thumb|Sparks in Rough Trade, Londen, 8 september 2017 Hippopotamus is een studioalbum van Sparks.
In aanloop tot dit album verscheen Sparks, de laatste jaren alleen vertegenwoordigd door Russell Mael en Ron Mael, met een muziekgroep op de podia. Dit optreden als band kreeg een vervolg bij optredens vanaf 7 augustus 2017 in Kopenhagen, de start van de promotietournee van Hippopotamus. Op ander gebied werkte Sparks aan twee musicals, het vierde de nasleep van The Seduction of Ingmar Bergman en de ontwikkeling van Annette. Het bandgevoel kwam terug bij de heren Mael door hun gezamenlijk werk met Franz Ferdinand. In hun eigen geluidsstudio in Los Angeles werd vanaf begin tot oktober 2016 met musici gewerkt aan Hippopotamus. Het album werd uitgegeven door BMG Rights Managment in plaats van op hun eigen label Lil Beethoven. Dit werd verklaard uit de onderhandelingen tussen Sparks en BMG bij de hernieuwde contracten voor de uitgaven van hun eigen oude werk.
Het album werd voorafgegaan door drie singles: Hippopotamus (maart 2017 over een nijlpaard, dat ineens in hun zwembad ligt; tevens weergave op de platenhoes), What the hell is it this time? (mei 2017, over God die een burn-out krijgt van miljarden verzoekjes per dag) en Edith Piaf (said it better that me) over geen spijt hebben). Het album werd over het algemeen goed ontvangen, iedere recensent zag er het zijne in. Algemene teneur was de bewondering voor het samensmelten van allerlei muziekstijlen van artrock, Drum-'n-bass (Giddy, giddy), Europop (Scandinavian design) tot klassieke muziek (Life with the Macbeths). Al die stijlen gingen gepaard met min of meer ironische of satirische teksten.
Musici Russell Mael – zang Ron Mael – toetsinstrumenten, programmeerwerk, orkestratie Dean Menta – gitaren Steven Nistor – drumstel Met Leos Carax – zang en acoordeaon (When you’re a French director) Rebecca Sjöwall – sopraan (Life with the Macbeths)
Muziek
Net zoals de verschillende muziekstijlen gaan de liedjes over allerlei onderwerpen. Zo gaat track 2 (Missionary position) over de Missionarishouding, track 4 (Scandinavian design) over eenvoudig maar mooi ontwerp ("but they’re beautiful"). Track 11 gaat deels over de Moord op Abraham Lincoln. Unaware gaat over een persoon, die vrijwel alle onbelangrijke nieuws langs zich heen laat gaan, onder andere dat Taylor Swift een nieuw album had uitgebracht. De Japanse persing kreeg een bonustrack mee in de vorm van een wat ouder nummer; het voor zichzelf sprekende: You’ved earned the right to be a dick (3:10).
Verkoop Het album sloeg niet alleen bij de recensenten aan. In diverse landen haalde het album de hitlijsten met name in Engeland, waar het drie weken was genoteerd met hoogste notering plaats 7. In de hele rij met albums was het de zevende notering van Sparks in de Britse lijst en werd hun hoogste notering sinds Propaganda in 1974 dat het wel 13 weken uithield met hoogste notering 9. In Nederland was het één week genoteerd en wel op plaats 38; de eerste notering van een Sparksalbum sinds Indiscreet (najaar 1975). In Vlaams België stond het twee weken genoteerd met als hoogste notering plaats 104.
Categorie:Muziekalbum uit 2017 Categorie:Muziekalbum van Sparks