EyeHateGod is een in 1988 in New Orleans geformeerde sludgemetalband. De invloed van de band op andere muzikanten is groot in vergelijking met hun eigen commerciële succes. Naast de internationaal populairdere Crowbar en Down, wordt de band ondanks het geringe internationale succes beschouwd als een aanzienlijke grootheid van het heavy metal-circuit uit New Orleans. De muziek van EyeHateGod combineert invloeden van hardcore punk, industrial en doommetal. Kenmerkend voor EyeHateGod is het veelvuldige gebruik van feedback van de gitaren en de onbegrijpelijk schreeuwerige zang van Mike Williams. Het artistieke concept van de band is gebaseerd op punk en industrieel. Met hun mix van stijlen wordt de band beschouwd als de grondlegger van sludge. Evenzo wordt de band vanwege de ontvangst van hun tweede studioalbum Take as Needed for Pain beschouwd als degene voor wie de Sludge-stijl is bedacht. Het werk van de band was nauw verbonden met het drugsgebruik van de bandleden. De gebeurtenissen rond de orkaan Katrina worden beschouwd als een keerpunt in de geschiedenis van de band. De nasleep van de orkaan had een bijzondere impact op het leven van de bandleden. Onder meer werd de ontwenning van drugs van zanger Williams onderbroken, waarna hij zijn proeftijdvereisten schond en werd gearresteerd.
Bezetting
Oprichters Jimmy Bower (gitaar) Joe Fazzio (drums) Chris Hillard (zang) Kevin Noonan (basgitaar) Marc Schultz (gitaar)
Huidige bezetting Mike Williams (zang) Jimmy Bower (gitaar) Gary Mader (basgitaar) Aaron Hill (drums, sinds 2013)
Voormalige leden Steve Dale (basgitaar, 1989–1992) Marc Schultz (gitaar, basgitaar, 1988–1995) Vince LeBlanc (basgitaar, 1995–1997) Danny Nick (basgitaar, 2000–2002) Joey LaCaze † (drums, 1989–2013) Kevin Bond (basgitaar, 1988) Chris Hilliard (zang, 1988) Joey Delatte (drums, 1988) Joe Fazzio (drums, 1988) Brian Patton (gitaar, 1993–2018)
Live- en sessieleden Dale Crover (drums, 2013) Kevin Bond (basgitaar) Paul Webb (basgitaar) Phil Anselmo (gitaar, zang) Seth Putnam (zang) Randy Blythe (zang)
Geschiedenis Intellectuele stuiptrekkingen In het eerste jaar van de band werd EyeHateGod door de constant veranderende bezetting gezien als een losse, informele vereniging van diverse muzikanten, die voor onbepaalde tijd als groep samen jamden. Alleen door de inspanningen van gitarist Jimmy Bower ontstond tussen 1988 en 1989 een constante bandconstellatie. Zijn eerste bandleden waren gitarist Mark Schulz, zanger Chris Hillard, bassist Kevin Noonan en drummer Joe Fazzio. Na een paar actieve maanden verlieten Hillard, Noonan en Fazzio de band en werden vervangen door Joey LaCaze, Mike Williams en Steve Dale. Met deze eerste stabiele opstelling trad de band voor het eerst op in de Storyville Jazz Hall in New Orleans. Dit eerste concert werd uitgevoerd door EyeHateGod op 30 juni 1989 met Soilent Green in het voorprogramma van Exhorder. Het optreden van EyeHateGod werd slecht ontvangen door het publiek en eindigde ermee, dat Williams het publiek uitschold. In hetzelfde jaar nam EyeHateGod de twee demotapes Garden Dwarf Woman Driver en Lack of Almost Everything op, die ze privé verkochten en verstuurden naar verschillende platenmaatschappijen. Het Franse onafhankelijke label Intellectual Convulsion reageerde en contracteerde de band voor een album. Het debuut In the Name of Suffering werd geproduceerd in een kleine studio in Kenner (Louisiana) zonder producenten of professionele geluidstechnici, met het studiopersoneel. Intellectual Convulsion stelde de band een bedrag van $ 1.000 ter beschikking, waarvan $ 800 werd betaald aan de studio en geluidstechnici. Van de resterende $ 200 kocht EyeHateGod alcohol en marihuana. In 1990 bracht het label ongeveer 1.500 tot 2.000 exemplaren uit van het debuutalbum, dat vanwege de geringe vooruitgang en zonder professionele hulp met onvolledige en gedeeltelijk defecte instrumenten werd opgenomen. In 1992 moest Intellectual Convulsion faillissement aanvragen.
EyeHateGod werd echter datzelfde jaar door het Century Media-label gecontracteerd voor zes albums. Century Media publiceerde In the Name of Suffering opnieuw op 1 december 1992 en financierde het daaropvolgende Take as Needed for Pain, waarmee EyeHateGod bekend werd en vele volgende bands beïnvloedde. Met het label was er echter een aanhoudend conflict vanwege het gebrek aan marketingmogelijkheden en het lage commerciële succes van extreme muziek, wat er uiteindelijk toe leidde dat EyeHateGod hun derde studioalbum Dopesick moest opnemen zonder financiële steun van het productiebedrijf. Tijdens de opnamen voor Dopesick deed zich een incident voor dat in pers- en fankringen verheerlijkt werd tot zelfverminking en satanische rituelen. Jimmy Bower beschrijft het incident echter als minder controversieel: We wilden het effect van het verbrijzelen van glas op de achtergrond gebruiken voor sommige nummers. Mike zong in een donkere kamer en gooide lege flessen om zich heen. Op een gegeven moment stopte hij met zingen, sneed zijn hand en bloedde als een varken. Plots begon hij met zijn bloed dingen als 'Varken' en 'Satan' op de muren te smeren. Maar Billie Anderson (inclusief Neurosis), die gratis produceerde als een oude vriend, vond het helemaal niet grappig en ontbond de vrolijke ronde. Toen we de volgende ochtend bij de studio aankwamen, had een schoonmaakdienst alles al lang verwijderd. Dus geen probleem.
In 1998 werd EyeHateGod ontbonden, nadat zanger Mike Williams een lopende tournee moest onderbreken vanwege gezondheidsproblemen en persoonlijke problemen, die voornamelijk te wijten waren aan zijn drugsverslaving. Williams legde later uit dat de scheiding in de eerste plaats zou moeten dienen tot de oplossing van deze problemen. In 1999 besloot de band opnieuw op tournee door Europa te gaan en nog een studioalbum op te nemen. Nadat de band hun hereniging had aangekondigd, bracht Century Media in januari 2000 de Southern Discomfort-compilatie uit met onafgemaakte studio-opnames en verschillende bijdragen van ep's en compilaties, echter zonder toestemming van de band. Jimmy Bower legde de publicatie van de compilatie uit in een interview met het online tijdschrift Lärmbelästigung.net als een teken van leven dat de band terug is, voordat Confederacy ... uitkwam. Met Confederacy of Ruined Lives bracht EyeHateGod voorlopig hun laatste volledige studioalbum uit in 2000. In 2001 scheidde de band van hun bassist Danny Nick en werd in plaats daarvan Gary Mader bij de band gehaald, die na twee concerten in New Orleans al had mee gedaan tijdens een Japanse tournee. Met hun enige livealbum 10 Years of Abuse (and Still Broke), dat op 29 mei 2001 werd uitgebracht, heeft EyeHateGod hun contract met Century Media waargemaakt.
Op 27 mei 2005 bracht de band via Emetic Records de rariteitenverzameling Preaching the 'End-Time' Message uit met drie demoversies van nieuwe stukken en gingen ze op tournee tot juli 2005 in Amerika. Daarna ging Brian Patton op tournee met Soilent Green. Jimmy Bower was van plan om met Down nieuw materiaal te ontwikkelen en ontmoette in augustus de bandleden Pepper Keenan, Kirk Windstein en Phil Anselmo. Bower kondigde echter ook songwriting-activiteiten aan voor en met EyeHateGod.
De orkaan Katrina en drugs Op 29 augustus 2005 trof de orkaan Katrina New Orleans. De impact op de stad en haar inwoners was verwoestend. De orkaan leidde tot persoonlijke rampen voor sommige bandleden, die vaak werden besproken bij de receptie van de band.
Gitarist Brian Patton was destijds op tournee met zijn band Soilent Green, waardoor hem persoonlijk de catastrofe bleef bespaard. Toch benadrukte hij in een interview met Metal Center dat iedereen in New Orleans veel had verloren. De voormalige zanger van de band Soilent Green en oude vriend van Patton, Glenn Rambo, werden een slachtoffer van de orkaan en de gevolgen ervan. Bassist Gary Mader en zijn vrouw, die ten tijde van de orkaan in Canal Street woonden, ontvluchtten de stad met financiële steun van journalist Andy Capper. In december 2005 verklaarde Mader dat het grootste deel van zijn huis was vernietigd. In maart 2006 meldde hij dat hij afhankelijk was van vrienden en familieleden om hem vijf maanden lang zonder permanent verblijf te helpen.
Voordat de orkaan toesloeg, vluchtte gitarist Jimmy Bower met zijn moeder naar Lake Charles onder de hoede van familieleden. De familie van Bower bood Pepper Keenan de mogelijkheid om te kamperen met een camper op het terrein van de familie. Bower verklaarde later dat het huis van zijn moeder enige stormschade had opgelopen. In een eerste interview met de webbeheerder van de website van Phil Anselmo vroeg Bower kort na de orkaan om hem informatie te geven over het verblijf en de toestand van Mike Williams.
Tegelijkertijd waren zanger Mike Williams en zijn toenmalige vriendin Alicia Stillman, zangeres van Sludge Band 13, niet bij machte om de stad te verlaten, daarom stalen beiden voor Williams, die in een methadonprogramma zat, de drug met goedkeuring van een politieagent uit een drogisterij en reden naar Morgan City, waar Williams en Stillman verbleven in een motel. De eigenaar van het motel verwittigde de lokale politie en ze werden allebei gearresteerd voor drugshandel. Terwijl Stillman niet werd opgesloten, werd Williams opgesloten zonder adequate medische zorg. In december 2005 uitte Bower zijn ontzetting en woede over de situatie en kondigde aan dat hij de gebeurtenissen in een nieuw album zou verwerken. Hij vergeleek New Orleans met een derdewereldregio en viel lokale en nationale politici verbaal aan.
Williams onderging tijdens zijn hechtenis een ontwenningskuur. De muzikanten, vrienden en fans van de band hebben sindsdien de Free Mike IX-campagne gelanceerd om publieke druk uit te oefenen en Williams vrijlating uit de gevangenis te versnellen. De campagne omvatte T-shirts, webbanners en telefoontjes in interviews en op websites. Nadat Phil Anselmo, die aan de campagne had deelgenomen, $ 150.000 had betaald, werd Mike Williams op 2 december 2005 vrijgelaten na 91 dagen gevangenisstraf. Anselmo nam vervolgens Williams, die na detentie dakloos en berooid was, mee naar zijn pension. Anselmo bood Williams werk aan bij zijn label Housecore Records en richtte met hem de crustcore-band Arson Anthem op. Tot die tijd woonde Williams in het pension van Anselmo.
Als gevolg van de gebeurtenissen besloten ook Brian Patton, Jimmy Bower en Phil Anselmo om een afkickkliniek te bezoeken. Patton en Bower verklaarden dat vooral de orkaan de manier waarop mensen hun eigen manier van leven waarnemen, veranderde. Zowel Williams als Bower en Patton legden uit dat hun onthouding beperkt was tot drugs, die tot lichamelijke afhankelijkheid leiden. In juni 2006 werd Williams veroordeeld tot een proeftijd van vijf jaar als gevolg van het incident en moest hij gedurende de proeftijd regelmatig een drugstest ondergaan. Als verdere straf werd hij voor het leven uit de stad New Orleans verbannen. Met betrekking tot deze straf verklaarde Williams dat hij niet zou worden gezocht door de politie in de stad en daar zou kunnen blijven, maar in het openbaar in beperkte mate kon optreden. Ondanks deze omstandigheden vatte hij in 2009 het belang van evenementen samen als formatief en solidariteitsgericht, vooral met betrekking tot het muziekcircuit.