miniatuur|Aleut-eilandbewoner (19e eeuw) Inheemse Alaskanen (in het Engelse bekend als Alaska(n) Natives, Alaska Indians, Native Alaskans, Indigenous Alaskans, Aboriginal Alaskans of First Alaskans) zijn de inheemse volkeren van Alaska en omvatten Alaskaanse Creolen, Inupiaq, Joepiken, Aleoeten, Eyak, Tlingit, Haida, Tsimshian en een aantal Noord-Athabaskaanse culturen. Ze worden vaak gedefinieerd door hun taalgroepen. Veel Inheemse Alaskanen zijn ingeschreven in federaal erkende Alaska Native tribale entiteiten, die op hun beurt behoren tot 13 Alaska Native Regional Corporations, die land- en financiële claims beheren.
De voorouders van de inheemse Alaskanen migreerden duizenden jaren geleden naar het gebied, in ten minste twee verschillende golven. Sommigen zijn afstammelingen van een derde migratiegolf, waarbij mensen zich in het noordelijke deel van Noord-Amerika vestigden. Ze zijn nooit naar zuidelijke gebieden gemigreerd. Om deze reden tonen genetische studies aan dat ze niet nauw verwant zijn aan de inheemse volkeren van Zuid-Amerika. Inheemse Alaskanen kwamen uit Azië. Antropologen hebben verklaard dat hun reis van Azië naar Alaska mogelijk werd gemaakt via de Beringlandbrug of door de Beringzee over te steken. In het Noordpoolgebied en het circumpolaire noorden hebben de voorouders van de Inheemse Alaskanen verschillende inheemse, complexe culturen gevestigd die elkaar in de loop van de tijd hebben opgevolgd. Ze ontwikkelden geavanceerde manieren om met het uitdagende klimaat en milieu om te gaan.
Historische groepen zijn gedefinieerd door hun talen, die tot verschillende grote taalfamilies behoren. Tegenwoordig vormen Inheemse Alaskanen meer dan 20% van de bevolking van Alaska.
Lijst van volkeren miniatuur| Moedertalen van Alaska miniatuur|Amerikaanse Indianen en inwoners van Alaska in Alaska Hieronder vindt u een volledige lijst van de verschillende inheemse of inheemse volkeren van Alaska, die grotendeels worden bepaald door hun historische talen (binnen elke cultuur zijn er verschillende stammen):
Demografie De Alaska Natives Commission schatte dat er in 1990 ongeveer 86.000 Alaska Natives in Alaska woonden, en nog eens 17.000 buiten Alaska. Een onderzoek uit 2013 door het Alaska Department of Labor and Workforce Development documenteerde meer dan 120.000 inheemse inwoners van Alaska in Alaska. Terwijl de meerderheid van de inheemse Alaskanen in kleine dorpen of afgelegen regionale centra zoals Nome, Dillingham en Bethel woont, is het percentage dat in stedelijke gebieden woont toegenomen. In 2010 woonde 44% in stedelijke gebieden, vergeleken met 38% in de volkstelling van 2000. Vanaf 2018 vormen autochtonen 15,4% van de totale bevolking van Alaska.
Geschiedenis De moderne geschiedenis van Alaska Natives begint met het eerste contact tussen Alaskan First Nations en Russen die vanuit Siberië zeilden in de achttiende eeuw. Britse en Amerikaanse handelaren, voornamelijk afkomstig uit oostelijke nederzettingen in Noord-Amerika, bereikten het gebied doorgaans pas in de negentiende eeuw. In sommige gevallen waren christelijke missionarissen pas in de twintigste eeuw actief in Alaska.
Russische koloniale periode Vitus Bering spotte Alaska tijdens een expeditie. Inheemse Alaskanen kwamen voor het eerst in contact met Russen in de 18e eeuw. De contacttijd met de Russen varieerde binnen elke inheemse groep, aangezien de inheemse Alaska-groepen verspreid waren over Alaska. Toen de Russen halverwege de achttiende eeuw per schip uit Siberië arriveerden, begonnen ze handel te drijven met de inwoners van Alaska op wat bekend werd als de Aleoeten. Ze stichtten nieuwe nederzettingen rond handelsposten, en Russisch-orthodoxe missionarissen maakten daar deel van uit. De Russische missionarissen waren de eersten die de christelijke geschriften in moedertalen vertaalden, zoals Tlingit. In de 21e eeuw weerspiegelen de talrijke gemeenten van Russisch-orthodoxe christenen in Alaska deze vroege geschiedenis, aangezien ze over het algemeen voornamelijk uit inwoners van Alaska bestaan.
In plaats van zelf op het zeeleven te jagen en te oogsten, dwongen de Sibero-Russische promyshlenniki de Aleoeten om het werk voor hen te doen, waardoor de Aleoeten werden beschermd.Taylor, Alan (2001) American Colonies: The Settling of North America Penguin Books, New York p.452 Naarmate het nieuws zich verspreidde over de rijkdom aan bont die er te verkrijgen was, nam de concurrentie tussen Russische bedrijven toe. Catharina de Grote, die in 1763 keizerin werd, verkondigde goede wil jegens de Aleut en drong er bij haar onderdanen op aan hen eerlijk te behandelen. De toenemende concurrentie tussen de handelsbedrijven, die opgingen in minder, grotere en machtigere bedrijven, creëerde conflicten die de betrekkingen met de inheemse bevolking verergerden. In de loop der jaren werd de situatie catastrofaal voor de Aleoeten, evenals voor andere inheemse mensen in Alaska die getroffen werden door Russisch contact.
Naarmate de dierenpopulaties afnamen, werden de Aleoeten, die toch al afhankelijk waren van de nieuwe ruileconomie die door hun bonthandel met de Russen was ontstaan, in toenemende mate gedwongen grotere risico's te nemen in de gevaarlijke wateren van de noordelijke Stille Oceaan om op jacht te gaan naar meer otters. Toen de Shelikhov-Golikov Company en later de Russisch-Amerikaanse Compagnie zich als monopolie ontwikkelden, gebruikten ze schermutselingen en systematisch geweld als instrument voor koloniale uitbuiting van de inheemse bevolking. Toen de Aleoeten in opstand kwamen en enkele overwinningen behaalden, namen de Russen wraak, waarbij velen omkwamen. Ze vernielden ook de boten en het jachttuig van de mensen, waardoor ze geen overlevingskansen meer hadden.
De grootste sterfte werd veroorzaakt door de ontmoetingen van de Aleuts met nieuwe ziekten: tijdens de eerste twee generaties (1741/1759-1781/1799 AD) van Russisch contact stierf 80 procent van de Aleut-bevolking aan Euraziatische infectieziekten. Deze waren al eeuwenlang endemisch onder de Europeanen, maar de Aleoeten hadden geen immuniteit tegen de nieuwe ziekten.
Effecten van de Russische kolonisatie miniatuur| Yupik moeder en kind, Nunivak-eiland, c. 1929; gefotografeerd door Edward S. Curtis. De Russische tsaristische regering breidde zich om haar eigen geopolitieke redenen uit naar inheems grondgebied in het huidige Alaska. Het verbruikte de natuurlijke hulpbronnen van het gebied tijdens de handelsjaren, en de Russische orthodoxie werd geëvangeliseerd. Hun beweging naar deze bevolkte gebieden van inheemse gemeenschappen veranderde het demografische en natuurlijke landschap.
Historici hebben gesuggereerd dat de Russisch-Amerikaanse Compagnie inheemse volkeren uitbuitte als een bron van goedkope arbeidskrachten. De Russisch-Amerikaanse compagnie gebruikte niet alleen de inheemse bevolking voor arbeid tijdens de bonthandel, maar hield sommigen ook als gijzelaars vast om iasak te verwerven. Iasak, een vorm van belastingheffing die door de Russen werd opgelegd, was een eerbetoon in de vorm van otterhuiden. Het was een belastingmethode die de Russen eerder nuttig hadden gevonden tijdens hun vroege ontmoetingen met de inheemse gemeenschappen van Siberië tijdens de Siberische bonthandel. Het was ook gebruikelijk dat beverhuiden aan bonthandelaren werden gegeven bij het eerste contact met verschillende gemeenschappen.
De Russisch-Amerikaanse compagnie gebruikte militair geweld tegen inheemse families en gijzelde hen totdat mannelijke leden van de gemeenschap bont voor hen produceerden. Otterbont op het eiland Kodiak en de Aleoeten verleidde de Russen om deze belastingen te heffen. Bij de aankomst van bonthandelaren was er ook sprake van diefstal en mishandeling in de vorm van lijfstraffen en het achterhouden van voedsel. Catharina de Grote ontbond het geven van eerbetoon in 1799, maar haar regering voerde de verplichte dienstplicht in van inheemse mannen tussen de 18 en 50 jaar om zeehondenjagers te worden, uitsluitend voor de Russisch-Amerikaanse Compagnie. Deze verplichte arbeid gaf de Russisch-Amerikaanse Compagnie een voorsprong in de concurrentie met Amerikaanse en Britse bonthandelaren. Maar de dienstplicht scheidde mannen van hun families en dorpen, waardoor gemeenschappen veranderden en uiteenvielen. Nu er weerbare mannen op jacht waren, bleven de dorpen achter met weinig bescherming, aangezien alleen vrouwen, kinderen en ouderen achterbleven.
Naast de veranderingen die met de dienstplicht gepaard gingen, veranderde de verspreiding van ziekten ook de populaties van inheemse gemeenschappen. Hoewel de gegevens die in die periode werden bijgehouden schaars waren, wordt er gezegd dat 80% van de pre-contactpopulatie van de Aleut-bevolking tegen 1800 verdwenen was.
De relaties tussen inheemse vrouwen en bonthandelaren namen toe naarmate inheemse mannen weg waren uit de dorpen. Dit resulteerde in huwelijken en kinderen die bekend zouden worden als Creoolse volkeren, kinderen die inheems en Russisch waren. Om de vijandelijkheden met Aleoeten-gemeenschappen te verminderen, werd het beleid voor bonthandelaren om te trouwen met inheemse vrouwen. De Creoolse bevolking groeide in het gebied dat werd gecontroleerd door de Russisch-Amerikaanse Compagnie.
De groei van de Russisch-Orthodoxe Kerk was een andere belangrijke tactiek bij de kolonisatie en bekering van inheemse bevolkingsgroepen. Ioann Veniaminov, die later Saint Innocentius van Alaska werd, was een belangrijke missionaris die de agenda van de Orthodoxe Kerk uitvoerde om de inheemse bevolking te kerstenen. De kerk moedigde Creoolse kinderen aan om het Russisch-orthodoxe christendom te volgen, terwijl de Russian American Company hen onderwijs gaf. Veel orthodoxe missionarissen, zoals Herman van Alaska, verdedigden de inheemse bevolking tegen uitbuiting. Men geloofde dat Creoolse mensen een hoge mate van loyaliteit jegens de Russische kroon en de Russisch-Amerikaanse compagnie hadden. Na het voltooien van hun opleiding werden kinderen vaak naar Rusland gestuurd, waar ze vaardigheden bestudeerden zoals kaarten maken, theologie en militaire inlichtingen. In de jaren vijftig van de negentiende eeuw verloor Rusland een groot deel van zijn belangstelling voor Alaska.
Amerikaans kolonialisme miniatuur| Metlakahtla-fanfare Alaska beschikt over veel natuurlijke hulpbronnen, die, waaronder het goud, de aandacht van de Verenigde Staten trokken. In 1867 kochten de Verenigde Staten Alaska van Rusland. Het hield geen rekening met de wensen van de inheemse Alaskanen en beschouwde hen niet als burgers. Het land dat toebehoorde aan de Alaska Natives werd beschouwd als "open land", dat door blanke kolonisten kon worden opgeëist zonder verhaal te halen bij de Alaska Natives die daar woonden. De enige scholen voor inwoners van Alaska waren die welke waren gesticht door religieuze missionarissen. De meeste blanke kolonisten begrepen de verfijnde culturen niet die de inwoners van Alaska hadden ontwikkeld om in een uitdagende omgeving te leven en beschouwden ze als inferieur aan de Europese Amerikanen, wat correleerde met blanke supremacistische overtuigingen.