Frank van Ree (Amsterdam, 31 januari 1927 - Hoofddorp, 5 oktober 2013) was een Nederlands psychiater en schrijver.
Hij heeft gewerkt in de psychiatrische inrichting Vogelenzang in Bennebroek. In die plaats is hij blijven wonen. Hij heeft zich, vaak controversieel, uitgesproken over onderwerpen als rouwverwerking, zelfdoding, pedofilie, drugs en terrorisme en de bestrijding daarvan.
Van Ree was sinds 1952 getrouwd met de kunstenares en musicologe Nelly Bernard. Samen kregen ze twee kinderen.Carla van der Stap, Bernard, Nellij (1923-2010), Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland., 9 januari 2017. Gearchiveerd op 8 april 2023.
Werken L.S.D.-25: een experimenteel psychopathologisch onderzoek, uitg. Kluwer, Deventer, 1966 (Diss.) Drugs: Verslag in de breedte, uitg. Prisma (1485), Amsterdam, 1977, . met Lex Veldhoen: Eenzame opsluiting: een aanklacht tegen de machtigen in politiek, wetenschap en maatschappij, uitg. Prisma (80), Utrecht, 1980, . De man die een kind doodde, uitg. Boom, Amsterdam, 1984, Dicht op de huid: Een autobiografie, uitg. Balans, Amsterdam, 1990, . Vervreemde horizon: Psychiater in een kille wereld, uitg. Balans, Amsterdam, 1994. Mijn Zelfonderzoek: Een Terugblik, uitg. Swets & Zeitlinger, Lisse, 1996. Complete psychiatrie: een pleidooi: natuurwetenschap en empathie in de psychiatrie, uitg. Swets & Zeitlinger, Lisse, 1997, . Vrijheidsstrijd, verzet, terrorisme: verslag van een RAF vertrouwensarts, uitg. Swets & Zeitlinger, Lisse, 2000, . met Duncan Rooders: Rond de 'War on Terror', uitg. Kirjaboek, 2010, .
Categorie:Nederlands psychiater