Theodoor Herman (Theo) Lunsingh Scheurleer (22 juli 1911, Den Haag - 22 augustus 2002, Warnsveld) was een Nederlands conservator en hoogleraar op het gebied van kunstnijverheid.
Lunsingh Scheurleer was een zoon van bankier en archeoloog Constant Willem Lunsingh Scheurleer en telg uit het Haags geslacht Scheurleer. Hij kreeg in 1943 werk in het Rijksmuseum Amsterdam, waar hij van 1954 tot 1963 hoofd was van de afdeling Beeldhouwkunst en Kunstnijverheid. Hij was hier verantwoordelijk voor de inrichting op dit gebied van de Druckeruitbouw en de latere jaren uitbreiding van de zalen op de binnenplaats.C. Willemijn Fock: 'Theodoor Herman Lunsingh Scheurleer', In: Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 2003-2004. pag. 132-155
Van 1964 tot 1981 was hij hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit Leiden op het gebied van kunstnijverheid.
Publicaties (selectie) Camera Studies of European Sculpture and Craftsmanship, 1949 Catalogus van meubelen en betimmeringen, 1952 Geboorte en jeugdjaren van het Rijksmuseum, 1958 Sprekend Verleden. Wegwijzer voor de verzamelaar van oude kunst en antiek, 1959 Van haardvuur tot beeldscherm, 1961 Huis Doorn: Abridged Illustrated Guide, 1973 Oranje Inventarissen, 1974-1976 Het Rapenburg; geschiedenis van een Leidse gracht, met Willemijn Fock en Albert Jan van Dissel, 1986-1992 Pierre Gole, ébéniste de Louis XIV, Parijs, éditions Faton, 2005
Tentoonstellingen (selectie) Wandtapijten der Franse kathedralen en paleizen en de tapijtweefkunst van heden, 1946 Kunstschatten uit Wenen, 1947 De triomf van het Maniërisme, 1955 Van Gotiek tot Empire, 1957 Lodewijk Napoleon en het Koninkrijk Holland, 1959
Externe links Profiel Universiteit Leiden
Categorie:Hoogleraar aan de Universiteit Leiden Categorie:Nederlands conservator Categorie:Nederlands kunsthistoricus