Truus Wilders-IJlst (Amsterdam, 4 februari 1944 – Amersfoort, 19 mei 2019) was een Nederlandse beeldhouwster.
Leven en werk Wilders-IJlst raakte als kind geïnteresseerd door vormen toen ze werk zag van Karel Appel. Haar tekenleraar Daan van Driel leerde haar portretten natekenen. Ook kreeg ze in die tijd haar eerste schilderlessen die de eerste basis vormden voor haar realistische werk. Later kreeg Truus Wilders-IJlst schilderles van Gérard Grassère (Utrecht) en beeldhouwen van Pim Knaup in Amersfoort en aan de Hogeschool voor de Kunsten in Kampen. Zij werkte in brons, klei en was. thumb|Documentaire over de werkwijze van beeldend kunstenaar Truus Wilders-IJlst.
Werken (selectie) thumb|Truus Wilders-IJlst aan het werk (1995) Telefoon, 1980 Krachtmeting, 1983 Oude dame, 1983 Eenzaamheid, 1984 Ons Genoegen, 1985 Puber, 1986 Schaaksimultaan, 1988 Schaakspel, 1989 Echtscheiding, 1989 Scheiding, 1989 Kat, 1993 Jonge vrouw, 1995 Afhankelijkheid, 1996 Jacqueline, 1998 Gezin, 1998 Vertrouwen, 1999 Nieuwe mens, 1999 Ezechiël, 2005 Hoe is 't, 2006 Monument Verzetsgroep Westerkerk Amersfoort, 2006 Stationschef, 2009 Monument Bullenhuser Damm, 2010 Leven, 2010 Samen Goud, 2015 Bab, 2018
Achtergrond Geertruida Berendina IJlst was dochter van Heintje van ’t Hof en Lodewijk IJlst, werkend bij de Rijkspostspaarbank. Ze trouwde als kantoorbediende in 1965 met Barend Hermanus (Babs) Wilders.Stadsarchief Amsterdam: Archiefkaart IJlst Hij was historicus, gaf geschiedenisles en werd door Truus IJlst de schaaksport ingetrokken, waarvoor zij wel prijzen ontwierp. Hij schreef dertig jaar lang (1981-2023) schaakartikelen voor het Nederlands Dagblad.Interview met Babs Wilders op Nederlands Dagblad (2020; geraadpleegd 3 maart 2026) Hij was jarenlang lid van de Koninklijke Nederlandse Schaakbond en Schaakvereniging Ons Genoegen.
Galerij
Categorie:Nederlands beeldhouwer