Het Galicisch Massief (Spaans: Macizo Galaico), ook wel Galicisch-Leonees Massief (Spaans: Macizo Galaico-Leonés) genoemd, is een systeem van gebergten in het noordwesten van het Iberisch Schiereiland. Het massief ligt in de autonome gemeenschap Galicië en strekt zich voor een deel uit in de provincies Zamora en León in Castilië en León. Het hoogste punt is Peña Trevinca met 2.124 m.
In de traditionele lokale folklore wordt gezegd dat de bossen van het Galicisch Massief bewoond worden door allerlei soorten elfen, feeën, geesten, de Santa Compaña, de Nubeiro en heksen (meigas).
Geologie Geomorfologisch gezien is het Galicische Massief een noordwestelijke verlenging van de Spaanse Hoogvlakte, het binnenste Iberische plateau, en vertoont het grote overeenkomsten met de geologie van de Portugese regio Tras os Montes, zodat het als één geheel wordt beschouwd onder de naam ‘Galicia-Trás-os-Montes Zone’. Het bestaat uit paleozoïsche materialen (graniet) met metamorfe gesteenten zoals gneis, leisteen en schist in het centrum en het westen, die onderhevig waren aan alpiene orogenese. Het oostelijke uiteinde gaat over in het Cantabrisch Gebergte.
Het reliëf van het systeem, met een gemiddelde hoogte van 500 meter, is relatief vlak in vergelijking met andere Iberische bergketens. Het is echter zeer complex en heeft geen duidelijke structurele uitlijning vanwege de zware riviererosie die het terrein heeft gefragmenteerd.
Over het algemeen omvat het systeem bergen met een ronde vorm, vaak met kleine rotsachtige uitlopers, evenals horsten, bekkens en breuken, die grofweg in noord-zuidelijke richting zijn uitgelijnd.
Vegetatie Omdat er in Galicië veel regen valt, hebben de ongerepte gebieden van het massief een zachte bodemstructuur en zijn ze bedekt met dichte vegetatie van gematigd loofbos, waar winter- en zomereiken overheersen. De bossen worden afgewisseld met struikgewas en uitgestrekte natuurlijke weiden.
De vegetatie is vrij homogeen in het hele massief en er is een grote biodiversiteit aan planten in de Galicische bergen. Veel van de soorten die in de bergen voorkomen, werden gebruikt in de traditionele Galicische geneeskunde.
De Serra dos Ancares werd in 2006 door UNESCO uitgeroepen tot biosfeerreservaat.
Gebergten Van het zuidoosten naar het noordwesten bestaat het Galicische Massief uit drie fysiografische lengtesecties:
De zuidwestelijke bergketens; de hoogste toppen bevinden zich in dit gebied, waaronder de 2.047 meter hoge Pena Trevinca, het hoogste punt van het hele systeem. Deze bergketens strekken zich uit tot in de provincies León en Zamora, vandaar de alternatieve naam Macizo Galaico-Leonés, en vertonen sporen van de ijstijd, die duidelijk zichtbaar zijn in de Serra do Eixe, ook bekend als Serra da Segundera. De rivieren Tera, Cabreira en Bibei stromen door gletsjervalleien en Laguna de Lacillo is een morene-afgedamd meer. Het Galicische Dorsale Gebergte, met als hoogste punt de 1.778 m hoge Cabeza de Manzaneda. Een tektonisch bekken dat in noord-zuidelijke richting loopt, scheidt deze bergketen van de zuidwestelijke bergketens. Het omvat het Centraal Ourensemassief. De kustgebergten, zoals de Serra da Barbanza, zijn over het algemeen veel lager en worden van het Galicische Dorsale Gebergte gescheiden door het intermontane bekken Tui-Verín-Vigo.
Galerij
Categorie:Geografie van Galicië Categorie:Gebergte in Spanje