Enric Miralles i Moya, internationaal meestal aangeduid als Enric Miralles (Barcelona, 12 februari 1955 – Sant Feliu de Codines, 3 juli 2000) was een Spaans architect. Hij is vooral bekend vanwege zijn projecten voor de Olympische Spelen van Barcelona, de uitbreiding van het stadhuis van Utrecht, de nieuwbouw van het Schots Parlement in Edinburgh en enkele projecten in Hamburg.
Biografische schets Enric Miralles studeerde aan de Escola Tècnica Superior d'Arquitectura de Barcelona (ETSAB), waar hij in 1978 afstudeerde. Van 1973 tot 1978 werkte hij bij het architectenburau van Albert Viaplana en Helio Piñón in Barcelona, waar hij onder andere betrokken was bij het ontwerp van de Plaça dels Països Catalans, het voorplein van Station Barcelona Sants. In 1984, na deelname aan diverse architectuurprijsvragen, vormde hij een eigen praktijk samen met zijn eerste vrouw, de architecte Carme Pinós. Hun opzienbarende gebouwen kregen in het zich snel moderniserende Spanje van na Franco veel aandacht, ook internationaal, waardoor ze veel opdrachten kregen. In 1991 gingen Miralles en Pinós uit elkaar en vormden daarna beiden hun eigen praktijk.
In 1993 richtte Miralles een nieuwe praktijk op met zijn tweede vrouw, de Italiaanse Benedetta Tagliabue, onder de naam Miralles Tagliabue EMBT Architects. Na zijn vroege dood op 45-jarige leeftijd als gevolg van een hersentumor zette Tagliabue de praktijk aanvankelijk onder dezelfde naam voort. Later wijzigde ze de naam in Benedetta Tagliabue – EMBT Architects. De twee grootste projecten, het Schots Parlement in Edinburgh en de kantoortoren van het Spaanse gasbedrijf Gas Natural in Barcelona, werden eerst na zijn dood voltooid.
Voltooide werken (selectie)
Met Carme Pinós 1984-1986: La Llauna School, Badalona 1985: Luifel voor de Plaça Major, Parets del Vallès 1985-1994: Begraafplaats Igualada 1986-1992: Gemeentehuis van Balenyà 1986-1993: Kostschool in Morella 1987-1993: La Mina, gemeentehuis van Sant Adrià de Besòs 1988-1992: Woonhuis, Bellaterra, Barcelona 1989-1991: Olympische accommodatie boogschieten Olympische Zomerspelen 1992, Vall d'Hebrón, Barcelona 1988-1992: Sportcentrum in Huesca 1990-1991: Centrum voor ritmische gymnastiek, Alicante 1990-1992: Pergola voor de Passeig Nova Icària, Olympisch dorp, Barcelona
Met Benedetta Tagliabue 1991-2001: Park Santa Rosa, Mollet del Vallès 1996-2000: Zes woonhuizen, Borneo-eiland, Amsterdam 1997-2000: Parc de Diagonal Mar, Barcelona 1997-2000: Uitbreiding stadhuis, Utrecht 1997-2001: Bibliotheek in Palafolls, Barcelona 1997-2001: Markthal en omgeving Mercat Santa Caterina, Barcelona 1998-2000: Uitbreiding Nationale Jeugdmuziekschool, Hamburg 1998-2004: Scottish Parliament Building, Edinburgh 1999: Maretas Museum, Lanzarote 1999-2006: Torre Mare Nostrum, hoofdkantoor Gas Natural (Naturgy), Barcelona 2002: Openbare ruimte HafenCity-West, Hamburg 2000-2005: Nieuwbouw architectuurfaculteit, Venetië
Meubelontwerpen 1988: Silla Sentada (stoel voor Artespaña) 1993: Iñes (tafel voor een project in Grenoble) Leulakaapi, verrijdbaar kinderkamermeubel, ontworpen als een hommage aan Alvar Aalto 'The Furniture by Enric Miralles', op ramonesteve.com, 24 mei 2017, geraadpleegd op 6 juni 2023. Gearchiveerd op 8 juni 2023.
Prijzen, eredoctoraten, lidmaatschappen 1985: FAD-prijs (Foment Arts Decoratives) 1992: FAD-prijs 1995: Spaanse Architectuurprijs 1996: Gouden Leeuw van de Biënnale van Venetië 2002: Nederlandse Bouwprijs 2005: RIBA Stirling Prize voor het Schots Parlement
Externe links Website Benedetta Tagliabue – EMBT Architects Enric Miralles - The Jerusalem seminar in architecture (1996), YouTube-filmpje Miralles Perpetuum Mobile Documentary (2021), YouTube-filmpje
Categorie:Catalaans architect