De zogenaamde Reus van Castelnau zou een prehistorische persoon zijn geweest wiens bestaan door Georges Vacher de Lapouge werd geponeerd op basis van drie botfragmenten die hij in 1890 ontdekte in Castelnau-le-Lez. Omdat er van de vondst geen spoor meer is, zijn moderne onderzoekers aangewezen op enkele opmetingen en een korrelige foto.Katherine Hacanyan, "Anthropology, Historic Preservation and the Bones of Giants" in: Post & Lintel, Eastern Michigan University, 2022, p. 27-28 Met die beperkingen wordt vermoed dat het om een holenbeer ging.
Achtergrond Vacher de Lapouge onderwees in het jaar van zijn archeologische ontdekking antropologie aan de Universiteit van Montpellier.
De claims van 'skeletten van reuzen' werden in 1934 ontkracht (debunked) door Aleš Hrdlička, curator antropologie aan het Smithsonian Institution (die zelf geloofde in de superioriteit van het witte ras, in het Smithsonian hersenen verzamelde om dat te bewijzen en betrokken was bij eugenetica). Het Smithsonian weersprak de populaire mythe, dat de Mound Builders tot een 'oud wit ras' behoorden. De rol van het Smithsonian in het ontkrachten van dergelijke beweringen leidde tot een samenzweringstheorie dat archeologen van het Smithsonian de botten van reuzen vernietigen om het bestaan van reuzen te verhullen.
Hrdlicka beschuldigde de verslagen van skeletten van reuzen van 'wensdenken' (will to believe) en 'amateur antropologen', die onbekend waren met de menselijke anatomie.
In 2014 begon een internetverhaal rond te gaan dat beweerde dat het Smithsonian toegaf dat het Smithsonian skeletten van reuzen bewaarde, maar begin 20e eeuw 'duizenden skeletten van reuzen' vernietigde. In 2015 verscheen Giants on Record van J. Vieira en H. Newman, waarin tal van krantenverslagen over de vondsten van skeletten van reuzen, die vaak naar het Smithsonian waren overgebracht, zijn verzameld. archive.org, Jim Vieira, Hugh Newman, Giants On Record, America's Hidden History, Secrets in the Mounds and the Smithsonian Files Het internetverhaal over het Smithsonian werd door Reuters en Associated Press ontkracht. Reuters stelde vast dat de herkomst van het internetverhaal de satirische website World News Daily Report was en het Smithsonian bevestigde dat het verhaal niet waar was.
Publicatie De vondst van Georges Vacher de Lapouge werd met de afbeelding hierboven gepubliceerd in het tijdschrift La Nature, Vol. 18, 1890, uitgave 888. Lapouge beschreef de botten als volgt:
Onderzoek De botten van de reus werden bestudeerd aan de Universiteit van Montpellier en onderzocht door M. Sabatier, professor zoölogie en M. Delage, professor paleontologie en daarbij door andere anatomen. In 1892 werden de botten zorgvuldig onderzocht door dr. Paul Louis André Kiener, professor pathologische anatomie, die toegaf dat het om een 'erg lang ras' ging, maar ze toch abnormaal vond en ze aan 'morbide groei' toeschreef.
Meer vondsten In 1894 meldden persverslagen meer vondsten van botten van menselijke reuzen, opgegraven in een prehistorische begraafplaats in Montpellier, 5 km ten zuidwesten van Castelnau, toen werkers een waterreservoir opgroeven. Schedels van ca. 71, 79, 81 cm in omtrek werden gerapporteerd, naast andere botten van reusachtige proporties, die er op wezen dat ze behoorden tot een mensenras "tussen de 10 en 15 voet lang" (3,05 - 4,55 m). Volgens de verslagen werden de botten voor verder onderzoek naar de Franse Academie van Wetenschappen gestuurd.
Categorie:Prehistorisch persoon Categorie:Reus