Ted Nash (Somerville (Massachusetts), 31 oktober 1922 – Los Angeles, 12 mei 2011) was een Amerikaanse jazzmuzikant, bekend om zijn virtuositeit op de tenorsaxofoon, fluit en klarinet. Hij was een prominente sessiemuzikant in Hollywood en speelde met diverse bigbands en orkesten.
Vroege leven Nash werd geboren in een muzikale familie. Zijn vader was trombonist Dick Nash en zijn oom was eveneens saxofonist Ted Nash. Hij begon zijn carrière als fluitist, maar schakelde op jonge leeftijd over naar de saxofoon, geïnspireerd door jazzmuzikanten zoals Ben Webster en Lester Young. Op 18-jarige leeftijd begon hij te toeren met dansbands, waaronder de bigband van Les Brown. Met Brown speelde hij op hits als "Sentimental Journey" en "My Dreams Are Getting Better All the Time".
Hollywood en sessiewerk In de late jaren 1940 vestigde Nash zich in Los Angeles, waar hij actief werd als sessiemuzikant in de film- en televisie-industrie. Hij speelde onder andere op het iconische thema van Peter Gunn, en op soundtracks van Henry Mancini, zoals Breakfast at Tiffany’s, en The Blues and the Beat. Zijn beheersing van het hoge register van de saxofoon werd zeer geprezen.
Discografie (selectie) Als leider The Brothers Nash (1955) Star Eyes, The Artistry of Ted Nash (1956) Peter Gunn (1959)
Als sideman Met Henry Mancini: The Music from Peter Gunn (1959), Breakfast at Tiffany’s (1961) Met Elmer Bernstein: Sweet Smell of Success (1957) Met Lalo Schifrin: Che! (1969)
Familie en nalatenschap Ted Nash was de oom van de hedendaagse saxofonist Ted Nash (geboren 1960), lid van het Jazz at Lincoln Center Orchestra onder leiding van Wynton Marsalis.
Externe links
All About Jazz: Ted Nash (neef)
Categorie:Amerikaans saxofonist