alt=Isabella Beeton-Mayson, gefotografeerd rond 1854|miniatuur|Isabella Beeton-Mayson, gefotografeerd rond 1854 Isabella Mary Beeton (Mayson, 14 maart 1836 – 6 februari 1865), beter bekend als Mrs. Beeton, was een Engelse journaliste, redactrice en schrijfster. Haar naam is onlosmakelijk verbonden met haar eerste boek Mrs Beeton's Book of Household Management dat in 1861 werd uitgegeven. Na het afronden van opleidingen in Islington in Noord-Londen en het Duitse Heidelberg trouwde Isabella Beeton met Samuel Orchart Beeton, een ambitieuze uitgever van boeken en tijdschriften.
In 1857, nog geen jaar na hun bruiloft, begon Isabella Beeton te schrijven voor een van haar mans tijdschriften, het maandblad The Englishwoman's Domestic Magazine. Ze vertaalde verhalen uit het Frans en schreef een culinaire column. Alle recepten voor deze column waren overgenomen uit andere bronnen of ingestuurd door de lezeressen van het tijdschrift. In 1859 begon het echtpaar Beeton met een serie van 48 pagina's lange maandelijkse bijlagen bij The Englishwoman's Domestic Magazine. In oktober 1861 werden de 24 afleveringen gebundeld in Mrs Beeton's Book of Household Management, waarvan in het eerste jaar 60.000 exemplaren werden verkocht. Isabella Beeton werkte aan een verkorte versie van haar boek, die The Dictionary of Every-Day Cookery zou gaan heten, toen ze in februari 1865 op 28-jarige leeftijd overleed aan kraamvrouwenkoorts. Tijdens haar leven kreeg ze vier kinderen, waarvan er twee al op jonge leeftijd overleden, en had ze meerdere miskramen. Twee van Beetons biografen, Nancy Spain en Kathryn Hughes, suggereren dat Samuel vóór zijn huwelijk zonder het zelf te weten syfilis had opgelopen door een bezoek aan een prostituee en dat hij zijn vrouw onbewust met deze ziekte had besmet.
Sinds Beetons dood is het Book of Household Management meerdere keren aangepast, herzien en uitgebreid en in 2016 was het nog steeds in druk. Volgens culinaire schrijvers lijken de latere edities van het boek nog maar weinig op het origineel en zijn ze van mindere kwaliteit. Enkele kookboekenschrijvers, waaronder Elizabeth David en Clarissa Dickson Wright, hebben kritiek geuit op Beetons boek, met name op haar gebruik van andermans recepten. Anderen, zoals culinair journalist Bee Wilson, vinden dat hun collega's te hard zijn in hun oordeel en zijn van mening dat Beeton en haar boek juist lof verdienen. Haar naam wordt geassocieerd met kennis en autoriteit op het gebied van de kookkunst en het huishouden in het Victoriaanse tijdperk. In de Oxford English Dictionary staat zelfs dat de term 'Mrs Beeton' sinds 1891 gezien wordt als een synoniem voor autoriteit op huishoudelijk gebied. Ze wordt ook beschouwd als een belangrijke factor in de ontwikkeling of vorming van de identiteit van de victoriaanse middenklasse.
Biografie Jeugd, 1836-1854 alt=Cheapside, Londen, waar Isabella en haar familie in 1836 naartoe verhuisden|miniatuur|Cheapside, Londen, waar Isabella en haar familie in 1836 naartoe verhuisden Isabella Mayson werd geboren op 14 maart 1836 in de Londense wijk Marleybone. Ze was de oudste van drie dochters van Benjamin Mayson, een groothandelaar in linnen, en diens echtgenote Elizabeth (geboren Jerrom). Kort na Isabella's geboorte verhuisde het gezin naar Milk Street, in de wijk Cheapside, van waaruit Benjamin handeldreef. Hij overleed toen Isabella vier jaar oud was. Haar moeder Elizabeth was op dat moment in verwachting van haar derde kind. Omdat ze niet in staat was om in haar eentje voor haar kinderen te zorgen en tegelijkertijd haar mans bedrijf gaande te houden, stuurde ze haar oudste twee dochters naar familie. Isabella ging in Great Orton in het graafschap Cumberland wonen, bij haar grootvader van vaders kant, die net weduwnaar was geworden. Twee jaar later woonde ze echter weer bij haar moeder.
Drie jaar na Benjamins dood trouwde Elizabeth met Henry Dorling, een weduwnaar met vier kinderen. Henry werkte als baancommissaris op de paardenrenbaan van Epsom Downs en woonde in een ambtswoning op het terrein van de renbaan. Het gezin, waaronder Elizabeths moeder, verhuisde naar het graafschap Surrey en in de twintig jaar daarna kregen Henry en Elizabeth nog eens dertien kinderen. Isabella speelde een grote rol in de opvoeding van haar broers en zussen, naar wie ze verwees als een 'levende lading kinderen'. Door deze ervaring kreeg ze veel inzicht en ervaring in hoe je een gezin en huishouden moet runnen. alt=De nieuwe tribune van de Epsom Downs Racecourse in 1829|miniatuur|De nieuwe tribune van de Epsom Downs Racecourse in 1829 Na een korte opleiding op een kostschool in de wijk Islington werd Isabella in 1851 samen met haar stiefzus Jane Dorling naar een school in het Duitse Heidelberg gestuurd. Isabella werd een begenadigd pianospeler en blonk uit in Frans en Duits; ze leerde ook hoe ze gebak moest maken. In de zomer van 1854 was ze weer terug in Epsom en ging ze in de leer bij een plaatselijke bakker om zich verder te bekwamen in banketbakken.
Huwelijk en carrière, 1854-1861 Rond 1854 kreeg Isabella een relatie met Samuel Orchart Beeton. Zijn familie woonde in dezelfde periode in de Milk Street als de Maysons en zijn vader runde daar nog steeds een pub, de Dolphin Tavern. Samuels zussen hadden bovendien op dezelfde school in Heidelberg gezeten als Isabella. In 1852 gaf Samuel als eerste in Groot-Brittannië De hut van Oom Tom van de Amerikaanse schrijfster Harriet Beecher Stowe uit. Ook had hij twee vernieuwende en baanbrekende tijdschriften op de markt gebracht: The Englishwoman's Domestic Magazine in 1852 en de Boys' Own in 1855. Het stel begon elkaar in 1855 met grote regelmaat te schrijven en Isabella ondertekende al haar brieven met 'Fatty'. In juni 1855 kondigden ze hun verloving aan. Het huwelijk werd een jaar later in juli voltrokken in de St Martin's Church in Espom en werd aangekondigd in de krant The Times. Samuel 'was een discreet, maar overtuigd voorstander van gelijkheid voor vrouwen' en Isabella en hij waren in hun relatie zowel op persoonlijk als professioneel vlak gelijkwaardige partners. Het paar maakte een huwelijksreis van drie weken naar Parijs, waarna ze, samen met Samuels moeder, een bezoek brachten aan Heidelberg. In augustus keerden de jonggehuwden terug naar Engeland en betrokken een groot huis in Italiaanse stijl in Chandos Villas 2 in het dorpje Pinner. alt=Samuel Orchart Beeton in 1860|miniatuur|Samuel Orchart Beeton in 1860 Een maand na hun huwelijksreis was Isabella in verwachting. Een paar weken voordat zij zou bevallen haalde Samuel zijn vrouw over om voor The Englishwoman's Domestic Magazine te schrijven. Volgens de culinaire schrijvers Mary Aylett en Olive Ordish was het doel van dit tijdschrift dat 'vrouwen tevreden zouden zijn met hun lot binnenshuis en niet om hen te interesseren voor de wereld daarbuiten'. Het tijdschrift was betaalbaar, gericht op jonge vrouwen uit de middenklasse en een commercieel succes: in 1856 werden er 50.000 exemplaren per maand verkocht. Isabella begon met het vertalen van Franse fictie die in losse verhalen of als feuilletons gepubliceerd werd. Niet lang daarna nam ze de huishoudrubriek voor haar rekening en ook de culinaire column, die in de voorafgaande zes maanden op sterven na dood was nadat de vorige columnist was vertrokken. Eind mei 1857 werd het eerste kind van de Beetons geboren, een zoontje genaamd Samuel Orchart, maar het overleed eind augustus van datzelfde jaar. Op de overlijdensakte werd als doodsoorzaak diarree en cholera opgegeven. Biografe Kathryn Hughes gelooft echter dat Samuel senior vóór zijn huwelijk zonder het zelf te weten tijdens een bezoek aan een prostituee syfilis had opgelopen en dat hij zijn vrouw onbewust met deze ziekte had besmet en daardoor ook zijn zoon.
Terwijl ze het verlies van haar zoon probeerde te verwerken, bleef Isabella voor The Englishwoman's Domestic Magazine werken. Ze was zelf niet opgeleid tot kok, maar Samuel en zij kwamen op andere manieren aan recepten. Na een oproep aan de lezeressen om hun eigen recepten in te sturen, kwamen er meer dan 2000 binnen. De Beetons maakten hieruit een selectie en bewerkten de recepten. Er werd ook gekopieerd uit reeds gepubliceerd werk, grotendeels zonder bronvermelding. Er werd onder andere geplagieerd uit Eliza Actons Modern Cookery for Private Families, Elizabeth Raffalds The Experienced English Housekeeper, Marie-Antoine Carêmes Le Pâtissier royal parisien, Louis Eustache Udes The French Cook, Alexis Soyers The Modern Housewife or Ménagère en The Pantropheon, Hannah Glasses The Art of Cookery Made Plain and Easy, Maria Rundells A New System of Domestic Cookery, en het werk van Charles Elmé Francatelli. Suzanne Daly en Ross G. Forman stellen in hun artikel over victoriaanse kookcultuur dat het plagiaat van het tijdschrift 'een belangrijke gids van de middenklasse-samenleving halverwege het victoriaanse tijdperk' maakt. Het feit dat de tekst bij de eigen lezers vandaan kwam, garandeert dat het een afspiegeling is van wat er daadwerkelijk werd gekookt en gegeten in die tijd. Beeton kopieerde andermans recepten op aanraden van Henrietta English, een vriendin van de familie, die haar het volgende schreef: "Koken is een vak dat men alleen onder de knie kan krijgen door veel ervaring en jarenlange studie en die heb jij natuurlijk niet. Mijn advies is daarom om een boek samen te stellen op basis van recepten uit een selectie van de beste boeken die over koken geschreven zijn en God weet dat je ruim keus hebt." alt=The Englishwoman's Domestic Magazine, september 1861|miniatuur|The Englishwoman's Domestic Magazine, september 1861 De Beetons volgenden deels de opmaak van Eliza Actons recepten, maar brachten een belangrijke verandering aan: waar Acton eerst de bereidingswijze gaf en daarna de lijst van de benodigde ingrediënten, werden in The Englishwoman's Domestic Magazine eerst de bestanddelen vermeld. De Beetons gebruikten een standaardopmaak voor de recepten waarin ook de geschatte kosten per portie werden vermeld, de seizoensgebondenheid van de ingrediënten en het aantal porties per gerecht. Volgens de 20ste-eeuwse Britse kookboekenschrijfster Elizabeth David was een van de kwaliteiten van Beetons manier van schrijven de 'helderheid en gedetailleerdheid van haar algemene instructies, haar kordate toelichtingen, haar nuchtere terloopse opmerkingen'. Volgens historicus Margaret Beetham is de 'consistente basisindeling die ervoor zorgt dat de heterogene inhoud er uniform en geordend uitziet' een van de sterke punten van het boek en zorgde deze voor een eenduidige stijl qua presentatie en opmaak. Terwijl Suzanne Daly en Ross G. Forman een dergelijke aanpak 'puur om de vorm' vinden gaan, ziet Kathryn Hughes het als iets 'waar de victorianen halverwege de negentiende eeuw het meest gek op waren: een systeem'.
Tijdens de uitzonderlijk strenge winter van 1858-1859 maakte Isabella haar eigen soep, 'Soep voor liefdadige doeleinden', die ze uitdeelde aan de armen in haar woonplaats Pinner. Haar zus herinnerde zich later dat Isabella 'druk was met het maken van [de] soep voor de armen, en dat de kinderen regelmatig langskwamen om hun tinnen bakjes bij te laten vullen'. Het recept voor de soep zou het enige recept in haar Book of Household Management zijn dat van haar zelf was. Na een aantal miskramen werd na twee jaar in juni 1859 een tweede zoon geboren, die ook Samuel Orchart werd genoemd. Volgens Hughes zijn de miskramen aanvullend bewijs voor haar theorie dat Isabella's man syfilis had.