Ierland doet sinds 1965 mee aan het Eurovisiesongfestival. Het land heeft tot nu toe 58 keer aan het liedjesfestijn deelgenomen. Met zeven eindzeges is het samen met Zweden recordhouder aller tijden.
De balans thumb|Dana zorgde in 1970 voor de eerste Ierse overwinning met All kinds of everything Qua aantal overwinningen is Ierland samen met Zweden het succesvolste land in de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival. Beide landen wonnen het festival reeds zeven keer. Daarachter komen Luxemburg, Frankrijk, Nederland en het Verenigd Koninkrijk met elk vijf overwinningen. Ierland eindigde hiernaast ook nog viermaal op de tweede plaats.
De zeven Ierse zeges: 1970: Dana - All kinds of everything 1980: Johnny Logan - What's another year 1987: Johnny Logan - Hold me now 1992: Linda Martin - Why me? 1993: Niamh Kavanagh - In your eyes 1994: Paul Harrington & Charlie McGettigan - Rock 'n' roll kids 1996: Eimear Quinn - The voice
Johnny Logan is samen met de Zweedse Loreen de enige uitvoerende artiest die het Eurovisiesongfestival tweemaal wist te winnen. Als schrijver van het lied Why me zegevierde hij in 1992 zelfs nogmaals.
In de jaren negentig zette Ierland een absoluut unicum neer door in vijf jaar tijd viermaal het songfestival te winnen. Tussen 1992 en 1994 sleepten de Ieren drie overwinningen op rij in de wacht, iets wat geen enkel ander land tot nog toe is gelukt.
Viermaal eindigde Ierland op de laatste plaats. Dit gebeurde voor het eerst in 2007 met de groep Dervish, in 2013 met Ryan Dolan, nogmaals in 2019 (in de halve finale) met Sarah McTernan en in 2021 met Lesley Roy (ook in de halve finale).
Het Eurovisiesongfestival op Ierse bodem thumb|300px|Het Gaiety Theatre in Dublin vormde het decor van het Eurovisiesongfestival 1971 Als gevolg van de zeven overwinningen heeft Ierland ook zeven keer het songfestival georganiseerd. Slechts het Verenigd Koninkrijk organiseerde het songfestival nog vaker, namelijk negen keer.
1971: Gaiety Theatre, Dublin Presentatie: Bernadette Ní Ghallchóir 1981: Simmonscourt Pavilion, Dublin Presentatie: Doireann Ní Bhríain 1988: Simmonscourt Pavilion, Dublin Presentatie: Pat Kenny en Michelle Rocca 1993: Green Glens Arena, Millstreet Presentatie: Fionnuala Sweeney 1994: Point Theatre, Dublin Presentatie: Cynthia ní Mhurchú en Gerry Ryan 1995: Point Theatre, Dublin Presentatie: Mary Kennedy 1997: Point Theatre, Dublin Presentatie: Carrie Crowley en Ronan Keating
De hoofdstad Dublin ontving het Eurovisiesongfestival zesmaal, vaker dan elke andere stad. Het Point Theatre vormde driemaal het decor, vaker dan elke andere locatie. In 1993 vond het songfestival plaats in het dorp Millstreet, in het zuiden van Ierland. Met circa 1500 inwoners is het de kleinste plaats waar ooit een songfestival werd georganiseerd.
Songfestivals zonder Ierland Sinds het debuut van Ierland in 1965, heeft het land praktisch altijd meegedaan aan het Eurovisiesongfestival. Slechts tweemaal was Ierland sindsdien nog afwezig. In 1983 werd er van deelname afgezien vanwege financiële problemen en stakingen bij de nationale omroep RTÉ. In 2002 moest Ierland, conform de destijds geldende regels, gedwongen thuisblijven vanwege een te lage klassering in het jaar ervoor. Sinds in 2004 de halve finale werd ingevoerd, kan ieder land elk jaar deelnemen. In 2026 heeft Ierland opnieuw niet deelgenomen vanwege de deelname van Israël.https://www.ad.nl/show/israel-doet-mee-aan-eurovisie-songfestival-dus-trekken-nederland-spanje-ierland-en-slovenie-zich-terug~a65e6b7a/?slug_rd=1
Taal Ierland, dat naast het Iers ook het Engels als hoofdtaal kent, heeft vrijwel altijd Engelstalige inzendingen naar het songfestival gestuurd. In de periode dat het voor de deelnemende landen verplicht was om in de eigen taal te zingen, hadden de Ieren hiermee jarenlang een taalvoordeel ten opzichte van andere deelnemende landen, aangezien het Engels een internationale taal is die vrijwel overal in Europa begrepen wordt. De enige inzending die niet in het Engels werd vertolkt, was het Ierse Ceol on ghrá van Sandie Jones uit 1972. Het werd geen succes; de 15de plaats bleef jarenlang het slechtste Ierse resultaat op het songfestival. Sinds in 1999 de vrije taalregel op het songfestival werd ingevoerd, kiezen de meeste landen ervoor om ook in het Engels te zingen, waarmee het taalvoordeel van Ierland is weggevallen.
Jaren 60 en 70 Debuut thumb|Butch Moore met I'm walking the streets in the rain was in 1965 de eerste Ierse inzending voor het Eurovisiesongfestival Het debuut van Ierland op het Eurovisiesongfestival kwam relatief laat. Waar vrijwel alle West-Europese landen al in de jaren vijftig debuteerden, waren de Ieren pas bij de tiende editie in 1965 voor het eerst van de partij. De eerste artiest die werd afgevaardigd, was de in Ierland bekende zanger Butch Moore, die bij de nationale voorronde als winnaar uit de bus was gekomen. Met zijn ballade I'm walking the streets in the rain eindigde hij in Napels op de zesde plaats en zorgde daarmee voor een verdienstelijk resultaat.
Bij de tweede deelname in 1966, en in de jaren direct daarna, bleef Ierland goed scoren; het land eindigde bij de eerste zes deelnames telkens in de top 10. In 1967 sleepte Sean Dunphy zelfs een tweede plaats in de wacht. Hij eindigde weliswaar op grote achterstand van de Britse winnares Sandie Shaw, maar zette Ierland op het Eurovisiesongfestival wel definitief op de kaart.
Dana In 1970 stuurde Ierland de destijds 18-jarige zangeres Dana Scallon naar het songfestival, dat gehouden werd in Amsterdam. De afvaardiging was controversieel, aangezien Dana uit Noord-Ierland kwam. Het feit dat Ierland door een Noord-Ierse zangeres vertegenwoordigd werd, lag ten tijde van de politieke onrust in Noord-Ierland zeer gevoelig bij verschillende groepen. Desondanks trad Dana gewoon voor Ierland aan, en met succes. Haar lied All kinds of everything kreeg de meeste punten en versloeg bij de puntentelling zelfs de Britse topfavoriete Mary Hopkin. Het betekende de eerste Ierse overwinning op het Eurovisiesongfestival, en het lied groeide uit tot een wereldhit.
Als gevolg van de zege mocht Ierland in 1971 het songfestival organiseren. Het gastland werd vertegenwoordigd door Angela Farrell, maar kon het succes van een jaar eerder bij lange na niet evenaren: Farrell strandde op de elfde plaats. Een jaar later zond Ierland voor het eerst (en tot nog toe ook voor het laatst) een Ierstalig lied naar het songfestival, maar met een vijftiende plaats volgde wederom een zeer matig resultaat.
Tijdens het songfestival van 1973 ontstond er binnen de Ierse delegatie een conflict. Zangeres Maxi was namens de Ieren naar Luxemburg gestuurd, maar zij was het niet eens met tussentijdse veranderingen in het arrangement van haar lied Do I dream. De zangeres legde meerdere malen haar repetities stil en dreigde zich uiteindelijk terug te trekken. In alle haast werd zangeres Tina Reynolds hierop naar Luxemburg gehaald om Maxi te vervangen, maar uiteindelijk bleek dit niet nodig; Maxi trad alsnog aan en eindigde op de tiende plaats. Tina Reynolds kwam een jaar later voor Ierland uit, en werd zevende met het lied Cross your heart.
In 1975 eindigde Ierland wederom in de top 10: het duo The Swarbriggs, bestaande uit de broers Tommy en Jimmy Swarbrigg, sleepte met That's what friends are for een negende plaats in de wacht. In 1977 keerde de groep terug, maar nu als kwartet. Aangevuld met de zangeressen Nicola Kerr en Alma Carroll, en onder de naam The Swarbriggs Plus Two, schonken zij Ierland een groot succes door op de derde plaats te eindigen met It's nice to be in love again. Het verschil met de Franse winnares Marie Myriam bedroeg 15 punten.
In 1978 en 1979 presteerden de Ieren met tweemaal een vijfde plaats ook zeer goed.
Jaren 80 thumb|Johnny Logan won het Eurovisiesongfestival in 1980 voor de eerste keer met What's another year Hoewel Ierland in 1982 voor het eerst sinds tien jaar niet in de top 10 belandde, en zich in 1983 zelfs helemaal terugtrok vanwege financiële problemen en stakingen bij de RTÉ, verliepen de jaren 80 voor de Ieren toch zeer succesvol op het Eurovisiesongfestival: het land eindigde zeven keer bij de beste tien. Noemenswaardige resultaten werden bereikt in 1981 met de meidengroep Sheeba (waar ook de in 1973 afgevaardigde Maxi deel van uitmaakte), en in 1986 met de Noord-Ierse band Luv Bug; beide kwamen terecht in de top vijf. Het decennium werd door Ierland vooral gekleurd met twee songfestivaloverwinningen en een tweede plaats in 1984. Deze wapenfeiten waren allen te danken aan één man: Johnny Logan.
Johnny Logan Logan deed voor het eerst van zich spreken in 1980. Tien jaar na de eerste Ierse overwinning, zorgde hij voor een tweede Ierse songfestivalzege met het lied What's another year. Hij kreeg 143 punten, vijftien punten meer dan de Duitse zangeres Katja Ebstein. Logan, die na de puntentelling overmand raakte door emoties, kon tijdens de herhaling van zijn lied de hoge noten niet meer halen; in plaats daarvan snikte hij: I love you Ireland! Vier jaar later, in 1984, keerde Logan terug naar het songfestival, ditmaal als schrijver en componist van het door Linda Martin gezongen lied Terminal 3. Het eindigde op de tweede plaats, met acht punten achterstand op het winnende Zweden. In 1987 stond Logan zelf weer achter de microfoon. Als voormalig winnaar werd hij door de Ieren ingezet om het songfestival nogmaals te winnen en bracht hij in Brussel zijn zelfgeschreven lied Hold me now. Tot zijn eigen verrassing overtrof hij hiermee het succes van zijn eerdere inzendingen; Logan kreeg 172 punten en zegevierde, zeven jaar na zijn eerste overwinning, opnieuw. Ook ditmaal wist hij zijn emoties niet te bedwingen en riep hij tijdens zijn toegift: I still love you Ireland! Tot 2023 was Johnny Logan de enige artiest die het songfestival twee keer heeft gewonnen. Loreen uit Zweden heeft het songfestival ook 2 keer gewonnen. Het leverde hem in verschillende Europese landen de bijnaam Mister Eurovision op. Tijdens de in 2005 gehouden jubileumshow Congratulations: 50 Jaar Eurovisiesongfestival eindigde Hold me now op de derde plaats van populairste songfestivalliedjes aller tijden. What's another year eindigde op de twaalfde plaats.
Jaren 90 Nadat Ierland in 1989 de plank volledig had misgeslagen en niet verder was gekomen dan een teleurstellende 18de plaats, kwam het land in 1990 sterk terug dankzij Liam Reilly. Zijn lied Somewhere in Europe behaalde samen met Frankrijk een gedeelde tweede plaats, 17 punten achter Italië. Een jaar later was Reilly eveneens verantwoordelijk voor de Ierse inzending, als tekstschrijver en componist van het lied Could it be that I'm in love, uitgevoerd door Kim Jackson. Ditmaal bleek de tiende plaats het hoogst haalbare.
Driemaal winst thumb|Niamh Kavanagh won het Eurovisiesongfestival in 1993 met In your eyes In 1992 stuurden de Ieren wederom Linda Martin naar het Eurovisiesongfestival, die in 1984 al zeer succesvol was geweest. Ze trad in Stockholm aan met het lied Why me?, dat net als haar eerdere inzending geschreven was door Johnny Logan. Het nummer viel zeer in de smaak bij de vakjury's en versloeg bij de puntentelling alle andere landen, waaronder de grote Britse favoriet Michael Ball. Het betekende voor Ierland de vierde songfestivaloverwinning, en de derde voor Johnny Logan, een unicum. Het lied werd een hit in diverse Europese landen.
In 1993 mocht zangeres Niamh Kavanagh op eigen bodem de Ierse eer verdedigen met het lied In your eyes. Hiermee was Ierland wederom een van de kanshebbers op de overwinning, en tijdens de bloedstollende puntentelling streed het samen met het Verenigd Koninkrijk om de eerste plaats. Pas bij de allerlaatste punten die werden gegeven, de 12 punten van Malta, werd duidelijk dat Kavanagh de winnares van de avond was. Het was de vierde keer in de geschiedenis van het songfestival dat een land tweemaal op rij zegevierde.