Leendert Arie Dirk Kranenburg (Klaaswaal, 6 november 1916 – Apeldoorn, 17 februari 1999) was een Nederlands militair, die onder andere betrokken was bij de slag om de Grebbeberg.
Levensloop Kranenburg deed de HBS-B en deed daarna een studie aan de Koninklijke Militaire Academie in Breda. In 1939 werd hij in Wageningen gestationeerd, als adjudant van majoor Voigt in het 3e bataljon van het 8e Regiment Infanterie, dat onder commando stond van luitenant-kolonel Hennink.
Tweede Wereldoorlog In de meidagen van 1940 was Kranenburg betrokken bij de slag om de Grebbeberg. Zijn bataljon vormde een linie van voorposten tussen Wageningen en de Grebbeberg. Al op 11 mei 1940 moesten deze voorposten zich overgeven aan de Duitse strijdkrachten en werd het bataljon krijgsgevangen gemaakt. Twee maanden later tekende Kranenburg de erewoordverklaring en werd net als andere ondertekenaars vrijgelaten. Hij begon daarna een studie dierengeneeskunde in Utrecht.
Als gevolg van de relatief grote betrokkenheid bij het verzet werden de Nederlandse officieren in 1942 weer in krijgsgevangenschap gezet. Kranenburg werd op 15 mei 1942 in Breda gearresteerd en arriveerde twee dagen later in kamp Oflag XIII-B in Neurenberg -Langwasser. Op 8 augustus 1942 arriveerde hij in kamp Stanislau (Stalag 371), in het tegenwoordige Ivano-Frankivsk in Oekraïne.
Op 11 januari 1944 werden de krijgsgevangenen op transport gezet naar kamp Neubrandenburg, omdat Stanislau ontruimt werd vanwege de naderende Sovjet-troepen. Onderweg ontsnapten verschillende groepen van in totaal 165 Nederlandse krijgsgevangenen uit de trein. De meesten werden weer opgepakt, maar Kranenburg kon met een aantal anderen wegkomen. Hieronder waren onder andere luitenant Van Hootegem en luitenant Bentinck.
Kranenburg en Bentinck sprongen met twee anderen bij het dorp Halytsj van de trein en trokken daarna met de hulp van het Oekraïens Opstandelingenleger over de besneeuwde Karpaten naar Hongarije. Ze arriveerden uiteindelijk in Boedapest, waar ze werden geïnterneerd. Ze kregen al gauw volledige bewegingsvrijheid. In maart 1944 bezetten de Duitsers Hongarije, waarna Kranenburg onderdook, totdat Boedapest na de Slag om Boedapest door de Sovjets bevrijd werd.
Hij meldde zich net als een aantal andere ontsnapte Nederlandse officieren bij de Sovjet-autoriteiten. Ze zaten kort in detentie in Hatvan, maar werden daarna via Boekarest, Odessa en Moermansk naar Engeland gestuurd waar ze op 5 mei 1945 aankwamen. Tijdens de reis droegen ze Russische uniformen met oranje kokardes.
Na de oorlog Kranenburg werd van 1947 tot 1950 naar Nederlands-Indië gezonden om deel te nemen aan de "politionele acties" en was compagniescommandant in Medan op Sumatra. Na terugkeer volgde hij de Hogere Krijgsschool en bekleedde diverse staffuncties bij de NAVO en andere militaire functies. Hij eindigde zijn loopbaan als Territoriaal Bevelhebber Oost in de rang van generaal-majoor. Na zijn pensionering behaalde hij in 1980 een doctoraal in politicologie aan de Universiteit van Nijmegen.
Militaire carrière 01-08-1938: Tweede luitenant 02-04-1947: Eerste luitenant 05-01-1949: Kapitein 31-10-1954: Majoor 30-10-1960: Luitenant-kolonel 01-11-1965: Kolonel 01-11-1969: Brigadegeneraal 01-09-1971: Generaal-majoor der Infanterie
Onderscheidingen Bronzen Kruis (BK), KB van 7 februari 1948Databank dapperheidsonderscheidingen, Bronzen Kruis: Kranenburg, L.A.D.. Gezien op 3 december 2016. Gearchiveerd op 20 december 2016. Orde van Oranje-Nassau (ON.4) Ereteken voor Orde en Vrede met 3 gespen Oorlogsherinneringskruis (OHK) Huwelijksmedaille 1937 Onderscheidingsteken voor Langdurige Dienst als officier XXXV
Bronnen
Categorie:Nederlands militair in de Tweede Wereldoorlog Categorie:Nederlands generaal-majoor Categorie:Nederlands krijgsgevangene in de Tweede Wereldoorlog