Plas John Johnson jr. (Donaldsonville (Louisiana}, 21 juli 1931 – Granada Hills (Los Angeles), 15 juli 2026) was een Amerikaans tenorsaxofonist. Hij speelde in 1963 de saxofoonsolo in The Pink Panther Theme van Henry Mancini. Vanaf halverwege de jaren vijftig werkte hij in Los Angeles als sessiemuzikant.Robert van Gijssel, De saxofoon van Plas Johnson (1931–2026) maakte de Pink Panther-tune tot een onvergetelijke klassieker, de Volkskrant, 22 juli 2026.
Johnson speelde op opnamen van onder anderen Frank Sinatra, Nat King Cole, Marvin Gaye en B.B. King. In de jaren zestig behoorde hij tot The Wrecking Crew, een groep sessiemuzikanten uit Los Angeles.
Jeugd en eerste opnamen
Johnson groeide op in Louisiana en begon met zingen in de band van zijn familie. Zijn vader, die banjo en saxofoon speelde, gaf hem een sopraansaxofoon. Johnson leerde zichzelf spelen. Hij stapte over op de alt- en later de tenorsaxofoon. Ook baritonsaxofoon, klarinet en dwarsfluit leerde hij spelen.
Eind jaren veertig maakte hij samen met zijn broer Ray, die piano speelde, opnamen onder de naam Johnson Brothers. Hun eerste plaat verscheen in 1950 bij DeLuxe Records. Een jaar later toerde Johnson door de Verenigde Staten met de zanger en pianist Charles Brown.
Sessiemuzikant in Los Angeles
In 1954 verhuisde Johnson naar Los Angeles, waar hij sessiemuzikant werd. Hij kwam terecht bij platenlabel Capitol Records en speelde mee op opnamen van onder anderen Frank Sinatra, Peggy Lee, Nat King Cole en The Beach Boys. Ook met B.B. King, Johnny Otis en Marvin Gaye maakte hij opnamen. Over het studiowerk zei hij dat een muzikant daar zit vanwege de jazz en de blues die hij al kent.
Vanaf 1970 speelde Johnson in de studioband van The Merv Griffin Show. Hij was ook te horen op platen van Joni Mitchell, Linda Ronstadt, Rod Stewart en Tom Waits.
The Pink Panther Theme
Eind jaren vijftig werd Johnson vast lid van het studio-orkest van Henry Mancini. Mancini schreef in 1963 de muziek voor The Pink Panther van Blake Edwards, met Peter Sellers als inspecteur Clouseau. Volgens Mancini koos hij zijn musici vrijwel altijd vooraf en schreef hij de titelmelodie met het geluid en de stijl van Johnson voor ogen. Johnson vertelde daarover dat de opname in twee takes klaar was en dat het hele orkest applaudisseerde, inclusief de strijkers.
De muziek won drie Grammy Awards, waaronder die voor beste instrumentale arrangement, en was in 1965 genomineerd voor de Oscar voor beste originele muziek. Het American Film Institute zette de filmmuziek op de twintigste plaats in zijn lijst van beste filmmuziek. De melodie werd later ook gebruikt voor de tekenfilmserie Pink Panther.
Latere jaren en overlijden
Johnson bleef tot op hoge leeftijd optreden, onder meer op jazzfestivals. In 1991 stond hij op het North Sea Jazz Festival. In 2008 was hij te zien in de documentaire The Wrecking Crew, over de studiomuzikanten van Los Angeles.
Johnson overleed op 15 juli 2026 in Granada Hills, zes dagen voor zijn 95e verjaardag. Zijn kinderen bevestigden het overlijden aan The New York Times. Ongeveer een maand eerder trad hij nog op in het woonzorgcentrum waar hij verbleef.
Bronnen, noten en/of referenties
Categorie:Amerikaans jazzsaxofonist