De Rainhill Trials is de naam die in de geschiedenis van de spoorwegen is gegeven aan een vergelijkende test van een aantal locomotieven die gehouden werd in oktober 1829 op de toen grotendeels aangelegde Liverpool and Manchester Railway in het Verenigd Koninkrijk. Het doel ervan was vast te stellen of aan tractie door locomotieven de voorkeur kon worden gegeven boven voortbeweging door middel van stationaire stoommachines die treinen via kettingen zouden voortbewegen. George Stephenson was voorstander van locomotievenGeorge Stephenson had ervaring opgedaan met de bouw en het gebruik van locomotieven bij de Stockton and Darlington Railway.; de directie van de spoorweg was ten tijde van de aanleg voorstander van stationaire stoommachines: besloten werd tot het uitschrijven van een wedstrijd. De winnaar werd een prijs van GBP 500Verschillen in te hanteren inflatiecijfers maken het onmogelijk om aan te geven met welk huidig bedrag dit zou overeenkomen; vermoedelijk kan dit met circa GBP 45.000 tot GBP 50.000 (per 2021) worden vergeleken. in het vooruitzicht gesteld. De spoorwijdte bedroeg de nadien zeer algemeen gebruikelijke 4 voet 8 1/2 inch (1435 mm).
De "spelregels" In de "spelregels" werden eisen gesteld aan het maximum van gewicht van locomotief (en indien van toepassing, de tender), inclusief water en brandstof; de minimaal te bereiken snelheid (10 mijl per uur), en de maximale hoogte (15 voet). De deelnemers dienden een traject af te leggen (over het inmiddels gereedgekomen deel van de spoorlijn) van 1,5 mijl op volle snelheid, met een gemiddelde snelheid van 10 mijl per uur, welk traject tien keer moest worden afgelegd.Het totaal hiervan kwam overeen met een volledige rit van Liverpool naar Manchester. De locomotief moest gewicht van driemaal het eigen gewicht kunnen voorttrekken.
Deze eisen waren zodanig dat geen enkele op dat moment in bedrijf zijnde locomotief daaraan kon voldoen. Dit liet onverlet dat een groot aantal gegadigden een oplossing meende te hebben. In de bewoordingen van Henry Booth, treasurer van de spoorweg:Rolt, p. 159.
De deelnemers Uiteindelijk meldden zich vijf deelnemers bij de aanvang van de test.
Hoewel de door een paard voortbewogen Cycloped in feite niet aan de eisen voldeed, werd eigenaar Thomas Brandreth tot de competitie toegelaten. Het paard zakte echter bij de eerste rit door de vloer van het voertuig. Perseverance van Timothy Burstall haalde de minimumsnelheid van 10 mph niet. Sans Pareil van Timothy Hackworth bleek bij weging te zwaar te zijn, maar werd toegelaten. Na 8 (van de 10) ritten begaf een cilinder het. Novelty van John Ericsson en John Braithwaite haalde op de eerste dag een voor die tijd ongekende maximumsnelheid van 28 mph, waarna een vlampijp het begaf. Op de tweede dag begaf de vlampijp het wederom, waarna de locomotief uit de race moest worden genomen. De Sans Pareil was eerst op 13 oktober gereed, maar begaf het spoedig. De Rocket was de enige locomotief die de competitie geheel voltooide, met een gemiddelde snelheid van 12 mph waarbij 13 ton werd voortbewogen. Stephenson werd uitgeroepen tot winnaar, ontving het prijzengeld en een contract voor de levering van locomotieven.Zie Fürst, pp. 54-48 voor details en schetsen van de locomotieven.
The Times deed op 12 oktober 1829 als volgt verslag van de Rainhill Trials:
Voor Stephenson en zijn zoon Robert was dit het begin van een succesvolle loopbaan als ingenieur en ondernemer.
Categorie:Spoorwegen in het Verenigd Koninkrijk Categorie:Geschiedenis van de spoorwegen Categorie:Britse spoorwegmaatschappij Categorie:1829