thumb|300px|De zes originele lidstaten van de EEG (1958) en de zeven originele lidstaten van de EVA (1960) De Britse euroscepsis is het verzet tegen het beleid van supranationale EU-instellingen en/of het verzet tegen het Britse lidmaatschap van de Europese Unie. Euroscepsis speelt een significante rol binnen de politiek van het Verenigd Koninkrijk.

Na 1945 werd het Europese eenheidsproject gestart. Dit project werd gesteund door vooraanstaande Britse politici, waaronder Winston Churchill. Churchill pleitte tijdens een toespraak in 1946 voor "een soort Verenigde Staten van Europa", geleid door Frankrijk en Duitsland.Winston Churchills toespraak in Zürich, 19 september 1946 Churchill had echter niet de intentie om Groot-Brittannië erbij te betrekken. Groot-Brittannië had de tweestrijdige ambitie om "een belangrijke rol te spelen in Europa, zonder er echt deel van uit te maken".Watts, D. (2005). Britain in the European Union Today. Manchester University Press, . Gearchiveerd op 9 oktober 2014. De opvatting dat het eenheidsproject vooral een zaak van het Europese vasteland is, is altijd sterk geweest in Groot-Brittannië.Gehler, M. (2009). From Common Market to European Union Building. Wenen: Böhlau. p. 240, . Gearchiveerd op 9 oktober 2014. De Pro-Europese beweging in Groot-Brittannië heeft een aantal tegenslagen gekend op het gebied van Europese integratie.Young, H. (1998). This Blessed Plot: Britain and Europe from Churchill to Blair. Overlook Press Zelfs aanhangers van pro-Europese politieke partijen als de Liberal Democrats zijn terughoudend als het gaat om integratie van Groot-Brittannië binnen de Europese Unie.Watts, D. (2005). Britain in the European Union Today. Manchester University Press. p. 2250, .

Na de toetreding van Groot-Brittannië tot de EU polariseerde de Britse politiek tussen voor- en tegenstanders. Na de controverse rondom de "korting" van Groot-Brittannië's afdracht aan de EU, kon de eurosceptische beweging op steeds meer steun van de Britse bevolking rekenen. De voordelen van het lidmaatschap bleven daarbij dikwijls onderbelicht.

Geschiedenis De opkomst van anti-Franse, anti-Duitse, of anti-Europese sentimenten in het algemeen, waren sterk aanwezig in de geschiedenis van Groot-Brittannië. Het splendid isolation-beleid in de 19e eeuw is hier een voorbeeld van. Hoewel er wat overlappingen zijn, verschilt euroscepsis van anti-europeanisme. Anti-europeanisme heeft altijd een sterke invloed gehad in met name de Amerikaanse cultuur. Het Amerikaanse Exceptionalisme is gebaseerd op het verval van Europa, of de opkomst van Europa als rivaliserende mogendheid, of beide.Chamorel, P. (2004). Anti-Europeanism and Euroscepticism in the United States. European University Institute (EUI). Sommige elementen van Britse euroscepsis zijn door Amerikaanse schrijvers vergeleken met het Amerikaanse anti-europeanisme. De uiteenzettingen door Amerikaanse schrijvers hebben invloed gehad op de eurosceptische beweging in Groot-Brittannië.

Na 1945 thumb|Het Verenigd Koninkrijk (donkergroen) in de Europese Unie (lichtgroen). Groot-Brittannië werd na afloop van de Tweede Wereldoorlog gedwongen om de leiding te nemen in West-Europa. De American Committee for a United Europe en de European Conference on Federation, geleid door Winston Churchill, waren een van de eerste ondernemingen om, met medewerking van Groot-Brittannië, Europa te verenigen. Hoewel de Britse regering de Europese integratie op het vasteland steunde, waren zij van mening dat Groot-Brittannië er zelf niet deel aan zou moeten nemen. Groot-Brittannië heeft, in tegenstelling tot het naoorlogse Duitsland, nooit een sterke pro-Europese beweging gekend. De naoorlogse jaren in het Verenigd Koninkrijk, tot aan 1954, werden overschaduwd door het verlies van een groot deel van het Britse Rijk. Het land behoorde niet tot de zes oorspronkelijke oprichters van de Europese Gemeenschappen van begin jaren vijftig. 'De Zes' - Frankrijk, Duitsland, België, Nederland, Luxemburg, en Italië - tekenden het Verdrag van Parijs, waarmee op 18 april 1951 de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) werd opgericht. De Zes slaagden er echter niet in om een Europese Defensiegemeenschap op te richten.

In de jaren voor de oprichting van de EGKS, pleitten voornamelijk Britse extreemrechtse politici, zoals Oswald Mosley, voor verdere integratie binnen Europa.Gottlieb, J., Thomas, P. (2003). Culture of Fascism: Visions of the Far Right in Britain. p. 75Drábik, J. (2012). Oswald Mosley's Concept of a United Europe. A Contribution to the Study of Pan-European Nationalism in the Twentieth Century. Praag: Charles Univerisity in Prague. De Britse elite ging er niet van uit dat Groot-Brittannië zou kunnen deelnemen als simpelweg 'lid' van de Europese Gemeenschappen.Quante. J. (2013). Die britische Europapolitik im Spiegel von Karikaturen. LIT Verlag Münster. Deze reserveringen waren in mindere mate gebaseerd op economische overwegingen, maar eerder gebaseerd op politieke filosofie.Gehler, M. (2009). From common market to European Union building. Böhlau Verlag Wien. Het idee van ongelimiteerde soevereiniteit, gebaseerd op het Britse juridische systeem en parlementaire traditie, was en is hooggewaardeerd in Groot-Brittannië. Het gebrek aan democratie binnen de Europese Unie, waaronder twijfel over de legitimiteit van de Europese Commissie en het Europees Parlement, vormen de basis van het Britse euroscepsis. Ook de alsmaar stijgende kosten van lidmaatschap en de negatieve impact van de EU-regelgeving op het Britse bedrijfsleven worden genoemd als bezwaren.Winnett, R., Waterfield, B (2011). £300 a year: the cost to each taxpayer of funding EU. Londen: The Daily Telegraph. Geraadpleegd op 8 juni 2011.EU ‘democracy’ and why we always lose as its relentless expansion continues. Londen: Daily Mail. 18 november 2009. Geraadpleegd op 2 augustus 2011. Gearchiveerd op 30 april 2011.

Britse tegenstanders van de EU beschuldigen EU-politici en -ambtenaren van corruptie. In 2005 drong Brits Europarlementariër Nigel Farage bij de Europese Commissie aan om de vakantiereizen van eurocommissarisen bekend te maken, nadat bekend werd dat voorzitter van de Europese Commissie José Barroso een week op het jacht van een Griekse miljardair had doorgebracht.Castle, S. (2005). Barroso survives confidence debate over free holiday with Greek tycoon. Londen: The Independent. Geraadpleegd op 2 mei 2010. De groep Better Off Out is een onafhankelijke organisatie die campagne voert voor het beëindigen van het lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk van de EU. De organisatie noemt als belangrijkste redenen: het zelfstandig handelsverdragen sluiten met andere landen; de nationale grenzen controleren; de eigen begroting kunnen bepalen; het restaureren van het Britse rechtssysteem; en deregulatie van EU-regelgeving binnen de National Health Service.10 Reasons to leave. Better Off Out. Geraadpleegd op 1 april 2015.

Voormalig leider van de Labour Party, Hugh Gaitskell, verklaarde ooit dat het toetreden van Groot-Brittannië tot de Europese Gemeenschappen "het einde van duizend jaar geschiedenis" zou betekenen.Your favourite Conference Clips. BBC News. 3 oktober 2007. Geraadpleegd op 17 september 2011. Gearchiveerd op 7 oktober 2011. Sommige aanhangers van Gaitskell waren echter positief over Britse deelname. Labour veranderden later hun houding tegenover de EEG, en begonnen Britse lidmaatschap te steunen. Ook binnen de Conservative Party bestond er tegenstand omtrent Groot-Brittannië's lidmaatschap van de gemeenschappelijke markt. Een van de eerste groeperingen die zich tegen Britse lidmaatschap keerde, was de Anti-Common Market League. Deze organisatie had zijn oorsprong in de Conservative Party. De voorzitter van de Anti-Common Market League, Victor Montagu, zei dat tegenstanders van de gemeenschappelijke markt zich niet wilden laten regeren door een groep "frogs and huns" (Britse slang voor respectievelijk 'Fransen' en 'Duitsers').Lieber, R.J. (1970). British politics and European unity: parties, elites, and pressure groups. University of California Press. p. 210, . Desalniettemin kwam het grootste verzet tegen Groot-Brittannië's lidmaatschap van Labour-politici en vakbondsleden. Zij vreesden dat een Europees 'blok' socialistisch beleid zou verhinderen. Echter, deze visie was niet alom vertegenwoordigd binnen de Labour Party. In 2002 richtte een aantal Labour-parlementsleden de groep Labour Against the Euro op. De groep sprak zich uit tegen Britse lidmaatschap van de Euro.Labour MPs launch anti-euro drive. BBC News. 10 april 2002. Geraadpleegd op 1 april 2015. Gearchiveerd op 27 juni 2015.

Jaren zestig In de jaren zestig kon de Conservatieve regering van Groot-Brittannië rekenen op verzet van Europese landen omtrent toetreding tot de Gemeenschappen. Met name de Franse president Charles de Gaulle was tegen.Quante.J. (2013). Draw into the Heart of Europe?. LIT Verlag Münster. In plaats van dat Groot-Brittannië een leidinggevende rol werd aangeboden, werd het land op een jarenlange 'wachtlijst' geplaatst. Dit werd door pro-Europese Britten als een belediging ervaren. De Gaulle's veto in 1963 was een nederlaag voor de regering van Harold Macmillan.Young, H. (1998). This Blessed Plot: Britain and Europe from Churchill to Blair. Overlook Press. Het Verenigd Koninkrijk kreeg te maken met economische achteruitgang alsook een serie politieke schandalen. Deze ontwikkelingen deed de verhouding tussen het Verenigd Koninkrijk en Europa geen goed. Nadat Charles de Gaulle werd vervangen door Georges Pompidou, werd het veto opgeheven. In 1970 begonnen, onder de pro-Europese regering van Edward Heath, de onderhandelingen over Britse deelname. Heath had te maken met een verschil van mening omtrent het Gemeenschappelijk landbouwbeleid en de relatie met het Britse Gemenebest. In 1972 werden de toelatingsverdragen getekend door alle lidstaten, behalve Noorwegen.

Deelname en referendum

Ondanks de keuze om deel te nemen aan de Europese Gemeenschap, was er interne verdeeldheid binnen Labour over het houden van een referendum over het permanente lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk. In 1972 stelde Labour-parlementariër Tony Benn een dergelijk referendum voor.Oborne, P. (2013). David Cameron may have finished off the Tories - but had nog choice. The Daily Telegraph. 23 januari 2013. Geraadpleegd op 1 april 2015. Als reactie riep de anti-EEG-politicus voor de Conservative Party, Enoch Powell, op om Labour te stemmen tijdens de verkiezing van 1974.Heffer, S. (1998). Like the Roman: The Life of Enoch Powell. Londen: Weidenfeld & Nicolson. pp. 707-10. Zijn oproep zou mogelijk de uitslag van die verkiezing hebben beïnvloed; Labour kwam weer aan de macht. Het uiteindelijke referendum in 1975 vroeg het Britse electoraat het volgende:

"Het Parlement heeft besloten om het electoraat te raadplegen over de vraag of het VK lid moet blijven van de Europese Economische Gemeenschap: Wilt u dat het VK lid blijft van de EEG?"

Britse deelname van de EEG werd gesteund door 67% van het electoraat, dat een opkomst had van 64,5%.

Van 1975 tot 1997 thumb|Margaret Thatcher samen met Ruud Lubbers De discussie tussen eurosceptici en voorstanders van EU speelt zich voornamelijk af binnen de Britse politieke partijen, waarvan de aanhang verschillende standpunten innemen. De twee grootste partijen in Groot-Brittannië, de Conservative Party en de Labour Party, kennen beide een breed intern spectrum van standpunten over de Europese Unie.