Nunc dimittis is een kort verhaal van Roald Dahl uit 1953.
Verhaal
Lionel Lampson is een welgestelde kunstverzamelaar van achter in de vijftig, en vrijgezel. Hij begint zijn verslag met de melding dat hij zich heel erg schuldig over iets voelt, en tevens het idee heeft dat het die avond de laatste kans voor hem is om zijn daad op te biechten. Dan begint hij te vertellen.
Enige tijd geleden gaf hij een kennis van hem, de weduwe Gladys Ponsonby, 's avonds een lift naar haar huis. Ponsonby beweerde tegenover hem dat zijn veel jongere vriendin, Janet de Pelagia, achter zijn rug om de meest achterbakse dingen over hem vertelde. Diep geschokt en hevig teleurgesteld in zijn vriendin, besloot hij wraak op Janet te nemen. Ponsonby vertelde hem ook nog over de excentrieke schilder John Royden, die de gewoonte heeft om al zijn portretten eerst als naaktmodel te schilderen. Daarna schildert Royden dezelfde persoon nog eens meerdere malen op hetzelfde doek, steeds met wat meer kleren aan, waarbij hij de nieuwe verflaag simpelweg over de oude opgedroogde laag heen schildert.
Lampson bedacht daarop een heel speciaal plan om Janet terug te pakken. Hij zorgde er eerst voor dat Janet het volgende model van Royden werd. Lampson kocht hierna het portret stiekem over van de schilder, en hing het op in een van zijn huizen. De bovenste verflaag − waarop Janet haar kleren aan heeft − haalde hij handig weg zonder daarbij de verflaag eronder te beschadigen. Zodoende bleef er dus een portret over waarop Janet met alleen haar ondergoed aan te zien is. Lampson nodigde Janet en nog een aantal anderen uit zijn vrienden- en kennissenkring uit voor een feestelijk diner. Tijdens het nagerecht deed hij de lichten in de kamer uit. Alle aanwezigen zagen nu het bijna-naaktportret van Janet aan de muur hangen. Lampson verliet in stilte de kamer en ging naar zijn andere woning, Janet viel intussen in katzwijm.
Lampson voelde zich eerst heel uitgelaten van triomf. Die avond werd hij echter gebeld door Ponsonby, die hem vertelde dat niemand van zijn vrienden hem inmiddels nog kon luchten. Ze nodigde hem ook uit om snel weer eens bij haar langs te komen. Lampson is zodoende tot het besef gekomen dat hij in een heel valse list is getuind van Ponsonby, die hem voor zichzelf wil hebben. Op de ochtend van de dag waarop hij zijn verslag is gaan schrijven kreeg hij een brief van Janet, waarin stond dat ze hem alles vergaf. Als extra teken van verzoening had ze een stuk kaviaar bij de brief gedaan. Lampson schaamde zich nu nóg veel erger. Hij at niettemin van de kaviaar, in een poging zichzelf zo toch nog wat op te monteren.
Hij besluit zijn relaas met de mededeling dat hij zich het afgelopen uur al niet zo lekker voelde, maar zich nu ineens heel erg ziek voelt. (De kaviaar is namelijk door Janet vergiftigd; aangezien Lampson zijn verslag hierna nooit verder heeft afgemaakt, heeft het er alle schijn van dat hij snel na het schrijven van de laatste regels is gestorven.)
Publicaties Het verhaal verscheen in 1953 voor het eerst in het Amerikaanse tijdschrift Collier's onder de titel The Devious Bachelor. Daarna is het meerdere malen herdrukt in verhalenbundels. Het is verfilmd als onderdeel van de serie Tales of the Unexpected (onder de naam Depart in Peace).
Achtergronden Dit verhaal heeft wraak en afgunst als centrale thema's. Het is daarnaast een van Dahls verhalen over schilderen. Het verhaal wordt geheel verteld vanuit het ik-perspectief. Het Nunc dimittis is in letterlijke zin een canticum als onderdeel (een van de laatste) van het getijdengebed.
Categorie:Kort verhaal van Roald Dahl Categorie:1953