Eddie Harris (Chicago, 20 oktober 1934 – Los Angeles, 5 november 1996) was een Amerikaanse jazzmuzikant (zang, saxofoon, piano, andere instrumenten) en componist.
Biografie Harris groeide op in Chicago en zoals andere succesvolle Chicago-muzikanten, waaronder Nat King Cole, Dinah Washington, Clifford Jordan, Johnny Griffin, Gene Ammons, Julian Priester en Bo Diddley, studeerde hij muziek bij Walter Dyett aan de DuSable High School. Later studeerde hij muziek aan het Roosevelt College. Tijdens deze periode speelde hij al succesvol piano, vibrafoon en tenorsaxofoon. Op dat moment kwamen ook de eerste professionele optredens met Gene Ammons. Na zijn tijd op de colleges werd hij opgeroepen voor zijn militaire dienstplicht. Tijdens zijn diensttijd speelde hij in de 7th Army Band, waar ook Don Ellis, Leo Wright en Cedar Walton speelden.
Eind jaren 1960 experimenteerde Harris, die telde als een van de wegbereiders van de fusionmuziek, met een elektrische saxofoon (lp's The Electrifying Eddie Harris en Plug me in, met het instrumentale Listen Here uit 1966 als een van zijn meest succesvolle nummers). Bovendien ontwikkelde hij de zogenaamde reedtrombone en de reedtrompet, doordat hij bij elk de mondstukken verving door saxofoonmondstukken. Daardoor kon Harris zijn buitengewoon zekere overblaas-techniek in het bereik van de natuurtrompet van de tenorsaxofoon op de natuurlijke tonen toepassen, zoals bij Carnival op I Need Some Money (1975).
Daarnaast hield hij zich bezig met pogingen om de saxofoon te bespelen met het riet van de fagot als mondstuk. Met de hit Compared to What telt de liveopname Swiss Movement met Les McCann bij het Montreux Jazz Festival op 21 juni 1969 als een van de beste jazz/funk-cd's van de jaren 1960. Verder werd Harris bekend door zijn van Afrikaanse zangtechnieken geïnspireerde jodelachtige scatzang.
Een vroeg uitstapje in de jazzrock met muzikanten van de band Yes, met Albert Lee, Jeff Beck en Steve Winwood was zowel artistiek alsook commercieel niet succesvol. Over zijn betrekkelijke onbekendheid bij het brede publiek uit hij zich humoristisch in het nummer Eddie Who? (gelijknamige cd, Timeless Records)
Eddie Harris werkte in de loop van zijn carrière samen met een veelheid bekende jazz- en rockmuzikanten, waaronder John Scofield (Hand Jive).
Discografie 1961: Exodus to Jazz, Vee-Jay, 1987 Carli Records ????: A Study in Jazz ????: Breakfeast for Tiffanys 1963: Eddie Harris Bossa Nova 1965: The In Sound, Atlantic 1968: The Electrifiying Eddie Harris, (Atlantic Records) 1968: Plug Me In, (Atlantic Records) 1969: Swiss Movement, (CD 1996), met Les McCann 1970: Come on Down, Atlantic Records 1972: Instant Death, (Atlantic Records) 1973: E.H. in the U.K. / Is It In; (CD 1999), met Albert Lee, Jeff Beck, Steve Winwood, Chris Squire, Alan White, Tony Kaye, Rufus Reid, Ronald Muldrow 1975: I Need Some Money, met Ronald Muldrow ????: The Reason Why I'm Talking S--t 1975: Bad Luck Is All I Have, Atlantic Records 1976: That is why you’re overweight, Atlantic Records 1979: I'm Tired of Driving 1982: The Real Electrifying, Mutt & JeffRecording Corp. 1986: eddie who?, Timeless Records, met Ralphe Armstrong, Sherman Ferguson 1987: People get Funny, Timeless Records 1989: Live in Berlin, Timeless Records 1990: Live at the Moonwalker, Moonwalker Label (Suisa) 1990: “a tale of two cities”,night records 1990: There Was a Time (Echo of Harlem) 1993: Listen Here 1994: The Battle of the Tenors, met Wendell Harrison 1997: The Last Concert; cd; met der WDR Big Band Köln
Literatuur Peter Tschirky: Eddie Harris sings the Blues, 2003, siehe auch Webseite von P. Tschirky Carlo Bohländer, Karl Heinz Holler, Christian Pfarr: Reclams Jazzführer. 3., herziene en uitgebreide editie. Reclam, Stuttgart 1989, .
Categorie:Amerikaans jazzzanger Categorie:Amerikaans jazzsaxofonist Categorie:Amerikaans jazzpianist Categorie:Amerikaans componist