María Zambrano Alarcón (Vélez-Málaga, 22 april 1904 - Madrid, 6 februari 1991) was een Spaans essayiste en filosofe
Leven María Zambrano werd geboren in Vélez-Málaga. Ze groeide op in Segovia. Zambrano studeerde filosofie in Madrid bij onder meer José Ortega y Gasset, door wie ze ook werd beïnvloed. Van 1931 tot 1936 doceerde ze metafysica aan de Universiteit van Madrid en aan het Instituto Cervantes.
In de jaren 1920 en 1930 voerde ze actief campagne voor de oprichting van de Tweede Spaanse Republiek. Nadat Spanje weer een republiek was geworden, wees ze, gedesillusioneerd door de partijpolitiek, de mogelijkheid om parlementslid te worden af en weigerde ze verder deel te nemen aan de partijpolitiek. Desondanks koos ze bij het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 1936 de kant van de Republiek en ging na de overwinning door Francisco Franco in 1939 in ballingschap.
Ze woonde in Frankrijk, Mexico, Cuba, Puerto Rico, Italië, opnieuw Frankrijk en Zwitserland. In 1984 keerde ze terug naar Madrid.
In 1981 ontving ze de Prinses van Asturiëprijs en in 1988, als eerste vrouw, de Cervantesprijs.Filosoof María Zambrano wordt in Spanje steeds populairder, ze pleit voor meer poëzie in de filosofie, Ger Groot, in: NRC Handelsblad, 16 juli 2025
María Zambrano overleed op 6 februari 1991 in Madrid en werd begraven op de begraafplaats van haar geboortestad Vélez-Málaga.
Werk Zambrano bekritiseerde de strikt rationele methode in de filosofie, die te abstract en te universeel zou zijn. Daartegenover bepleitte ze de poëtische rede, die uitgaat van de menselijke ervaring. Ze zocht naar een rede die het gehele leven van de mens omvat, en tot uitdrukking komt in poëzie en literatuur.
Bibliografie Horizonte del liberalismo (1930) Hacia un saber del alma (1934) Filosofía y poesía (1939) El pensamiento vivo de Séneca (1941) Hacia un saber sobre el alma (1950; vertaald in het Nederlands als Over de kennis van de ziel, 2025) Delirio y destino (geschreven in 1953 en gepubliceerd in 1989) El hombre y lo divino (1955) Persona y democracia: Una historia sacrificial (1958) España, sueño y verdad Los sueños y el tiempo (uitgegeven in 1998) El sueño creador Claros del bosque (1977) La tumba de Antígona, (1967) De la aurora (1986) El reposo de la luz (1986) Los bienaventurados (1979) Para una historia de la piedad (1989) Unamuno (geschreven in 1940 en gepubliceerd in 2003) Cartas de la Pièce. Correspondencia con Agustín Andreu (geschreven in de jaren 1970 en gepubliceerd in 2002)
Eerbetoon In Málaga is een treinstation naar haar vernoemd.
Categorie:Spaans filosoof Categorie:20e-eeuws filosoof Categorie:Spaans essayist Categorie:Persoon in de Spaanse Burgeroorlog