Amanda Marie Knox (Seattle, 9 juli 1987) is een Amerikaanse vrouw die bijna vier jaar in een Italiaanse gevangenis zat na haar onterechte veroordeling voor de moord op haar huisgenoot Meredith Kercher, een mede-uitwisselingsstudent. Knox, die toen 20 was, had bij haar toenmalige vriend geslapen en sloeg alarm toen ze naar huis was teruggekeerd en onder meer bloed in haar huis aantrof. Ze werd aangemerkt als verdachte en tijdens een van de verhoren wekte ze volgens de politie de indruk bij de moord betrokken te zijn geweest. Knox, haar vriend en haar baas werden aanvankelijk van de moord verdacht, maar nadat er in Kerchers slaapkamer bloederige vingerafdrukken van een bij de politie bekende inbreker (Rudy Guede) waren gevonden, werd hij in plaats van Knox' baas in staat van beschuldiging gesteld.
Knox kwam veelvuldig negatief in het nieuws in de aanloop naar de rechtszaak. Sommigen vonden dat het erop leek dat het OM karaktermoord probeerde te plegen om Knox makkelijker te kunnen veroordelen. Na de eerste rechtszaak werden Knox en haar vriend schuldig bevonden, wat leidde tot internationale controverse. Amerikaanse forensische experts waren van mening dat het bewijs strijdig was met de betrokkenheid van Knox en haar vriend. In 2011 ging Knox in beroep en hierop volgde een lang en ingewikkeld proces. Ze werd hierbij vrijgesproken van laster, nadat ze had verklaard te zijn geslagen door een politieagente tijdens haar verhoor, maar werd opnieuw veroordeeld voor de moord. In 2015 kwam de zaak tot een einde toen het Italiaanse Hooggerechtshof Knox en haar vriend definitief vrijsprak.
Jonge jaren Amanda Knox groeide op in West-Seattle, Washington in de Verenigde Staten, met drie jongere zussen. Haar moeder, Edda Mellas, wiskundelerares, en haar vader, Curt Knox, financieel vice-directeur bij een lokale vestiging van Macy's, scheidden toen Amanda een paar jaar oud was. Haar stiefvader, Chris Mellas, is een informatietechnisch adviseur.
Knox reisde voor het eerst naar Italië toen ze 15 jaar was en bezocht Rome, Pisa, de Amalfikust en de opgravingen in Pompeï tijdens een familievakantie. Ze raakte verder geïnteresseerd in het land door het boek Onder de Toscaanse zon, dat ze van haar moeder had gekregen.
Knox slaagde in 2005 voor haar eindexamens en studeerde taalkunde aan de Universiteit van Washington, waar ze hoge cijfers haalde en parttime werkte om een jaar op uitwisseling te gaan naar Italië. Familieleden omschreven de 20-jarige Knox als extravert, maar onbehoedzaam. Haar stiefvader had zijn bedenkingen over haar plan om in Italië te gaan studeren, omdat hij haar daar te naïef voor vond.Follain, p.14-15, 19
Italië Achtergrond Perugia Perugia is een studentenstad in Italië, waar Knox op uitwisseling ging en waar Kercher vermoord werd. Hoewel er al 20 jaar geen moord meer was gepleegd, zijn de openbaar aanklagers uit de stad betrokken geweest bij de meest controversiële moordzaken van het land. Zo werd in 2002, op initiatief van aanklagers uit Perugia, de voormalig premier Giulio Andreotti veroordeeld voor de huurmoord op een journalist. Dit leidde tot veel kritiek. Het Hooggerechtshof sprak hem het jaar daarna definitief vrij.
Ook in 2002 beschuldigde aanklager Giuliano Mignini, die zichzelf als een soort detective zag en later de zaak tegen Knox overzag, verschillende leden van een beroemde loge van een zogenaamde samenspanning. Chapter 55. Mignini zou zijn zaak hebben gebaseerd op een theorie over seriemoorden en satanische rituelen. Mignini onderzocht zijn mede-aanklagers voor betrokkenheid in de veronderstelde samenzwering en vocht tegen afwijzingen van de aanklachten. De zaak kwam in 2010 tot een eind, zonder veroordelingen. Mignini gebruikte een Amerikaanse aanklagersstijl, waar het Italiaanse rechtssysteem niet goed tegen was opgewassen, volgens rechtsgeleerden.
Via della Pergola 7 In Perugia deelde Knox een appartement met vier slaapkamers in een huis op Via della Pergola 7.Follain p10-11 and 26 Haar huisgenoten waren Kercher (een andere uitwisselingsstudente) en twee Italiaanse vrouwen achter in de twintig. Kercher en Knox betrokken hun kamers op respectievelijk 10 en 20 september 2007 en ontmoetten elkaar daar voor het eerst. Knox werkte parttime in een café, Le Chic, onder leiding van een Congolese eigenaar, Diya Patrick Lumumba. Ze had tegen haar huisgenoten gezegd dat ze ontslag wilde nemen omdat hij haar niet betaalde; Lumumba ontkende dit.Follain p. 25-47 Kerchers Britse vriendinnen zagen Knox nauwelijks, aangezien Knox zich liever onder de Italianen begaf.Follain p.35
Het souterrain van het huis werd gehuurd door jonge Italiaanse mannen waarmee zowel Kercher als Knox een goede verstandhouding hadden. Een van hen, Giacomo, kwam regelmatig bij de vrouwen over de vloer om samen muziek te maken. Toen ze half oktober een keer om 2:00 's nachts thuiskwamen, leerden Knox, Kercher en Giacomo een kennis van de Italianen kennen: Rudy Guede.Follain p179 Guede voegde zich bij de groep en vroeg naar Knox. Hij werd uitgenodigd in het souterrain; Knox, en later Kercher, sloten aan. Om 4:30 's ochtends ging Kercher naar bed en Knox volgde haar. Guede bracht de rest van de nacht door in het souterrain.Follain p.39 ("Meredith joined them she took just one pull on the joint; she was no habitual smoker") Knox verklaarde zich een andere avond te herinneren dat Guede over de vloer kwam. Hij was nooit uitgenodigd in het huis van de vrouwen.
Drie weken voor haar dood, ging Kercher met Knox naar het EuroChocolate-festival. Op 20 oktober begon Kercher een relatie met Giacomo, na een avond stappen met hem, Knox en een paar anderen. Guede bracht later die dag een bezoek aan het appartement in het souterrain. Op 25 oktober gingen Kercher en Knox naar een concert, waar Knox de 23-jarige student Raffaele Sollecito leerde kennen. Daarna spendeerde ze veel tijd in zijn flat, op vijf minuten lopen van Via della Pergola 7.Follain p41-47
Vondst van het lichaam 1 november was een feestdag en de Italianen waren die dag niet thuis. Kercher was alleen thuis toen ze die avond om 21:00 thuiskwam. Kort na 12:00 op 2 november, belde Knox naar de Engelse telefoon van Kercher, die ze altijd bij zich had. Haar oproep werd niet beantwoord. Knox belde daarna naar Romanelli, een van haar andere huisgenoten. Ze zei in een mix van Engels en Italiaans dat ze zich zorgen maakte dat er iets met Kercher was gebeurd, omdat ze had gezien dat de deur van hun appartement open stond. Daarnaast had ze bloedvlekken en een bloederige voetafdruk gezien en kwam ze erachter dat de kamerdeur van Kercher op slot was. Knox en Sollecito gingen daarna samen naar het appartement op Via della Pergola 7 en probeerden de deur van Kercher open te breken toen zij niet antwoordde. Om 12:47 belde Knox haar moeder, die haar zei de politie in te schakelen.
Sollecito belde de Carabinieri om 12:51. Hij vertelde hen dat er was ingebroken, maar dat er niets was meegenomen en zei dat de deur van Kercher op slot zat en dat zij niet reageerde en dat er bloedvlekken gevonden waren. Romanelli eiste dat de politieagenten de deur zouden forceren, maar zij waren van mening dat het geval niet dringend genoeg was om de deur te beschadigen. Een sterke vriend van Romanelli trapte daarop de deur in. Kerchers lichaam werd op de vloer van haar slaapkamer aangetroffen. Ze was neergestoken en doodgebloed vanwege de verwondingen in haar nek.
Onderzoek De eerste rechercheurs ter plaatse waren Monica Napoleoni en haar meerdere Marco Chiacchiera. Napoleoni deed de eerste ondervragingen en vroeg Knox waarom ze niet meteen alarm had geslagen. Dit werd later gezien als onderdeel van het vreemde gedrag dat Knox na de moord vertoonde. Part 22. Knox omschreef Napoleoni als vijandig vanaf het eerste moment. Chiacchiera wees de sporen van inbraak van de hand en stelde vast dat ze in scène waren gezet door de moordenaar. In de eerste verhoren werd de politie niet verteld over de relatie van Kercher en Giacomo.Follain p. 83-84 Op 4 december, dezelfde dag dat Chiacchiera stelde dat iemand die Kercher kende was binnengelaten in het appartement en mogelijk verantwoordelijk was voor haar dood, verliet Guede Perugia.Dempsey 2010, pp. 62, 76–77; for Napoleoni, see Burleigh 2011, p. 165. for Battistelli see Follain p. 67.Follain p. 75–76.Burleigh 2011, p. 151–152.
Verhoren, arrestatie en aanklacht In de dagen volgend op de vondst van het lichaam werd Knox meerdere malen verhoord, waarbij het leek alsof ze als getuige werd gezien. Ze verklaarde aan de politie dat ze op 1 november een sms'je had gekregen van haar baas, Patrick Lumumba, waarin stond dat ze die avond niet meer hoefde te werken. Ze verbleef in het appartement van haar vriend, Sollecito, en keerde pas terug naar haar eigen appartement op de ochtend dat het lichaam werd gevonden. Ze kreeg geen advocaat toegewezen, aangezien dat volgens het Italiaans recht alleen noodzakelijk is wanneer iemand verdacht wordt van een misdrijf. De verhoren werden niet door de politie vastgelegd. Op de avond van 5 november ging Knox vrijwillig naar het politiebureau, al staat niet vast wat er daar die avond precies gebeurd is.
Tijdens haar rechtszaak, getuigde Knox dat ze urenlang haar originele verhaal had volgehouden, namelijk dat ze de hele avond bij Sollecito was geweest en niets afwist van de moord. Ze zei dat een groep politiemensen haar niet wilde geloven.Follain pp. 216–217 Knox zei: "Ik werd niet alleen onder druk gezet; ik werd gemanipuleerd"; ze verklaarde dat de tolk haar vertelde dat: "ik het me waarschijnlijk niet meer goed herinnerde omdat ik getraumatiseerd was. Dus ik moest me iets anders proberen te herinneren." Knox verklaarde dat "ze zeiden dat ze wisten dat ik iemand probeerde te beschermen. Ze zeiden 'Wie is het? Wie is het?' Ze zeiden: 'Hier is het bericht op je telefoon, dat je met hem wilde afspreken, je bent een stomme leugenaar." Knox zei ook dat een politievrouw "zei 'Kom op, kom op, herinner het je' en toen – klap – sloeg ze me. Daarnaa 'kom op, kom op' en – klap – nog een keer".
Knox zei dat ze om een advocaat had gevraagd maar dat haar was gezegd dat dat het alleen maar erger voor haar zou maken en dat ze 30 jaar de gevangenis in zou gaan; ze zei dat ze ook geen toegang had tot eten, water, of de wc.Dempsey 2010, pp. 147–148. Ficarra en politievrouw Lorena Zugarini getuigden dat Knox tijdens de ondervragingen wel eten, water en warme dranken had gekregen en dat ze naar de wc mocht. Daarnaast zeiden ze dat ze Knox hadden gevraagd of ze een advocaat had, maar dat ze die niet had, dat ze niet geslagen was,Dempsey 2010, p. 145. en dat ze "streng, maar beleefd" was ondervraagd. Onder druk legde Knox een valse verklaring af waarin ze zei dat ze in het huis was geweest toen Kercher vermoord werd en dat ze dacht dat Lumumba (van wie Knox wist dat hij aan het werk was in zijn café) de dader was. Knox, Sollecito en Lumumba werden daarop gearresteerd en aangeklaagd voor de moord. Knox' eerste afspraak met haar advocaten was op 11 november. Chiacchiera, die van mening was dat de arrestaties te vroeg waren gekomen, verliet het onderzoeksteam, waardoor Napoleoni voor de eerste keer in haar carrière hoofdverantwoordelijk was op een moordzaak.
Klanten van Lumumba gaven hem een volledig alibi. Nadat er bloederige vingerafdrukken van Rudy Guede werden gevonden op het beddengoed onder het lichaam van Kercher, werd Guede vanuit Duitsland overgebracht. Hierna werden Guede, Knox en Sollecito ervan beschuldigd samen de moord te hebben gepleegd. Op 30 november keurden drie rechters de aanklacht goed en werden Knox en Sollecito vastgezet in afwachting van het proces.Follain p199-200 In een gesprek met Mignini gaf Knox aan dat ze door haar ondervragers gehersenspoeld was, waardoor ze Lumumba had beschuldigd en zichzelf erbij had betrokken.