miniatuur|Prof. Ir. H. ter Meulen, 1930 Henri ter Meulen (Amsterdam, 30 november 1871 - 's-Gravenhage, 24 juni 1942) was een Nederlands scheikundig ingenieur, hoogleraar in de analytische scheikunde aan de Technische Hogeschool te Delft, en rector magnificus in het studiejaar 1931-1932.
Levensloop Ter Meulen, telg uit het assuradeursgeslacht Ter Meulen en zoon van assuradeur Karel Eduard ter Meulen (1831-1883) en Jacoba Balthina Elisabeth Damalvy Molière (1838-1915), werd geboren in Amsterdam. Na het doorlopen van de Hogereburgerschool te Haarlem, studeerde hij chemische technologie aan de Polytechnische School te Delft van 1889 tot 1895. Hij trouwde in 1899 met Paulina Johanna Blomhert (1874-1967) met wie hij een dochter en een zoon kreeg. Zijn kleinzoon drs. H.C.E. ter Meulen (1950-1982) werd ook chemicus, en later kinderarts in opleiding en stichter en naamgever van het Ter Meulenfonds.Zie: KNAW Ter Meulen Beurs. Een kleindochter werd eveneens hoogleraar: prof. dr. Alice ter Meulen.Zie: 'Catalogus Professorum Academiae Groninganae' op: hoogleraren.ub.rug.nl. Gearchiveerd op 28 juli 2023. Een andere kleindochter trouwde met publicist en vertaler Hans Dijkhuis.Nederland's Patriciaat 84 (2002), p. 245-247.
Ter Meulen begon zij academische loopbaan aan de Polytechnische School als assistent van Sebastiaan Hoogewerff. In 1905 werd hij benoemd tot hoogleraar in de analytische scheikunde en de scheikundige bouwstoffen aan de inmiddels Technische Hogeschool. In 1917 ontwikkelde hij een procedé waarmee uit afvalslijpsel het zuivere diamantstof kon worden gehaald. De opbrengst van die kostbare stof mocht gebruikt worden voor de bouw van het Sanatorium Zonnestraal in Hilversum.
In het studiejaar 1931-1932 diende hij hier als rector magnificus, en in 1936 ging hij na ruim veertig jaar dienstverband met emeritaat.
In 1930 werd Ter Meulen onderscheiden met de Hoogewerff Gouden Medaille, in 1931 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, en in 1932 ontving hij een eredoctoraat van de Universiteit van Amsterdam. Hij was ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en officier in de Orde van Oranje-Nassau.
Werk Volgens Harry Snelders (1985) is het wetenschappelijk werk van Ter Meulen in twee perioden te verdelen:
In 1930 werd Ter Meulen onderscheiden met de Hoogewerff Gouden Medaille voor zijn werk op het gebied van de elementair-analyse.1930 Prof.ir. H. ter Meulen op hoogewerff-fonds.nl, 2015. Koopmans (1967) verklaarde:
Koopman refereert hier aan Jean-Baptiste Dumas en Georg Ludwig Carius (1829–1875), bekend door zijn studie van oxidatie.
Publicaties H. Ter Meulen en J. Heslinga, Nieuwe methoden voor Elementair-analyse, Delft, 1925, 2e druk 1930. H. Ter Meulen. "De elementen van het levend organisme". Oratie, in: Jaarboek T.H. Delft 1932, 3-16
Externe links Henri ter Meulen, Het Biografisch Portaal van Nederland H.A.M. Snelders, 'Meulen, Henri ter (1871-1942)', in: Biografisch Woordenboek van Nederland 2 (1985). J. Böeseken, Levensbericht H. ter Meulen, in: Jaarboek, 1942-1943, Amsterdam, pp. 218-227.
Categorie:Nederlands scheikundige Categorie:Nederlands ingenieur Categorie:Rector magnificus van de Technische Universiteit Delft Categorie:Lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen