Pavel Aleksejevitsj Nekrasov (Zjitovo, gouvernement Rjazan), – Moskou, 20 december 1924) was een Russische wiskundige en rector van de Staatsuniversiteit van Moskou.
Leven Nekrasov studeerde aan het orthodoxe theologische seminarie en vanaf 1874 aan de Universiteit van Moskou. Daar was hij leerling van de wiskundige Nikolaj Vasiljevitsj Boegajev. Enkele jaren na zijn afstuderen werd hij daar in 1885 privaatdocent nadat hij in datzelfde jaar zijn Russische doctorstitel behaalde (wat overeenkwam met een habilitatie in het Westen) en, in 1885 of 1886, universitair hoofddocent aan de Universiteit van Moskou (waar hij sinds 1883 werkzaam was). In 1890 werd hij hoogleraar. In 1893 werd hij rector. Na zijn rectoraat wilde hij eigenlijk met pensioen gaan, maar dat werd hem niet toegestaan. Van 1885 tot 1891 doceerde hij ook kansrekening en hogere wiskunde aan het Moskouse Instituut voor Landmeetkunde. Vanaf 1898 vervulde hij vrijwel uitsluitend administratieve taken voor het Ministerie van Onderwijs (hij was conservator van de universiteit en verantwoordelijk voor de scholen in Moskou en omgeving) en verhuisde in 1905 naar Sint-Petersburg als lid van de Raad van het Ministerie van Onderwijs. Na de Russische Revolutie probeerde hij zich aan te passen aan de nieuwe machthebbers, hield hij zich bezig met wiskundige economie (waar hij in 1918-1919 colleges over gaf) en bestudeerde hij het marxisme.
Zijn toenadering tot het marxisme leverde hem echter geen erkenning op. Integendeel, met een aantal van zijn geschriften werd hij na zijn dood een belangrijk doelwit van aanvallen op religieus beïnvloede wiskundigen, culminerend in de arrestatie van Dmitri Jegorov en de Loezin-affaire. In 1891 was hij vicevoorzitter van het Moskous Wiskundig Genootschap en was hij voorzitter van 1903 tot 1905. Van 1891 tot 1894 was hij vicevoorzitter van de Vereniging van Vrienden van de Wetenschap in Moskou.
Hij hield zich bezig met algebra, analyse, mechanica en kansrekening. Op dit laatste gebied leverde hij substantiële bijdragen, die in zijn tijd werden bekritiseerd door Andrej Markov en Aleksandr Ljapoenov, omdat hij ze niet in een bevredigende vorm kon presenteren, en zelfs later werd hij vergeten. Markov en Ljapoenov worden tegenwoordig doorgaans beschouwd als vertegenwoordigers van de Sint-Petersburgse School (gesticht door Pafnoeti Tsjebysjev) als het gaat om de vraag naar de eerste wiskundig strikte behandeling van de centrale limietstelling. De discussie en het debat met Nekrasov speelden hierbij een belangrijke rol (met name een essay uit 1898).
Nekrasov stierf in 1924 aan een longontsteking.
Categorie:Russisch wiskundige Categorie:Rector Categorie:19e-eeuws wiskundige Categorie:20e-eeuws wiskundige