Lotti Golden (New York, 27 november 1949) is een Amerikaanse gitariste, toetseniste, singer-songwriter, producente en dichteres. Golden is vooral bekend van haar debuutalbum Motor-Cycle uit 1969 bij Atlantic Records.
Ze is winnaar van de ASCAP Pop Award voor songwriting en de RIAA-gecertificeerde goud- en platinaprijzen als schrijver-producent. Golden heeft Top 5 hits geschreven en geproduceerd in de Verenigde Staten en in het buitenland. Golden wordt vermeld voor haar innovatieve werk in vroege electro- en hiphopmuziek en is te horen in Rap Attack 3: African Rap To Global Hip Hop van David Toop en Signed, Sealed and Delivered: True Life Stories of Women of Pop voor haar pionierswerk als vrouwelijke platenproducent.Steward, Sue and Garratt, Sheryl (1984) Signed, Sealed, and Delivered: True Life Stories of Women in Pop, South End Press, Boston, MA, 02116 pp. 78, 79, 80, 99.
Biografie Jeugd Lotti Golden werd geboren in Manhattan (New York) als dochter van Sy (Seymour) Golden en Anita Golden-Cohn, de oudste van twee dochters. Goldens ouders, een opvallend knap en modieus stel, waren enthousiaste jazzliefhebbers en buitenlandse filmliefhebbers. Golden nam de klanken van Billie Holiday en John Coltrane van jongs af op en ontwikkelde een levenslange passie voor muziek en kunst.
Golden groeide op in Brooklyn (New York), waar ze naar de Canarsie High School ging en diende als poet laureate van de school.Canarsie, Newest HS, Is Dedicated to the Future. (16 januari 1965). Brooklyn World-Telegram, p. B1. Golden studeerde cum laude af in 1967 en won de Creative Writing-medaille, de Lincoln Center Student Award for Academic Excellence, de Scholastic Magazine Award for National Achievement in Art en een New York State Regents Scholarship. Golden kreeg de National League of Pen Women Prize voor poëzie en ging naar het Brooklyn College.
1964-1968: vroege muziekcarrière Een verjaardagscadeau (een gitaar) van Goldens ouders op 11-jarige leeftijd zou haar toekomstige koers bepalen. Golden studeerde klassieke gitaar en zang, maar had meer behoefte aan een creatieve uitlaatklep en vond al snel haar roeping als singer-songwriter, waarbij ze haar vaardigheden als zowel tekstschrijver als zangeres gebruikte. Om haar composities op demo's in te zingen, bracht Golden uren door met het gebruik van een haspel om de bandrecorder op te spoelen om haar vocale vaardigheid te perfectioneren.
Op 14-jarige leeftijd maakte Golden uitstapjes naar Manhattan, zong ze op demosessies en stuurde ze haar liedjes naar uitgevers. Haar eerste cover was van Patti LaBelle en The Blue Belles. Tegen de tijd dat Golden de middelbare school afrondde, maakte ze een begin met een muzikale autobiografie over haar avonturen in East Village en Lower East Side in New York, waar ze inwoner was van het Henry Street Settlement Playhouse en waar ze haar vaardigheden als actrice en toneelschrijver aanscherpte. Dit zou de basis worden van haar debuut-lp Motor-Cycle bij Atlantic Records.
Als opnameartiest 1969: debuut-lp Motor-Cycle Motor-Cycle, uitgebracht bij Atlantic Records in 1969, is een kroniek van Goldens leven, geïnspireerd door de tegencultuur van New York. Het was een vreemde uitweg voor de mooie, 19-jarige Golden, die haar memoires in muziek en songteksten schreef omdat, volgens Golden, een boek te plat is. De songs op Motor-Cycle behandelen onderwerpen als genderidentiteit (The Space Queens-Silky is Sad), drugsgebruik (Gonna Fay's) en stedelijke vervreemding (Who Are Your Friends). Goldens poëzie en songteksten waren zo essentieel voor het project, dat een tekstblad bij de oorspronkelijke uitgave werd gevoegd. Op de achterkant van de lp staat het gedicht Night was a Better Blanket, verwijzend naar het achtergrondverhaal van de lp.
Golden maakte deel uit van een nieuwe golf van zangeressen, die eind jaren zestig de status quo begonnen op te schudden. Ze braken met de beperkingen van de pop en definieerden zichzelf door hun biechtteksten, waarbij ze nieuwe controversiële onderwerpen aannamen. In juli 1969 publiceerde Newsweek het hoofdartikel The Girls: Letting Go. Er is een nieuwe school van getalenteerde vrouwelijke troubadours opgedoken, die niet alleen zingen, maar ook hun eigen liedjes schrijven. Wat ze gemeen hebben - voor Joni Mitchell en Lotti Golden, voor Laura Nyro, Melanie en voor Elyse Weinberg, zijn de gepersonaliseerde liedjes die ze schrijven, boordevol scherpe observaties en verrassend in de impact van hun poëzie.
Geprezen als een van de meest invloedrijke albums van die tijd in The New York Times, The Best of Rock: A Personal Discography, door muziekcriticus Nat Hentoff,Hentoff, Nat (8 maart 1970). The Best of Rock: A Personal Discography. Sunday Section: Rock Recordings, The New York Times, p. M3. is Motor-Cycle een soms satirische melange van rock, jazz, blues en soul, met teksten die doen denken aan een roman van Kerouac.
1968-1969: het maken van Motor-Cycle Golden tekende een contract als stafschrijfster bij Saturday Music tijdens haar middelbareschooljaar. Tijdens een demosessie kwam de eigenaar van het bedrijf, schrijver-producent Bob Crewe, binnen en hoorde hij Golden zingen. Golden maakte van de gelegenheid gebruik en vertelde Crewe dat ze de schrijfster van de uitgeverij was en aan materiaal werkte voor haar eigen artiestenalbum. Crewe was verkocht bij het uitvoeren van het project, maar vroeg Golden of ze een jaar kon wachten terwijl hij zijn schema opschoonde. In 1968 begon het paar met het opnemen van Goldens opus, het autobiografische album Motor-Cycle, een synthese van funky zang en eerlijke hippe teksten over stedelijk tienertrauma's. De magnaten van Atlantic Records, Jerry Wexler en Ahmet Ertegün kochten de demotapes na een hoorzitting, waarbij Wexler bescheiden vertelde aan zijn personeel dat Golden de grootste popartiest zou zijn sinds Aretha Franklin.
De publicatie van Motor-Cycle in 1969 genereerde aanzienlijke media-aandacht voor Golden. Naast vermeldingen in nationale publicaties, werd zij door Vogue geïdentificeerd als een trendsetter in de mode, en zij verscheen verschillende keren in het tijdschrift."Vogue's Own Boutique: How Does It Look in the Camera, Jack? (1 februari 1969), Vogue, p. 234. Hoewel Golden geen tv-optredens maakte, was haar impact op het hedendaagse muziekcircuit zodanig, dat er naar haar wordt verwezen in het culturele commentaar op televisie in The Glass Teat.Ellison, Harlan (1977). The Glass Teat: Essays of Opinion on The Subject of Television, Jove Publications Inc., p. 219 "...isn't as gravelly as Judy Henske, she isn't as heavy or as gorgeous as Lotti Golden, but would you believe she puts Joan Baez and Judy Collins away proper?" "She and Lotti Golden and Janis Joplin and Laura Nyro are the female equivalents (coming on the scene a little later than their male counterparts) of Mose Allison, Mick Jagger, Bob Dylan, and most recently Tony Joe White. ..." Toch maakte Golden zich zorgen over de zakelijke kant van haar carrière, die ze verwoordde in een interview met het tijdschrift Look. Om redenen die tot op de dag van vandaag onduidelijk blijven, liet Atlantic Records na de publicatie plotseling de bal vallen en slaagde er niet in om Motor-Cycle te promoten. Het label had onlangs een grote bedrijfsherstructurering ondergaan en de selectie zat vol tot 1969, waarbij Ahmet Ertegun zich concentreerde op Britse rock en Wexler meer tijd doorbracht in Memphis en Muscle Shoals. Golden had geen management of ondersteuning en in zo'n druk en competitief veld was dat een fatale fout. Hoewel Motor-Cycle niet commercieel op de markt werd gebracht, heeft het album in de jaren sinds de publicatie een underground cultstatus bereikt. De plaat wint nog steeds aan populariteit op internet en sociale media dankzij de ongebruikelijke hardnekkigheid van haar kunst en de kracht van de voorkeuren van luisteraars.Shannon, Mitchell (4 mei 2009) This No-hit Musical Wonder, the Golden Age May Be Just Beginning.
Motor-Cycle-samples 2003: Goldens gesproken stem op Gonna Fay's (Motor-Cycle) is het middelpunt van What a Bringdown op I Am the Messiah (Spin-ART) van MC Honky, algemeen beschouwd als Mark Oliver Everett (of "E") van de rockband Eels. 2006: Goldens Afrikaans (Olatunji) geïnspireerde drumbeat op Motor-Cycle Michael (Motor-Cycle) verschijnt op Beat Konducta Vol 1–2 Movie Scenes (Stones Throw Records) op het nummer Gold Jungle (Tribe) van hiphopartiest Madlib.
Jaren 70 Het gelijknamige tweedejaarsaanbod van Golden werd in 1971 uitgebracht bij GRT Records. In een liveoptreden voor leidinggevenden uit de industrie in de Playboy Club in NYC"GRT Records introduces singer-composer Lotti Golden to the trade and consumer press...at the Playboy Club of New York". (28 november 1970). Billboard, p. 10. werd Golden door Cashbox beschreven als GRT's Lotti: Incredible.Merllis. Bob Moore (November 1970). "GRT's Lotti: Incredible". Cashbox, p. 54. Hoewel elementen van Goldens confessionele benadering voor het grootste deel bleven bestaan (Billboard bestempelde één nummer als biografisch),"Album Reviews" (December 5, 1970). Billboard, p. 64. verwijderde Goldens titelloze lp zich van het innovatieve formaat van Motor-Cycle. Kort nadat Goldens album was uitgebracht, zorgden financiële problemen ervoor dat het GRT-label failliet ging."GRT Closing N.J. Plant in Cost-Cutting Move" (27 maart 1971). Billboard, p. 18.
Muziekjournalistiek In de jaren zeventig schreef Golden rockjournalistiek, voornamelijk over haar muzikantenvrienden. In een hoofdartikel van Crawdaddy! biedt Golden een uniek perspectief op het talent van Mike Bloomfield over haar bezoek aan San Francisco in 1972 met de legendarische gitarist en in Rolling Stone verkent Golden de creatie van toetsenist (en medeoprichter met Bloomfied van The Electric Flag) Barry Goldbergs eerste solo-lp.Golden, Lotti (februari 1974) "Goldberg Returns with an LP and a Friend". Rolling Stone, p. 12. Goldens artikelen zijn verschenen in Creem, Circus en andere publicaties.
Als songwriter-producent 1980–85: electro/hiphop Begin jaren tachtig schakelde Golden om van artiest naar songwriter-producent. Goldens internationale dancehit I Specialize in Love uit 1982, geschreven in samenwerking met muzikant Richard Scher, stelde haar in staat om over te stappen op platenproductie. Het succes gaf Golden de vrijheid om productierechten voor haar liedjes te eisen.Martin, Steven (4 april 1988). "Movers & Shakers" The Island Ear, p. 32. In een interview voor de bloemlezing Signed, Sealed and Delivered-True Life Stories of Women in Pop, verklaarde Golden dat live optreden oké was, maar ze gaf de voorkeur aan de opnamestudio, de wonderlijke wereld van geluid waar alles mogelijk was.