miniatuur|333x333px|Een 1954 Bowman Gum honkbalkaart van Vern Bickford Een Honkbalkaart is een soort ruilkaart met betrekking tot honkbal, gewoonlijk gedrukt op karton, zijde, of plastic. In de jaren 1950 werden ze geleverd met een stickje kauwgom en een beperkt aantal kaartjes. Op deze kaartjes staan een of meer honkbalspelers, teams, stadions of beroemdheden afgebeeld. Honkbalkaarten worden het meest aangetroffen op het vasteland van de Verenigde Staten, maar zijn ook gebruikelijk in Puerto Rico of landen als Canada, Cuba en Japan, waar topcompetities aanwezig zijn met een aanzienlijke groep fans om hen te ondersteunen. Enkele opmerkelijke honkbalkaart-producerende bedrijven zijn Topps, Upper Deck Company, en Panini Group. Eerdere fabrikanten zijn onder meer Fleer (nu een merknaam van Upper Deck), Bowman (nu een merknaam van Topps), en Donruss (nu een merknaam van Panini Group). De productie van honkbalkaarten bereikte een hoogtepunt in de late jaren 1980 en veel verzamelaars verlieten de hobby ontgoocheld na de MLB-staking van 1994-95. Toch zijn honkbalkaarten nog steeds een van de meest invloedrijke verzamelobjecten aller tijden. Een T206 Honus Wagner werd in 2021 verkocht voor $ 6,606 miljoen dollar.
Productie Hoewel honkbalkaarten eerst in de Verenigde Staten werden gemaakt, verspreidde de populariteit van honkbal zich naar andere landen, en daarmee ook de productie van honkbalkaarten. Reeds in 1898 verschenen er sets in Japan, in 1909 in Cuba en in 1912 in Canada.
Kenmerken Op de voorzijde van de kaart staat meestal een afbeelding van de speler met identificerende informatie, waaronder, maar niet beperkt tot, de naam van de speler en zijn teamverband. Op de achterkant van de meeste moderne kaarten staan statistieken en/of biografische informatie. Veel vroegere kaarten toonden advertenties voor een bepaald merk of bedrijf op de achterkant. Tabaksfabrikanten waren het meest betrokken bij de verspreiding van honkbalkaarten, die zij gebruikten als toegevoegde waarde bonussen en reclame voor hun producten. Hoewel de functie van ruilkaarten veel gemeen had met die van visitekaartjes, leek het formaat van honkbalkaarten aanvankelijk het meest op dat van speelkaarten. Een voorbeeld hiervan is het ontwerp van de Topps Baseball uit 1951.
Hoewel er geen vaste normen zijn die de grootte of vorm van een honkbalkaart beperken, zijn de meeste kaarten van vandaag rechthoekig, met afmetingen van 6,4 bij 8,9 cm (2 1⁄2 bij 3 1⁄2 inches).
Honkbalkaarten classificatie: de type kaart Omdat vroege honkbalkaarten voornamelijk als marketinginstrument werden geproduceerd, begonnen verzamelaars deze kaarten te classificeren naar het 'type' bedrijf dat de set produceerde. Het systeem dat Jefferson Burdick toepaste in The American Card Catalog is de de facto standaard geworden voor het identificeren en ordenen van ruilkaarten die vóór 1951 in Amerika werden geproduceerd. De catalogus zelf strekt zich uit tot vele andere gebieden van verzamelen buiten de honkbalsport. Sets als 1909-1911 White Borders, 1910 Philadelphia Caramels, en 1909 Box Tops worden meestal aangeduid met hun ACC catalogusnummers (T206, E95, en W555, respectievelijk).
Zeldzame kaarten De meest waardevolle kaarten zijn miljoenen waard. Een T206 Honus Wagner kaart werd in mei 2021 op een veiling verkocht voor $ 3.750.000 dollar. Een 1952 Topps Mickey Mantle, gegradeerd als PSA 9 op een schaal van 1 (slechtste) tot 10 (beste), werd verkocht voor $ 2.880.000 dollar. Conditie kan een grote rol spelen in de prijs. Andere 1952 Topps Mantle kaarten, gegradeerd als PSA 1, zijn verkocht voor slechts een paar duizend dollar.
Kaartenverzamelaar Vintage honkbalkaarten zijn een belangrijk aandachtspunt geweest voor talloze verzamelaars en historici van een van Amerika's favoriete hobby's. Sommige verzamelaars van honkbalkaarten betalen grote sommen geld om in het bezit te komen van deze kaarten en ze kunnen er ook veel tijd in steken. Omdat zeldzame honkbalkaarten moeilijk te vinden zijn, zoeken verzamelaars naar manieren om op de hoogte te blijven van de zeldzame kaarten die op de handels- of verkoopmarkt komen. Verzamelaars van honkbalkaarten krijgen ze normaal gesproken van andere kaartverzamelaars of van gespecialiseerde handelaren. Sommige verzamelaars verkopen zeldzame kaarten via het internet en heel vaak op eBay.
Zeldzame honkbalkaarten kunnen ook worden gekocht op grote honkbalkaartenshows. Deze evenementen worden regelmatig in verschillende steden gehouden, waar verzamelaars en handelaars elkaar kunnen ontmoeten. Bij de waardering van een kaart houdt de potentiële koper rekening met de staat (of graded condition) van de kaart. Zogeheten rookie cards, de eerste kaarten van spelers, zijn het meest waardevol.
Sportkaartencatalogi zijn een belangrijke bron voor het verkrijgen van gedetailleerde informatie over honkbalkaarten. Online catalogi bevatten meestal ook tools voor collectiebeheer en handelsplatformen.
Geschiedenis van de kaarten
Vóór 1900 links|miniatuur|241x241px|Albert Spalding op een 1871 Boston Red Stockings-kaart miniatuur|357x357px|Een Goodwin Champions sigarettenkaart uit 1888 van King Kelly, een van de eerste kaarten die chromolithografie gebruikten om meerkleurige afbeeldingen van spelers te maken In het midden van de 19e eeuw werden honkbal en fotografie in de Verenigde Staten beide steeds populairder. Als gevolg daarvan begonnen honkbalclubs te poseren voor groeps- en individuele foto's, net zoals leden van andere clubs en verenigingen poseerden. Sommige van deze foto's werden afgedrukt op kleine kaartjes, vergelijkbaar met moderne portefeuille-foto's. Op de oudste kaart die bewaard is gebleven staan de Brooklyn Atlantics van rond 1860.
Toen honkbal aan het eind van de jaren 1860 in populariteit toenam en een professionele sport werd, verschenen er ruilkaarten met honkbalspelers. Deze werden door allerlei bedrijven gebruikt om hun handel te promoten, zelfs als de producten waarvoor reclame werd gemaakt geen verband hielden met honkbal. In 1868 begonnen Peck and Snyder, een sportartikelenwinkel in New York, met de productie van ruilkaarten met honkbalteams. Peck and Snyder verkochten honkbaluitrusting, en de kaarten waren een natuurlijk reclamemiddel. De Peck and Snyder-kaarten worden soms beschouwd als de eerste honkbalkaarten.
Een ruilkaart uit die tijd had meestal aan de ene kant een afbeelding en aan de andere kant informatie over het bedrijf. De vooruitgang in de kleurendruk verhoogde de aantrekkingskracht van de kaarten. Als gevolg daarvan begonnen kaarten foto's te gebruiken, hetzij in zwart-wit of sepia, of illustraties in kleur, die niet noodzakelijk op foto's gebaseerd waren. Sommige vroege honkbalkaarten konden worden gebruikt als onderdeel van een spel, dat ofwel een conventioneel kaartspel of een gesimuleerd honkbalspel kon zijn.
Tegen begin 1886 werden afbeeldingen van honkbalspelers vaak op sigarettenkaarten bij sigarettenpakjes en andere tabaksproducten gezet. Dit gebeurde deels voor promotiedoeleinden en deels omdat de kaart hielp de sigaretten te beschermen tegen beschadiging. Tegen het einde van de eeuw was honkbal zo populair geworden dat de productie zich tot ver buiten Amerika en tot op de eilanden in de Stille Oceaan had uitgebreid.
1900-1920 links|miniatuur|355x355px|De T206 Honus Wagner kaart, uitgegeven 1909-1911, is de meest waardevolle honkbalkaart in de geschiedenis. Rond de eeuwwisseling werden de meeste honkbalkaarten geproduceerd door banketbakkerijen en tabaksfabrikanten. De eerste grote set van de 20e eeuw werd uitgegeven door de Breisch-Williams Company in 1903. Breisch-Williams was een banketbakkersbedrijf gevestigd in Oxford, Pennsylvania. Spoedig daarna begonnen verschillende andere bedrijven met het adverteren van hun producten met honkbalkaarten. Daartoe behoorden, maar waren niet beperkt tot, de American Tobacco Company, de American Caramel Company, de Imperial Tobacco Company of Canada, en Cabañas, een Cubaanse sigarenfabrikant.
De American Tobacco Company besloot honkbal-reclamekaarten te introduceren in hun tabaksprodukten met de uitgifte van de T206 White Border Set in 1909. De kaarten werden bijgesloten in pakjes sigaretten en geproduceerd over een periode van drie jaar, totdat de ATC werd opgeheven. De beroemdste kaart, en de duurste voor deze klasse, is de Honus Wagner uit deze set. Een andere beroemde, uit 1911, is Joe Tinker.
In dezelfde tijd begonnen veel andere niet-tabaks maatschappijen met het produceren en distribueren van honkbalkaarten aan het publiek. Tussen 1909 en 1911 produceerde de American Caramel Company de E90-1 serie en in 1911 werd de Zee Nut kaart geïntroduceerd. Deze sets werden over een periode van 28 jaar geproduceerd door de Collins-McCarthy Company uit Californië. Tegen het midden van de jaren 1910 begonnen bedrijven als The Sporting News-magazine kaartuitgaven te sponsoren. Karamelbedrijven als Rueckheim Bros. & Eckstein behoorden tot de eersten die "prijzen" in hun dozen stopten. In 1914 produceerden zij de eerste van twee Cracker Jack kaartuitgaven, met spelers uit beide Major Leagues en spelers van de kortstondige Federal League. Toen de jaren 1910 ten einde liepen, gaf het in Chicago gevestigde Boston Store Department bedrijf ook een set uit.
1920-1930 Na het einde van de Eerste Wereldoorlog in 1918 viel de productie van honkbalkaarten een paar jaar stil, omdat de buitenlandse markten nog niet ontwikkeld waren en de economie van de Verenigde Staten zich aan het losmaken was van de productie in oorlogstijd. Deze trend zou aanhouden tot het eind van de jaren 1930, toen de gevolgen van de Grote Depressie eindelijk toesloegen. De jaren 1920 brachten een tweede toevloed van karamelkaarten voort, een overvloed aan prentbriefkaarten, en een handvol kaarten uit verschillende regio's van de wereld. Tijdens het eerste twee jaar kwamen er veel stripkaarten op de markt. Deze kaarten werden in lange stroken verspreid en vaak door de consument of de winkelier in stukken gesneden. De American Caramel Company dook weer op als producent van honkbalkaarten en begon in 1922-1923 met de distributie van sets. Er werden weinig of geen kaarten meer geproduceerd in het midden van de jaren 1920 tot 1927, toen bedrijven als York Caramel uit York, Pennsylvania, honkbalkaarten begonnen te produceren. Kaarten met vergelijkbare afbeeldingen als de York Caramel set werden in 1928 gemaakt voor vier ijsbedrijven, Yuengling's, Harrington's, Sweetman en Tharp's. In 1921 begon de Exhibit Supply Company uit Chicago met het uitgeven van kaarten op postkaartformaat. Hoewel ze beschouwd worden als een postkaartuitgifte, hadden veel van de kaarten statistieken en andere biografische informatie op de rugzijde.
1920 zag de opkomst van de buitenlandse markten na wat in wezen een onderbreking van acht jaar was. Canadese producten vonden hun weg naar de markt, waaronder producten die van 1920 tot 1926 werden gebrandmerkt door de Peggy Popcorn and Food Products company uit Winnipeg, Manitoba, en Willard's Chocolate Company van 1923 tot 1924. Andere Canadese producten kwamen van ijsfabrikanten in 1925 en 1927, respectievelijk van Holland Creameries en Honey Boy. Billiken Sigaren, ook bekend als Cigarros Billiken, werden in Cuba gedistribueerd van 1923 tot 1924.
1930-1950 miniatuur|232x232px|Jimmy Foxx 1933 Goudey honkbalkaart