De dynastie van de Sassaniden (Perzisch: ساسانیان), ook Sassanieden en Sasaniden, was het koningshuis in het Sassanidische Rijk van 224 tot 651 n.Chr. De dynastie van de Sassaniden heerste meer dan vier eeuwen over een rijk, dat zich uitstrekte van de Zuidelijke Kaukasus en Centraal-Azië in het noorden tot de Indus in het oosten en de Arabische kant van de Perzische Golf in het zuiden. Ten slotte bezweek Perzië en het hele Midden-Oosten onder de veroveringstochten van de Arabische moslims.
De eerste koning was Ardashir i Pabagan (226-241), opgevolgd door Shapur I (241-272). Khusro I (531-579) werd om zijn rechtvaardigheid geroemd. Joden en christenen werden getolereerd in het zoroastrische rijk en Iran groeide uit tot een centrum van kennisuitwisseling tussen oost en west, met name tussen India en Rome. Onder Khusro I bereikte de cultuur in het Sassanidische rijk in geestelijk en materieel opzicht een ongekend hoogtepunt. (2018), Iran, bakermat van de beschaving, blz. 177-178. Yazdgerd III, de laatste koning van de dynastie, werd in 651 vermoord en daarna werd het Sassanidische rijk opgenomen in het kalifaat van de Arabieren.
Stamboom Papak (208) was een vazal van het Parthische Rijk, vorst van Persis. Volgens Al-Tabari stierven Papak en zijn opvolger Shapur plotseling, waarna Ardashir koning werd.
Zie ook Perzische Rijk Parsi Parthen Lijst van sjahs van Perzië (Iran) Islamitische veroveringen
Categorie:Iraanse dynastie Categorie:Perzische oudheid