miniatuur|Bozeman Trail (geel) miniatuur|Stele langs de Bozeman Trail in Ranchester miniatuur|John M. Bozeman De Bozeman Trail was een route over land in de Westelijke Verenigde Staten, die het goudkoortsgebied in het zuiden van Montana verbond met de Oregon Trail in het oosten van Wyoming. De belangrijkste periode was van 1863 tot 1868.
Hoewel het grootste deel van de route, die in 1864 door reizigers van de Bozeman Trail werd gebruikt, werd gepionierd door Allen Hurlbut, werd deze genoemd naar John Bozeman.Moulton, Candy: Susan Badger Doyle's tweedelige werk over de Bozeman Trail slaat nieuwe wegen in. (Interview met S.B. Doyle). Wild West, Vol. 14, No. 2 (Aug. 2001), p. 56, column II. Veel mijlen van de Bozeman Trail in het huidige Montana volgden de sporen van Bridger Trail, geopend door Jim Bridger in 1864.Doyle, Susan Badger (Ed.): Reizen naar het Land van Goud. Dagboeken van emigranten van de Bozeman Trail, 1863-1866. Helena, 2000, Vol. 2, p. 743.
De stroom pioniers en kolonisten door het territorium van indianen in de Verenigde Staten wekte angst en woede op bij de lokale stammen, waarvan sommigen ervoor kozen om te reageren met agressieve en zelfs gewelddadige acties. De uitdagers van de route waren de pas gearriveerde Lakota en hun inheemse bondgenoten, de Arapaho en de Cheyenne. De Verenigde Staten legden de nadruk op het recht om “wegen, militaire en andere posten op te richten”, zoals beschreven in artikel 2 van het Verdrag van Fort Laramie (1851). Alle partijen in het conflict hadden dat verdrag ondertekend. De Crow hadden het verdragsrecht op het betwiste gebied en noemden het al tientallen jaren hun thuisland.Kappler, Charles J.: Indian Affairs. Laws and Treaties. Washington, 1904. Vol. 2, p. 594. http://digital.library.okstate.edu/kappler/Vol2/treaties/sio0594.htm. Gearchiveerd op 2014-08-12 in de Wayback Machine. Utley, Robert M.: The Bozeman Trail before John Bozeman: A busy Land. Montana, The Magazine of Western History, Vol. 53, No. 2 (Summer 2003), pp. 20-31. Zij kozen de kant van de blanken. Het United States Army voerde verschillende militaire campagnes tegen de vijandige inheemse bevolking om te proberen het pad onder controle te krijgen. Vanwege de associatie met de grensgeschiedenis en het conflict met de Amerikaanse inheemse bevolking staan verschillende delen van het pad op de lijst van het National Register of Historic Places.
Aanleg In 1863 zochten John Bozeman en John Jacobs naar een directe route van Virginia City naar het midden van Wyoming om aan te sluiten op de Oregon Trail, toen de belangrijkste doorgang naar de westkust. Hiervoor was de meeste toegang tot het zuidwestelijke Montanaterritorium vanaf Saint Louis via de Missouri naar Fort Benton. Vandaar gingen reizigers via de 'Benton Road' rond de Great Falls en door de Chestnut, Hilger en Prickly Pear valleien (de huidige plaats van Helena en Broadwater County).
De Bozeman Trail volgde vele noord-zuid lopende paden die de inheemse volken van Amerika al sinds de prehistorie gebruikten om door Powder River County te reizen. Deze route was directer en beter bewaterd dan alle voorgaande paden naar Montana. De belangrijkste bijdrage van Bozeman en Jacobs was het verbeteren van het pad zodat het breed genoeg werd voor wagens. Maar er was een groot nadeel; het pad liep direct door gebied dat bezet werd door de Shoshone, Arapaho en Lakota.
Decennia voordat de Bozeman Trail door de vlaktes van het huidige Wyoming sneed, werd de uitgestrektheid “... druk bezocht door crows (kraaien) en blanke pelsjagers en handelaren ...”.Utley, Robert M.: The Bozeman Trail before John Bozeman: Een druk land. Montana, The Magazine of Western History, Vol. 53, No. 2 (Summer 2003), pp. 20-31, citaat p. 20. Volgens het Verdrag van Fort Laramie (1851), liep het grootste deel van de Bozeman Trail door inheems Crow-gebied dat bij verdrag was vastgesteld.Kappler, Charles J.: Indian Affairs. Wetten en verdragen. Washington, 1904. Vol. 2, p. 594. http://digital.library.okstate.edu/kappler/Vol2/treaties/sio0594.htm. Gearchiveerd op 2014-08-12 in de Wayback Machine. “Voor de Crows introduceerde de Bozeman Trail een relatie [emigranten en legerpersoneel] die de stam in de komende decennia diepgaand zou beïnvloeden”.Rzeczkowski, Frank: The Crow Indians and the Bozeman Trail. Montana, tijdschrift voor westerse geschiedenis. Vol. 49, No. 4 (Winter 1999), pp. 30-47, citaat p.47.
Om de zaak nog ingewikkelder te maken, werd het zuidoostelijke deel van het Crowdomein uit 1851 overgenomen door de Arapaho, de Cheyenne en de Lakota. Zij waren het westelijke van Powder River binnengedrongen in de jaren 1850 en na “grootschalige gevechten” wonnen zij dit land, dat rijk was aan bizons, rond 1860 van de oorspronkelijke stam.Medicine Crow, Joseph: Uit het hart van Crow Country. New York, 1992, p. 84. Serial 1308, 40th Congress, 1st Session, Vol. 1, Senate Executive Document No. 13, p. 127. Belangrijke confrontaties (zie Fettermans gevecht) rond de Bozeman Trail vond plaats langs de ruwweg 400 km zuidelijke karrensporen door dit specifieke gebied. Meestal konden de emigranten weer ademhalen toen ze begonnen aan de laatste bijna 310 km van de trail in westelijke richting, vanaf de oversteek van de Bighorn naar de stad Bozeman.
De trail en reizigers Tijdens de paar jaar dat de trail open was voor emigranten, reisden er 3500 langs deze route. Inheemsen doodden tussen de 40 en 50 van hen. De korte route werd in die tijd “meestal de weg naar Montana” genoemd en niet de Bozeman Trail.Moulton, Candy: Susan Badger Doyle's tweedelige werk over de Bozeman Trail slaat nieuwe wegen in. (Interview met S. B. Doyle). Wild West, Vol. 14, No. 2 (Aug. 2001), p. 56, column I. Hoewel kort in vogelvlucht, was de eigenlijke weg van de Oregon Trail naar de mijnstadjes veel langer vanwege het heuvelachtige en golvende terrein. Elk jaar werden kortere of langere stukken van de route aangepast om de slechtste etappes te vermijden. De reis duurde ongeveer acht weken. Veel reizigers hadden zich voorbereid op de zware tocht door het populaire reisboek van John Lyle Campbell te lezen. Verdrinking bij het oversteken van rivieren en fatale ongelukken met vuurwapens kwamen voor. Sommige reizigers kregen kritieke ziekten zoals “bergkoorts” (Tekenkoorts van Colorado) en haalden hun bestemming nooit. Wild, waaronder elanden, bergschapen en beren, werd af en toe geschoten, ook bizons. “De mannen doden ze in grote aantallen. Ik vind het jammer om zo'n vernietiging te zien. Ze laten elke dag tonnen goed vlees achter om 's nachts door wolven te worden verslonden”, klaagde reiziger Richard Owen in 1864. De reizigers groepeerden zich in georganiseerde “treinen” met uitverkorenen die posten bekleedden als kapitein, treincommandant en ordelijk sergeant. Eén groep, bekend als de Townsend Wagon Train, geleid door kapitein A. A. Townsend uit Wisconsin, bestond uit “wagens ... 150, mannen ... 375, vrouwen ... 36, kinderen ... 36, ossen ... 636”.
Elke vijfde van degenen die de vlakten overstaken via Bozeman Trail was een vrouw of een kind. Elke wagen betaalde de leider, misschien zes dollar in 1864. De route werd in het begin gebruikt door alleenstaande emigranten en kleine gezinnen, maar veranderde in een bevoorradingsroute met goederenwagens die uitrusting en levensbehoeften naar de nieuwe, westelijke steden vervoerden.Doyle, Susan Badger (Ed.): Reizen naar het land van goud. Emigrant Diaries from the Bozeman Trail, 1863-1866. Helena, 2000, Vol. 1, p. 1 (totaal aantal reizigers); Vol. 1, p. 154 (slachtoffers): Vol. 1, p. XII (verandering van route); Vol. 2, p. 744 (reisgids); Vol. 2, p. 759 (bergkoorts); Vol. 1, p. 293 (Richard Owen); Vol. 2, p. 767 (organisatie); Vol. 1, p. 224 (beschrijving van trein); Vol. 2, p. 435 (rantsoen van vrouwen en kinderen); Vol. 1, p. 62 (tarief) en Vol 2. p. 435 (goederentreinen).
Eerste reizigers en weerstand van de indianen Bozeman leidde de eerste karavaan op het pad in 1864. Abasalom Austin Townsend was kapitein van een andere zeer grote karavaan (meer dan 400 mensen en meer dan 150 wagens) en had een gevecht met de indianen. Bekend als het Townsend Wagon Train Fight, vond de aanval plaats op 7 juli 1864, met slachtoffers aan beide kanten. Inheemse aanvallen op blanke kolonisten namen dramatisch toe tussen 1864 en 1866, wat de Amerikaanse regering ertoe aanzette om het leger opdracht te geven om militaire campagnes uit te voeren tegen de Shoshone. Patrick Edward Connor leidde een aantal van de eerste campagnes, waaronder het gevecht aan de Bear River. en de Powder River Expeditie van 1865. Hij vocht ook tegen de Arapaho in de Slag bij de Tongue River. thumb|Bozeman Trail, Fort C.F. Smith, Fort Phil Kearny en Fort Reno en relevante Indiaanse gebieden van 1851. Alle drie de militaire forten langs de Bozeman Trail lagen in het verdragsgebied van de Crow Indianen, dat was binnengevallen door op buffels jagende Lakota's. Het pad zelf week af van de Oregon en California Trail naar het noorden door het Powder River-bekken. Luitenant-generaal William Tecumseh Sherman gaf in 1866 toestemming voor de bouw van drie forten om reizigers op de trail te bewaken. Soldaten werden lastiggevallen door de Sioux, op dat moment aangevoerd door Red Cloud (de Verenigde Staten noemden de oorlog Red Cloud's oorlog naar de leider van de Sioux). Kolonel Henry B. Carrington was bevelhebber van Fort Phil Kearny, tussen Fort Laramie en de Bozeman Trail, maar zijn goed versterkte positie werd niet direct aangevallen. Toen kapitein William J. Fetterman echter tegen zijn orders in soldaten aanvoerde als vergelding voor aanvallen op Fort Phil Kearny, werden alle tachtig mannen van Fetterman gedood (zie Fettermans gevecht). In de nasleep van het gevecht stemden de Verenigde Staten ermee in, als onderdeel van het Verdrag van Fort Laramie (1868), om hun forten langs de Bozeman Trail op te geven.
Reizen na de Burgeroorlog In 1866, nadat de Amerikaanse Burgeroorlog was afgelopen, nam het aantal kolonisten dat gebruik maakte van de route op weg naar de goudvelden in Montana toe. Ongeveer 1200 wagens brachten dat jaar zo'n 2000 mensen naar de stad Bozeman die het pad volgden.Doyle, Susan Badger (Ed.): Reizen naar het Land van Goud. Emigrant Diaries from the Bozeman Trail, 1863-1866. Helena, 2000, Vol. 2, p. 423. Het Amerikaanse leger riep een raad bijeen in Fort Laramie, die werd bijgewoond door Lakotaleider Red Cloud. Het Amerikaanse leger wilde met de Lakota onderhandelen over een recht van doorgang voor het gebruik van het pad door kolonisten. Tijdens de onderhandelingen werd Red Cloud woedend toen hij ontdekte dat een regiment Amerikaanse infanterie de route al gebruikte zonder toestemming van de Lakota-natie. En zo begon Red Clouds oorlog.
Het was onmogelijk voor het leger om belangrijke onderhandelingen te voeren over het verkeer door het westelijke gebied van Powder River en het toekomstige gebruik ervan met Red Cloud en andere Lakota. In 1851 hadden de Verenigde Staten erkend dat het gebied toebehoorde aan de Crow en waren daardoor verplicht. De Lakotastam zelf had hetzelfde erkend.Kappler, Charles J.: Indian Affairs. Wetten en Verdragen. Washington, 1904. Vol. 2, p. 594. http://digital.library.okstate.edu/kappler/Vol2/treaties/sio0594.htm. Gearchiveerd op 2014-08-12 in de Wayback Machine
Datzelfde jaar gebruikte Nelson Story, een succesvolle gouddelver uit Ohio in Virginia City, de Bozeman Trail om met succes vee te drijven. Ongeveer 1000 stuks Longhorn maakten de tocht naar Montana. Het Amerikaanse leger probeerde tevergeefs om Story terug te drijven en het vee te beschermen tegen aanvallen van indianen, maar Story bracht het vee door naar de Gallatin Valley en vormde een van de eerste belangrijke kuddes in de vee-industrie van Montana.