wijzigt haar missie. De Banque de France bepaalt niet langer het monetaire beleid, maar implementeert de beslissingen van het Eurosysteem, waaraan de president van de Franse centrale bank deelneemt. De Banque de France blijft echter de Franse reserves aanhouden en beheren. Zij is de enige instantie die in Frankrijk bevoegd is om bankbiljetten uit te geven.
Crisis van 2007-2009 Het uitbreken van de subprime-hypotheekcrisis en de daaruit voortvloeiende Europese besmetting (de financiële crisis van 2007-2008) leidde tot een ongekende mobilisatie van Europese centrale banken. De Banque de France nam actief deel aan het crisismanagement door het principe van kwantitatieve versoepeling voor de Europese Centrale Bank te implementeren. Onder president Christian Noyer voerde zij grootschalige versoepelingsoperaties uit.
Covid-19-crisis Tijdens de Covid-19-pandemie en de daaruit voortvloeiende economische crisis besloot het Eurosysteem € 3 biljoen aan liquiditeit te verstrekken aan banken, zodat zij op hun beurt huishoudens en bedrijven konden helpen, met name met hun dringende cashflowbehoeften. Naast haar deelname aan het Eurosysteem beheert de Banque de France kredietbemiddeling, waarvan tijdens de crisis veelvuldig gebruik werd gemaakt, en biedt zij bijstand aan bedrijven die in de problemen zitten met financiële instellingen.
Lijst van gouverneurs RangNammMandaatRangNammMandaatRangNammMandaat1Emmanuel Crétet(1806-1807)12Pierre Magnin(1881-1897)23Jacques Brunet(1960-1969)2François Jaubert(1807-1814)13Georges Pallain(1897-1920)24Olivier Wormser(1969-1974)3Jacques Laffitte(1814-1820)14Georges Robineau(1920-1926)25Bernard Clappier(1974-1979)4Martin Michel Gaudin(1820-1834)15Émile Moreau(1926-1930)26Renaud de La Genière(1979-1984)5Antoine d'Argout(1834-1836)16Clément Moret(1930-1935)27Michel Camdessus(1984-1987)6Jean-Charles Davillier(1836)17Jean Tannery(1935-1936)28Jacques de Larosière(1987-1993)7Antoine d'Argout(1836-1857)18Émile Labeyrie(1936-1937)29Jean-Claude Trichet(1993-2003)8Charles Le Bègue(1857-1863)19Pierre Fournier(1937-1940)30Christian Noyer(2003-2015)9Adolphe Vuitry(1863-1864)20Yves Bréart(1940-1944)31François Villeroy(2015- )10Gustave Rouland(1864-1879)21Emmanuel Monick(1944-1949)11Ernest Denormandie(1879-1881)22Wilfrid Baumgartner(1949-1960)
Zie ook
Economie van Frankrijk
Franse euromunten
Frankrijk * Categorie:Economie van Frankrijk