De tram van Rostock is, samen met de tram in Schwerin, nog het enige bestaande tramnet in de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. Het net is 35,6 kilometer lang en telt 140 haltes. De eerste tram reed in 1881 in de binnenstad die later ook het centrum van het net zou worden. Tot 2006 werd het net steeds verder uitgebreid zodat de bus nog slechts voor de helft van het verkeer instaat.
Sinds 1992 kwamen er lagevloertrams in dienst. Ondertussen zijn alle ritten toegankelijk, ook voor minder mobiele reizigers.
Geschiedenis Tot de Eerste Wereldoorlog Door de steeds toenemende behoefte aan vervoer werd in 1881 de Mecklenburgische Straßen-Eisenbahn Aktien-Gesellschaft (MSEAG) opgericht. Op 16 augustus werd met de aanleg van een paardentram begonnen. Twee dagen na de openingsrit op 14 oktober 1881 begon de exploitatie van drie lijnen: 1881 Lijn Traject 1 Weißes Kreuz – Neuer Markt – Hopfenmarkt – Kröpeliner Straße – Schröderplatz – Alter Friedhof 2 Strand (Stadthafen) – Neuer Markt – Hopfenmarkt 3 Schröderplatz − Augustenstraße – Neuer Markt – Hopfenmarkt De chauffeurs stopten in die tijd op verzoek ook tussen de haltes.
In de volgende jaren werden de trajecten aangepast aan de omstandigheden waardoor onder meer ook de ritten naar het strand werden afgeschaft. Wanneer in 1886 het huidige station van Rostock gebouwd wordt, breidt men het net uit met het traject Hopfenmarkt – Neuer Markt – Alexandrinenstraße – station. In 1898 wordt Richard Siegmann voorzitter van het trambedrijf en dat blijft hij, met een korte onderbreking tussen 1919 en 1921, tot aan zijn voortijdig ontslag op 31 december 1935. Onder zijn leiding werd het tramnet zowel geëlektrificeerd als verder uitgebreid.
Op 21 mei 1904 rijdt de eerste elektrische tram door Rostock. Tegelijkertijd wordt de MSEAG hernoemd in Rostocker Straßenbahn AG (RSAG). De trajecten worden geleidelijk omgebouwd naar elektrische tractie en ondertussen verder verlengd naar de Doberaner Platz en naar de nieuwe stelplaats in de Fahnenstraße (toentertijd Satower Chaussee). Tegen 18 juni worden alle lijnen elektrisch bereden. Een aantal motorwagens uit die tijd bleven nog tot in 1961 in dienst. Tot in 1911 had elke lijn een kleuraanduiding. 1904 Lijn Traject Witte lijn (1) Zentralbahnhof – Steintor – Neuer Markt – Schröderplatz – Doberaner Platz – Alter Friedhof – Trotzenburg Rode lijn (2) Zentralbahnhof – Augustenstraße – Schröderstraße – Doberaner Platz – Kasernenstraße Groene lijn (3) Augustenstraße – Stadttheater – Mühlendamm – Weißes Kreuz links|miniatuur|Tramnet 1904 In Warnemünde werd op 1 juli 1910 het 4,5 kilometer lange traject van de strandlijn Warnemünde - Markgrafenheide geopend. Deze zogenaamde badenlijn behoorde niet tot de RSAG maar werd uitgebaat door het stedelijk gas- en waterbedrijf van Rostock.
Van de Eerste tot Tweede Wereldoorlog Als gevolg van de moeilijke bevoorrading, kon aan het einde van de oorlog slechts een beperkte dienst worden aangeboden, die tussentijds zelfs gedurende meerdere weken stilviel. Kort na de oorlog kwam het verzoek om Dierkow op het net aan te sluiten maar de beperkte financiële middelen lieten dit niet toe. In de jaren met hoge inflatie was er bovendien een lagere vraag naar openbaar vervoer, zodat het net toen beperkt werd tot de hoofdlijnen.
Ten tijde van de economische heropleving begonnen ook de reizigersaantallen opnieuw te stijgen. Toen werden ook enkele wijzigingen aan het net doorgevoerd. Gezien het ter hoogte van de kruising met de spoorlijn naar Warnemünde herhaaldelijk tot ongevallen kwam, werd lijn 1 in juni 1924 naar de Parkstraße omgeleid en werd er een onderdoorgang gebouwd onder de spoorlijn. Vanaf september 1925 volgde lijn 2 in de binnenstad dezelfde reisweg als lijn 1. Het weggevallen deel van lijn 2 (Hauptbahnhof – Schröderplatz) werd overgenomen door de nieuw gecreëerde lijn 4, die tot 1928 bleef bestaan. Het traject van lijn 1 naar Barnstof werd met de aanleg van een brug over de spoorlijn Wismar - Rostock verlengd tot aan het nieuw kerkhof (Neuen Friedhof). Wanneer in de jaren 1930 de economische crisis toeslaat en de werkloosheid sterk toeneemt, wordt de frequentie op het tramnet verlaagd en worden de bijwagens niet langer ingezet.
In de volgende jaren steeg het bevolkingsaantal van Rostock snel tot boven de 100.000. Onder het nationaalsocialistisch bewind, verrezen in Warnemünde en Marienehe vliegtuigfabrieken. Rostock werd uitgebreid met Reutershagen, Dierkow alsook de Hansa- en de Komponistenwijk. Vandaar dat het net in 1936 werd uitgebouwd en lijn 2 verlengd naar Marienehe.
De strandlijn in Markgrafenheide reed vanaf 1936 gedurende heel het jaar als gevolg van een toegenomen vraag door de uitbreiding van de luchtmachtbasis.
Toen de verbindingsweg naar Stralsund in 1933 werd aangelegd, moest tramlijn 3 naar Weißen Kreuz worden opgeheven. De exploitatie van dit traject werd overgenomen door bussen. Zo bleven er voor de Tweede Wereldoorlog nog slechts twee tramlijnen over, terwijl het busnet zich steeds verder uitbreidde. 1933 LijnTraject 1 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Neuer Friedhof 2 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Werft
Van de Tweede Wereldoorlog tot aan de Wende In april 1942 was Rostock het doel van Britse luchtaanvallen waardoor het historische stadscentrum voor de helft vernield werd. Men probeerde de tramexploitatie overeind te houden maar op 30 april 1945 viel het tramverkeer voor vier maand stil. Eerder werd de RSAG aan de stad verkocht zodat het bedrijf vanaf dan Städtische Straßenbahn Rostock heette. Na de inname van Rostock op 1 mei 1945 door het Rode Leger, werd de exploitatie van de strandlijn voorgoed opgeheven.
Na de wapenstilstand werd het net snel heropgebouwd en op 13 augustus 1945 kon op twee lijnen al een beperkte exploitatie worden hervat. 1945 LijnTraject 1 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Parkstraße 2 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Reutershagen miniatuur|Juni 1947: spooraanleg voor de tram miniatuur|1957: de tram rijdt nog steeds door de Kröpeliner Tor De reizigersaantallen kenden in de naoorlogse jaren opnieuw een sterke stijging. In Reutershagen en aan de Platz der Jugend werden in 1945 en 1946 keerlussen aangelegd om het verkeer vlotter te laten verlopen.
In juli 1946 begonnen de spoorwerken voor een nieuwe lijn naar Dierkow. Deze liep door de oude stad (Altstadt) over de Petribrug en via Dierkow naar Gehlsdorf. Vanaf 24 april 1950 werd ook lijn 3 naar Weißen Kreuz opnieuw door trams bediend maar vanaf 1956 werden de trams op het traject vervangen door bussen.
In 1952 werd Rostock de hoofdplaats van een Bezirk waardoor de stad een grote aantrekkingskracht kreeg voor bedrijven. Het bevolkingsaantal van Rostock en omgeving steeg aanzienlijk. De nood aan openbaar vervoer werd dermate groot dat naast lijn 1 en 2 ook de lijnen 11 en 12 werden gecreëerd zodat de frequentie op de oorspronkelijke trajecten verhoogd werd tot één tram om de vijf minuten en de lijnen konden verlengd worden naar verder gelegen wijken. 1959 LijnTraject 1 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Tiergartenallee 11 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Neuer Friedhof 2 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Reutershagen 12 Hauptbahnhof - Steintor - Doberaner Platz - Reutershagen - Marienehe 4 Steintor - Gehlsdorf miniatuur|Sinds 1961 rijdt de tram door de Lange Straße Sinds 20 mei 1961 reden de trams niet langer door de smalle Kröpeliner Straße maar op een eigen bedding in het midden van de Lange Straße, die in de jaren 1950 op een grootschalige wijze nieuw werd aangelegd.
In 1971 werd het traject Reutershagen - Marienehe op dubbelspoor gebracht als gevolg van de verhoogde vraag naar vervoer vanuit de daar gevestigde industriegebieden. Bovendien waren in het Noordwesten van Rostock ook nieuwe woongebieden gepland. Als gevolg hiervan verviel lijn 2 naar Reutershagen en alle trams op deze as reden als lijn 12 naar Marienehe. Lijn 1 verdween al in het midden van de jaren 1960. Op dit traject reden alle trams vanaf dan naar Neuen Friedhof. In 1974 werd het traject naar Gehlsdorf en meteen ook tramlijn 4 opgeheven en verbust. Het tramnet van Rostock telde van toen tot 1987 nog slechts de twee lijnen 11 en 12.
1974 Lijn Traject 11 Hauptbahnhof – Steintor – Doberaner Platz – Neuer Friedhof 12 Hauptbahnhof – Steintor – Doberaner Platz – Reutershagen – Marienehe links|miniatuur|De tram van Rostock kort voor de Duitse hereniging. Een Gothatram G4-65 rijdt in januari 1990 voor de Steintor. miniatuur|LOWA-museumtram In 1983 ontstond in de omgeving van de overstaphalte Doberaner Platz de Kehre am Brink, een verbinding tussen de tramassen in de richting van Marienehe en Neuer Friedhof. Deze verbinding werd gebruikt voor ritten van en naar de stelplaats alsook bij werken en verkeersonderbrekingen en -storingen. De keerlus aan de Schröderplatz kon daardoor uit dienst gaan en werd in 1984 ontmanteld.
In het Noordoosten van de stad verschenen er in de jaren 1980 nieuwe grotere woongebieden. Teneinde deze te verbinden met het stadscentrum werd een nieuw traject aangelegd van Steintor naar Dierkow en Toitenwinkel. Anders dan de oude lijn 4 die met enkelspoor door de oude stad voer, liep het nieuwe traject aan de Oostelijke rand rond de Altstadt. Aan het punt Dierkower Kreuz vertakte het traject zich in drie, tussen 1987 en 1990 aangelegde lijnen naar de Allee der Bauschaffenden (later Kurt-Schumacher-Ring), Haltepunkt Dierkow en Toitenwinkel.
In de jaren 1960 ontving Rostock, voornamelijk gelede, Gothatrams maar sinds 1989 werd de stad ook bediend door Tatratrams die ondertussen ook gemoderniseerd werden. Tot dan waren er ook nog enkele LOWA- en Rekotrams in dienst. De Gothatrams werden nog tot in 1996 in de reizigersdienst ingezet.
Sinds 'Die Wende' miniatuur|Driewagen Gothatram in 1992 Na de aanleg van het traject in het Noordoosten en de versterking van het verkeer in het Noordwesten naar het overstappunt Marienehe, ontstond met lijn 5 voor de eerste keer een tramlijn die uitsluitend 's avonds werd uitgebaat. Lijn 5 voer van Marienehe naar Toitenwinkel. 1992 Lijn Traject Opmerking 1 Platz der Jugend – Doberaner Platz – Steintor – Dierkower Kreuz – Toitenwinkel, Hafenallee dagelijks overdag 2 Marienehe – Reutershagen – Doberaner Platz – Steintor – Dierkower Kreuz – Kurt-Schumacher-Ring 4 Hauptbahnhof – Steintor – Dierkower Kreuz – HP Dierkow 5 Marienehe – Reutershagen – Doberaner Platz – Steintor – Dierkower Kreuz – Toitenwinkel, Hafenallee dagelijks als avondlijn 11 Neuer Friedhof – Doberaner Platz – Steintor – Hauptbahnhof 12 Marienehe – Reutershagen – Doberaner Platz – Steintor – Hauptbahnhof links|miniatuur|Lijnennet 1992 miniatuur|Tatramotorwagen en een lagevloertram type 6NGT van de Rostocker Straßenbahn voor het stadhuis Op 14 juni 1993 werd een specifieke nachttramlijn ingevoerd. Lijn 3 vertrok aan Marienehe richting stadscentrum en het station om vervolgens zijn weg verder te zetten naar Haltepunkt Dierkow en van daar naar Toitenwinkel. Als gevolg van besparingen werden lijn 11 vanaf 24 oktober 1994 na 20.00 uur ingekort tot Platz der Jugend en vanaf 2 januari 1995 werd het dagnet 's avonds vervangen door de lijnen 81 (Platz der Jugend - Hauptbahnhof - Haltepunkt Dierkow) en 82 (Marienehe - Hauptbahnhof - Toitenwinkel). Nachtlijn 3 werd vernummerd tot lijn 92. De invoering van twee 'vleermuis-nachtbuslijnen' maakte een einde aan lijn 92.
Het voertuigenpark bestaat sinds 1992 uit 40 moderne Duewag-lagevloertrams van het type 6NGTWDE. Teneinde het trampark integraal toegankelijk te maken, werd aan elke Tatratram sinds 2002 een bijwagen met lage vloer gekoppeld. De Tatrabijwagens werden daarop uit dienst genomen.