Een klassieke tripartite is een coalitie van drie politieke partijen, met name een christendemocratische, een socialistische en een liberale partij. Verschillende landen en bestuurslagen hebben een dergelijke coalitie gekend. In Duitsland wordt meestal gesproken van een Duitslandcoalitie.
Duitsland thumb|right|200px|Vlag van Duitsland 100px|right 100px|right 100px|right
In Duitsland slaat de klassieke tripartite op een coalitie tussen CDU, SPD en FDP. Deze wordt meestal aangeduid met de term Deutschland-Koalition ("Duitslandcoalitie"), aangezien de kleuren van de verschillende partijen (het zwart van de CDU, het rood van de SPD en het geel van de FDP) overeenkomen met die van de Duitse vlag. Een andere naam die wordt gebruikt is simpelweg Schwarz-rot-gelb ("Zwart-rood-geel").
Deelstaten Een dergelijke combinatie kwam voor het eerst in de deelstaat Bremen aan de macht in 1951 en regeerde er tot 1955. De grootste partij was toen de SPD.
Kort daarna, vanaf 1956, werd deze coalitie ook door Saarland opgepakt. De sociaaldemocratische partij heette daar toen DSP, terwijl de liberalen de naam DPS droegen. De regering stond onder gezag van minister-president Hubert Ney, maar hij trad in 1957 af. Zijn opvolger Egon Reinert regeerde tot en met 1959 met dezelfde partijen.
Lang kwam er geen Duitslandcoalitie meer tot stand, tot CDU, SPD en FDP in 2021 samen een regering vormden in de deelstaat Saksen-Anhalt. Hoewel CDU en SPD samen al over een meerderheid beschikten, kwam er toch extra versterking in de coalitie met de FDP.
TermijnDeelstaatMinister-presidentZetelverdelingMeerderheid 1951–1955 Wilhelm Kaisen (SPD) SPD (35), FDP (11), CDU (8) 54 / 80 zetels 1956–1959 Hubert Ney (CDU) (1956–1957)Egon Reinert (CDU) (1957–1959) CDU (14), DPS (12), DSP (7) 33 / 50 zetels 2021– Reiner Haseloff (CDU) (2021–2026)Sven Schulze (CDU) (sinds 2026) CDU (40), SPD (9), FDP (7) 56 / 97 zetels
Oostenrijk 100px|right 100px|right 100px|right
In Oostenrijk spreekt men niet van een Deutschland-Koalition, want de christendemocraten hebben de kleur turquoise en de liberalen de kleur roze. Een klassieke tripartite wordt in het Alpenland een Zuckerl-Koalition ("snoepgoedcoalitie") genoemd.
Aangezien het liberale NEOS nog een jonge partij is en er vaak met twee partijen kan worden geregeerd, werd zo'n coalitie op deelstaatniveau en op landelijk niveau nooit gevormd. Dat veranderde toen de Oostenrijkse parlementsverkiezingen van 2024 een driepartijencoalitie mogelijk maakten. Toen werd voor het eerst in de geschiedenis zo'n coalitie gevormd tussen ÖVP, SPÖ en NEOS (het kabinet-Stocker).
België
In België wordt de naam klassieke tripartite of kortweg tripartite eveneens gebruikt voor een coalitie tussen socialisten, christendemocraten en liberalen. In tegenstelling tot Duitsland en Oostenrijk is de kleur van de liberale partijen (Anders en MR) echter niet geel, maar blauw. De christendemocraten dragen bovendien de kleuren oranje (CD&V) en turquoise (Les Engagés). Tussen 2011 en 2014 werd België op federaal niveau geregeerd door een dergelijke coalitie: de regering-Di Rupo.
Verenigd Koninkrijk In het Verenigd Koninkrijk komt een klassieke tripartite neer op een verbond tussen Conservative Party, Labour en Liberal Democrats. Door het Engelse kiesstelsel komen coalities in het Britse Lagerhuis normaliter niet voor; deze Britse coalities kunnen in principe dus enkel op andere bestuursniveaus bestaan.
Zie ook Grote coalitie Verkeerslichtcoalitie Jamaica-coalitie Kenia-coalitie Kiwi-coalitie
Categorie:Politiek in Duitsland Categorie:Politiek in het Verenigd Koninkrijk Categorie:Politieke terminologie