thumb|Bellen in een schuim van zeep
De wetten van Plateau beschrijven de structuur van zeepfilms. Deze wetten werden in de 19e eeuw door de Belgische natuurkundige Joseph Plateau (1801-1883) geformuleerd op basis van zijn experimentele waarnemingen. Het is door Jean Taylor (1944) met behulp van de geometrische maattheorie bewezen, dat deze wetten voor minimaaloppervlakken gelden. Zij doet ook onderzoek naar de groei van kristallen.
De wetten van Plateau beschrijven de vorm en configuratie van zeepfilms als volgt: Zeepfilms zijn gemaakt van hele, ononderbroken gladde oppervlakken. De gemiddelde kromming van een deel van een zeepfilm is overal constant op elk punt van hetzelfde stuk zeepfilm. Zeepfilms raken elkaar altijd in drieën langs een rand die een plateaugrens wordt genoemd en dat doen ze onder een hoek van 120°. Deze plateaugrenzen komen per vier in een hoekpunt samen. Zij maken onderling dezelfde hoek met elkaar, als de vier lijnstukken van de hoekpunten van een regelmatig viervlak naar het midden van dat viervlak. Die hoek is ongeveer 109,47°.
Andere configuraties dan die aan deze wetten voldoen zijn instabiel. De film zal snel de neiging hebben zichzelf te herschikken om toch aan de wetten te voldoen.
Plateau