Het Bloedbad van Nanking of Bloedbad van Nanjing () is een grootschalige massamoord aangericht door het Japanse Keizerlijke Leger tijdens de Tweede Chinees-Japanse Oorlog. Het bloedbad begon na de inname door Japan van de toenmalige Chinese hoofdstad Nanjing (vroeger ook Nanking genoemd), na een beleg op 13 december 1937. De gebeurtenis staat ook bekend als de "verkrachting van Nanjing”.
Een einde is niet goed aan te geven, maar de slachting duurde voort tot aan begin februari 1938.
Tijdens de bezetting van Nanjing beging het Japanse Keizerlijke Leger ontelbare misdaden, zoals verkrachtingen, plunderingen, brandstichtingen en moord op krijgsgevangenen en burgers. Hoewel de executies begonnen onder het voorwendsel om als burgers verklede Chinese soldaten te elimineren, vielen er zeer veel slachtoffers onder de burgerbevolking. Veel mannen werden bewust ten onrechte geïdentificeerd als soldaat en nadat het moorden eenmaal was begonnen, werden er willekeurig mensen vermoord. Hierdoor werden ook talloze vrouwen en kinderen slachtoffer.
Het onderwerp zelf en de schaal waarop de moordpartijen plaatsvonden is nog steeds het onderwerp van fel debat tussen Japan en China. In China wordt het aantal burgerslachtoffers geschat op 300 000."Why the past still separates China and Japan Robert Marquand (August 20, 2001) Christian Science Monitor. States an estimate of 300,000 dead. Gearchiveerd op 10 april 2023. Japanse schattingen lopen uiteen: van 100 000 tot 200 000.KASAHARA Tokushi states "more than 100,000 and close to 200,000, or maybe more", referring to his own book Nankin jiken Iwanami shinsho (FUJIWARA Akira (editor) Nankin jiken o dou miruka 1998 Aoki shoten, , p. 18). This estimation includes the surrounding area outside of the city of Nanking, which is objected by a Chinese researcher (the same book, p. 146). HORA Tomio concludes "more than 200,000" in his book (Nankin jiken o dou miruka p. 123, YOSHIDA Hiroshi Tennou no guntai to Nankin jiken 1998 Aoki shoten, , p. 160). HORA Tomio writes 50,000 – 100,000 (TANAKA Masaaki What Really Happened in Nanking 2000 Sekai Shuppan, Inc. https://www.sdh-fact.com/ , p. 5). Sommige extremisten beweren zelfs dat er slechts enkele honderden burgers zijn gedood of dat er geen bloedbad heeft plaatsgevonden.TANAKA Masaaki claims that very few citizens were killed, and that the massacre is in fact a fabrication in his book "Nankin gyakusatsu" no kyokÙ (The "Nanking Massacre" as Fabrication)
Over het algemeen erkennen Westerse landen de schatting van 300 000 doden.Based on the Nanking war crimes trial verdict (incl. 190,000 mass slaughter deaths and 150,000 individual killings) March 10, 1947 Gedeeltelijk is dit te danken aan ooggetuigenverslagen en bewaard gebleven foto's en archeologisch onderzoek. Op basis hiervan achtte het Proces van Tokio het bloedbad bewezen. Het succes van Iris Changs De verkrachting van Nanking versterkte de bekendheid van het bloedbad in het Westen en de schatting van 300 000 doden.
Historische achtergrond Invasie van China In augustus 1937, in het midden van de Tweede Chinees-Japanse Oorlog, kreeg het Japanse Keizerlijke Leger te maken met sterk verzet en leed zware verliezen tijdens de Slag bij Shanghai. De slag was zeer bloedig, aangezien beide partijen wegens uitputting overgingen tot gevechten van man tot man.
Op 5 augustus 1937 ratificeerde de Japanse keizer Hirohito een voorstel van het leger om (internationale) restricties op de behandeling van Chinese gevangenen op te heffen. In hetzelfde voorstel werd stafofficieren geadviseerd om de term "krijgsgevangenen" niet meer te gebruiken.Akira Fujiwara, Nitchû Sensô ni Okeru Horyo Gyakusatsu, Kikan Sensô Sekinin Kenkyû 9, 1995, p. 22 Deze voorstellen versterkten al bestaande neigingen tot wreedheden binnen het Japanse Keizerlijke Leger. Een factor die hier eveneens toe bijdroeg was de bekendheid die de "Wedstrijd om 100 mensen te onthoofden" kreeg.Misschien is zo'n "wedstrijd" nooit gehouden, maar het gerucht over deze "wedstrijd" wordt als indicatie van bepaalde tendensen in het Japanse Keizerlijke Leger beschouwd en was ook van invloed op deze tendensen.
Opmars naar Nanjing Tijdens de opmars van Japan naar Nanjing voerde het Chinese leger een tactiek van de verschroeide aarde uit. Doelen als militaire barakken, woningen, het Chinese Ministerie van Communicatie, bossen, zelfs hele dorpen en andere zaken die de naderende Japanners van waarde zouden kunnen zijn, werden vernietigd. De geschatte waarde hiervan was 20–30 miljoen Amerikaanse dollar, gemeten naar de waarde van 1937.
Veiligheidszone Nanjing In 1937 woonden veel westerse zakenlieden, missieleden en diplomaten in Nanjing, toen de hoofdstad van China. Tijdens de bombardementen van Nanjing vertrokken de meesten. De overgebleven 22 man vormde het Internationale Comité voor de Veiligheidszone Nanjing. De Duitse zakenman John Rabe werd gekozen als voorzitter. Het Comité vestigde de Veiligheidszone Nanjing in het westelijke deel van de stad. De Japanse regering had ingestemd geen delen van de stad aan te vallen waarin geen Chinese soldaten waren. Het Comité sprak met de Chinese regering af dat het haar soldaten uit dit stadsdeel weg zou halen. Tot op zekere hoogte respecteerden de Japanners deze zone. Afgezien van een paar verdwaalde kogels werd de zone niet gebombardeerd of onder vuur genomen. Na inname vonden ook in deze zone moorden plaats, maar veel minder dan daarbuiten.
Het beleg en de inname van de stad Op 7 december gaf het Japanse Keizerlijke Leger een commando uit aan alle troepen dat soldaten die "illegale daden begaan", "het Japanse leger onteren", "plunderen", "brand veroorzaken, zelfs wegens onachtzaamheid" streng zouden worden gestraft.
Het Japanse Keizerlijke Leger ging verder met zijn opmars en brak op 9 december door de Chinese verdedigingslinies buiten de stadsmuren. Tegen de middag werden pamfletten in de stad gedropt waarin opgeroepen werd tot overgave van Nanjing binnen 24 uur: Het 1 miljoen man sterke Japanse leger heeft [Changsu] al veroverd. We hebben Nanjing-stad omsingeld... Het Japanse leger zal geen genade tonen tegenover hen, die verzet tonen [en] hen met uiterste gestrengheid behandelen, maar zal geen onschuldige burgers kwaad doen of Chinese militairen die zich niet vijandig tonen. Het is onze oprechte wens de Oost-Aziatische cultuur te beschermen. Als uw troepen doorgaan met vechten, is oorlog in Nanjing onvermijdelijk. De cultuur die duizend jaar heeft doorstaan zal in as worden gelegd en de regering die tien jaar heeft bestaan zal verdwijnen. Deze opperbevelhebber richt zich tot uw troepen uit naam van het Japanse leger. Open de poorten van Nanjing op vreedzame wijze en volg instructies op.
De Japanners verwachtten een antwoord. Toen de volgende dag om 13.00 uur nog geen Chinese koerier was gekomen, gaf generaal Matsui Iwane opdracht om Nanjing met geweld in te nemen. Op 12 december, na twee dagen van Japanse aanvallen met zware artillerie en bombardementen, gaf de Chinese generaal Tang Sheng-chi zijn mannen bevel zich terug te trekken. Er volgde een algemene chaos. Sommige Chinese soldaten ontdeden burgers van hun kleren in een wanhopige poging om onder te duiken. Veel anderen werden in de rug geschoten door hun eigen collega's terwijl ze probeerden te vluchten. Degenen die erin slaagden om buiten de stadsmuren te komen, vluchtten in noordelijke richting naar de Yangtze, waar ze merkten dat er geen vaartuigen waren om hen mee te nemen. Sommigen sprongen in het koude water waar ze verdronken.
Op 13 december trokken de Japanners de ommuurde stad binnen waar ze nauwelijks op tegenstand stuitten.
Begin van de verschrikkingen thumb|Een dood slachtoffer Ooggetuigenverklaringen stellen dat gedurende een periode van zes weken volgend op de val van Nanjing Japanse troepen zich bezighielden met verkrachting, moord, diefstal en brandstichting. De meest betrouwbare verklaringen komen van buitenlanders die ervoor kozen om achter te blijven om Chinese burgers te beschermen. Hieronder zijn de dagboeken van John Rabe en Minnie Vautrin. Andere zijn de verklaringen van overlevenden van de massamoord. Nog meer is bekend van ooggetuigenverklaringen van journalisten, zowel Westerse als Japanse, en logboeken van militairen. De Amerikaanse missionaris John Magee bleef achter om het bloedbad op film en foto vast te leggen. De verklaringen van enkele Japanse veteranen over hun betrokkenheid kunnen hieraan worden toegevoegd.
Tijdens de belegering en val vormde een groep van achtergebleven buitenlanders onder leiding van John Rabe een vijftien man tellend Internationaal Comité. Dit Comité maakte een deel van Nanjing tot Nanjing Veiligheidszone om de burgerbevolking te beschermen. Hoewel de Veiligheidszone meerdere malen werd geschonden door het Japanse leger, is het waarschijnlijk dat de zone het leven van velen heeft kunnen redden. Rabe en Lewis S.C. Smythe, de secretaris van het Internationaal Comité en eveneens de professor sociologie aan de Universiteit van Nanjing en de missionaris, documenteerden slachtingen door Japanse troepen en dienden klachten in bij de Japanse ambassade.
Verkrachtingen Dertig kinderen werden afgelopen nacht van de taalschool gehaald en vandaag hoorde ik veel hartverscheurende verhalen van meisjes die afgelopen nacht van hun huis werden weggehaald – een van de meisjes was slechts twaalf jaar... Vanavond passeerde een vrachtauto met daarin acht of tien meisjes, en terwijl ze passeerden, schreeuwden ze "Ging ming! Ging ming!" – Red ons leven. (Minnie Vautrins dagboek, 16 december 1937.)
Het is een verschrikkelijk verhaal om te vertellen; ik weet niet waar ik moet beginnen of moet eindigen. Nooit heb ik gehoord van een dergelijke wreedheid. Verkrachting: We schatten ten minste 1.000 gevallen per nacht en vele per dag. Bij verzet of iets dat lijkt op afkeuring is er de bajonettensteek of de kogel. (James McCallum, brief aan zijn familie 19 december 1937)
Het Internationaal Militair gerecht voor het Verre Oosten verklaarde dat 20.000 (en misschien 80.000) vrouwen waren verkracht, van kleine kinderen tot bejaarden. Verkrachtingen werden vaak overdag en en plein public uitgevoerd, soms voor de ogen van echtgenoten en familieleden. Veel verkrachtingen werden systematisch uitgevoerd; jonge vrouwen werden via huis-aan-huis-zoekacties meegenomen en onderworpen aan groepsverkrachting. Onmiddellijk daarna werden ze vermoord, vaak na te zijn verminkt. Een zwangere vrouw werd door een aantal Japanse soldaten verkracht. Kort daarna bracht ze haar kind ter wereld, het was gezond.Robert B. Edgerton, Warriors of the Rising Sun Volgens sommige getuigenissen werden andere vrouwen gedwongen tot prostitutie als "troostmeisjes". Er zijn zelfs verhalen hoe Japanse soldaten families dwongen tot incest.P.95, The Rape of Nanking, Iris Chang, Penguin Books, 1997. Zonen werden gedwongen hun moeders te verkrachten, vaders gedwongen tot verkrachting van hun dochters. Monniken die een celibatair leven hadden gekozen werden gedwongen om vrouwen te verkrachten voor het amusement van de Japanners. Elke tegenstand werd beantwoord met onmiddellijke executie.
Hoewel de meeste verkrachtingen meteen na de val van de stad plaatsvonden, bleven ze tijdens de hele Japanse bezetting voorkomen.
Moord thumb|left|Gedode Chinese burgers bij Xuzhou (of Hsuchow) Verschillende buitenlandse bewoners van Nanjing vertrouwden hun ervaringen over wat er in de stad gaande was toe aan het papier. Robert Wilson in een brief aan zijn familie: De slachting van burgers is verschrikkelijk. Ik zou pagina's lang kunnen vertellen over gevallen van verkrachting en ongelooflijke wreedheden. Twee lichamen vol bajonetsteken zijn de enige overlevenden van zeven straatvegers die in hun hoofdkwartier zaten toen Japanse soldaten zonder waarschuwing en reden binnenvielen en vijf van hen doodden en twee verwonden, die uiteindelijk in het ziekenhuis belandden.Robert Wilson, letter to his family, Dec. 15