Cornelis Johannes van Nieuwenburg ('s-Gravenhage, 31 december 1889 – 1985) was een Nederlands scheikundig ingenieur, hoogleraar analytische chemie aan de Technische Universiteit Delft van 1920 tot 1960, en rector magnificus. Hij is bekend van zijn werk op het gebied van microanalyse.Harry Snelders, "Cornelis Johannes van Nieuwenburg (1889-1985)", in: De geschiedenis van de scheikunde in Nederland. Deel 2, hoofdstuk VIII. Analytische chemie, (1997) p. 158-160. (online). Gearchiveerd op 12 december 2022.
Levensloop Van Nieuwenburg zat op de hogereburgerschool in Den Bosch en in Den Haag. Hierna studeerde hij af in de scheikundige technologie aan de Technische Hogeschool te Delft in 1911. In 1914 promoveerde hij onder Willem Reinders op het proefschrift, getiteld De stabiliteit der mercurohalogeniden.
In 1920 werd Van Nieuwenburg aangesteld als hoogleraar in de analytische chemie en silicaatchemie aan de Technische Hogeschool te Delft. Hij werd aangesteld naast Henri ter Meulen, die sinds 1905 college gaf in analytische chemie en de scheikunde van de bouwstoffen. Bij Van Nieuwenburg promoveerden onder anderen Egbert van Dalen (1902-1982) en G. Henrar-Dulfer.
In de eerste oorlogsjaren van mei 1940 tot februari 1942 was hij tevens rector magnificus van de hogeschool. Na de oorlog in 1949 werd zijn leerstelling microanalyse, en in 1960 ging hij met emeritaat.
Werk Van Nieuwenburg is vooral bekend van zijn werk op het gebied van microanalyse, de kwantitatieve chemische analyse van de samenstelling van zeer kleine hoeveelheden van chemische stoffen.
De stabiliteit der mercurohalogeniden, 1914 Van Nieuwenburg deed zijn promotieonderzoek naar halogenide. Henrar-Dulfer (1954) verklaarde de meerwaarde van dit werk:
Kwalitatieve chemische analyse, 1945 In 1945 publiceerde Van Nieuwenburg zijn boek Kwalitatieve chemische analyse, dat later meerdere malen werd herdrukt en in een Engelse editie werd uitgegeven. Over de aanleiding van dit werk stelde hij:
Publicaties, een selectie Cornelis Johan van Nieuwenburg. De stabiliteit der mercurohalogeniden. 1914. Cornelis Johannes Van Nieuwenburg, Gerritje Dulfer. A Short Manual of Systematic Qualitative Analysis by Means of Modern Drop Reactions, D. B. Centen's Uitgevers-Maatschappij (n. v.), 1938 Cornelis Johannes Van Nieuwenburg, Kwalitatieve chemische analyse, 1945 Cornelis Johannes van Nieuwenburg, J. W. L. van Ligten, Qualitative chemische Analyse, 1959.
Over Cornelis Johannes van Nieuwenburg Jasper Faber, "C.J. van Nieuwenburg over organisatie van wetenschappelijk technisch werk. Stemmen uit de industrie over toegepast natuurwetenschappelijk onderzoek 1900-1919", in: Gewina Vol. 21, No. 1 (1998), p. 15-29. G. Henrar-Dulfer, "Bij het 40-jarige doctoraat van Prof. Dr. Ir. C. J. van Nieuwenburg." Chemisch Weekblad jrg. 50, nr. 42 (1954) 717-719. Harry Snelders, "Cornelis Johannes van Nieuwenburg (1889-1985)", in: De geschiedenis van de scheikunde in Nederland. Deel 2, hoofdstuk VIII. Analytische chemie, p. 158-160.
Externe link Nieuwenburg bij KNCV
Categorie:Nederlands scheikundige Categorie:Nederlands ingenieur Categorie:Rector magnificus van de Technische Universiteit Delft