Her father didn't like me, anyway is de enige langspeelplaat onder de artiestennaam Raphael Ravenscroft. Het album is opgenomen in diverse geluidsstudio’s in Engeland en de CBS geluidsstudio’s. Ravenscroft bekendste bijdrage aan de popmuziek is de saxofoonsolo in Baker Street van Gerry Rafferty, dat van 1978 tot 2010 zeker 5 miljoen keer is uitgevoerd/gedraaid. Later mopperde Ravencroft, dat de financiële bijdrage aan hem maar matig was. Toch is het dankwoord op de elpee aan de band van Gerry Rafferty.
De titel van het album is afkomstig van een liedje van Rafferty uit zijn tijd van The Humblebums. De platenhoes laat zien waar het om gaat. Ravenscroft zit mijn zijn saxofoon op bed, terwijl een blonde schone verveeld op een stoel zit. De relatie is net beëindigd.
Musici De lijst van deelnemen de musici is uitgebreid: zang: Ron Charles Boromeo, Betsy Cook, Paul Da Vinci, Maggie Ryder, Vivian, Dennis O’Brien gitaar: Nigel Jenkins, Julian Littman, Richard Brunton, Steve Waller, Brian Holloway, Gary Taylor basgitaar: Gary Taylor, Kuma Harada, Peter Zorn (ook dwarsfluit), Steve York toetsinstrumenten: Tommy Eyre, Geoff Bannister, Betsy Cook, Pete Solly slagwerk: Liam Genocky, Preston Hayman, Strecht Scretsching, Geoff Britton percussie: Frank Ricotti, Dave Ulm saxofoon: Raphael Ravenscroft (ook dwarsfluit), Albert Wing (ook dwarsfluit), Bill Skeat (ook dwarsfluit), Vic Ash, Manny Winter, Keith Bird trompet: John Wilbraham, Derek Watkins, Eddie Blair, Kenny Baker, Derek Healy, John Huckbridge trombone: Don Lusher, Wally Smith, Bobby Lamb, Ken Oldie hoorn: Jim Brown, John Pignegvy strijkorkest o.l.v. Nigel Warren-Green.
Muziek
Categorie:Muziekalbum uit 1979