Ayşe Nazlı Ilıcak (geboren 14 november 1944, Ankara) is een Turkse journalist en politicus .
Leven Zij is de dochter van Muammer Çavuşoğlu, die tijdens de periode van de Democratische Partij minister van Openbare Werken (Nafia) en later van Transport (Münakalat) was. Ze volgde haar opleiding aan het Frans Lycée Notre Dame de Sion (1963) en aan de Faculteit Politieke Wetenschappen van de Universiteit van Lausanne (École de Sciences Sociales et Politiques, 1967).
Journalistiek Ze werd hoofdredacteur bij de krant Tercüman. Tot 1988 was ze eigenaar van de krant Bulvar, de tweede krant van de Tercüman-groep. Tussen 1992 en 1994 presenteerde ze het programma Söz Meclisten İçeri bij TRT. Naast Tercüman schreef ze voor de kranten Meydan, Hürriyet, Akşam, Yeni Şafak, Dünden Bugüne Tercüman, Bugün en Takvim, en later werd ze columnist bij Sabah. Na de corruptieoperatie van 17 december 2013 pleitte ze voor het aftreden van de ministers die in de corruptiebeschuldigingen waren verwikkeld. Een dag later beëindigde ze haar samenwerking met Sabah wegens meningsverschillen. In 2014 keerde ze terug naar de krant Bugün.
Toen op 26 oktober 2015 een curator werd aangesteld bij de krant Bugün, kwam er een einde aan haar werkzaamheden daar. Vervolgens schreef ze tussen 30 oktober en 13 november als “gastcolumnist” voor de krant T24. Daarna richtte ze op 17 november, samen met het team dat van Bugün kwam, de krant Özgür Düşünce op en begon daar te schrijven.
Politiek Bij de Turkse parlementsverkiezingen van 1999 werd ze verkozen tot parlementslid voor Istanbul namens de Fazilet Partisi (Deugdpartij). Tijdens de beëdigingsceremonie vergezelde ze Merve Kavakçı, eveneens parlementslid voor Istanbul, toen deze met hoofddoek de parlementszaal binnenging. Op 22 juni 2001 verloor ze haar parlementszetel nadat het Constitutionele Hof besloot de Fazilet Partisi te ontbinden, en kreeg ze een politiek verbod van vijf jaar opgelegd. Bij de algemene verkiezingen van 2011 stelde ze zich kandidaat als parlementslid voor de AK Partij, maar werd niet genomineerd.
TV Op 2 maart 2014 begon ze met het presenteren van het programma “Pazar Gezmesi” op Kanal D. In dit programma bezocht ze elke zondag de huizen van bekende personen. Na de Turkse parlementsverkiezingen van 1 november 2015 werd het programma echter op 24 december 2015 door het kanaalmanagement beëindigd. Nazlı Ilıcak en haar team bij Kanal D werden ontslagen.
Gevallen In 1991 gebruikte Nazlı Ilıcak in een van haar columns de uitdrukking “Pavlov’un Köpekleri” om kritiek te uiten op de toenmalige president Turgut Özal, omdat hij volgens haar de ANAP-partij controleerde en de ANAP-parlementsleden in het parlement deden wat Özal zei. Daarop liet Özal 102 ANAP-parlementsleden afzonderlijk een lasterzaak tegen haar aanspannen. Ilıcak werd veroordeeld tot het betalen van in totaal 500 miljoen Turkse lira schadevergoeding, inclusief rente, aan de ANAP-leden. Ze ging in hoger beroep bij het Hof van Cassatie (Yargıtay) om de beslissing te laten vernietigen, maar het vonnis werd door het hof bevestigd.
Parallelle toestandsbewerkingen Nazlı Ilıcak verzette zich tegen de operaties tegen de zogenoemde Parallelle Staatsstructuur, die waren gestart onder het voorwendsel dat de Gülenbeweging een staatsgreep tegen de Turkse regering probeerde te plegen.
In 2015 schreef zij in de krant Bugün, waar zij destijds columnist was, een artikel met de titel “Murat Sancak’a suikast ve Star” (“De moordaanslag op Murat Sancak en Star”). Daarin betoogde ze dat de corruptie- en omkopingsoperaties van 17-25 december geen coup-poging waren, dat er daadwerkelijk wapens in de MİT-vrachtwagens waren vervoerd, en dat de aanklagers die dit aan het licht brachten ten onrechte als spionnen waren bestempeld.
Verder beweerde ze dat de AKP-regering vóór de verkiezingen van 1 november probeerde de slachtofferrol op zich te nemen. Na de bomaanslag in Ankara in 2016 riep Ilıcak via haar Twitter-account op tot het aftreden van de regering en het vormen van een AKP-CHP-coalitie. Haar zoon Mehmet Ali Ilıcak uitte openlijk zijn ontevredenheid over deze uitspraken. .
Na de mislukte militaire coup in Turkije in 2016 werd, samen met 42 journalisten, een arrestatiebevel uitgevaardigd tegen Ilıcak. Op 26 juli 2016 werd ze in Bodrum gearresteerd. Op 29 juli 2016 werd ze door de wachtende vredesrechter in voorlopige hechtenis genomen op beschuldiging van "lidmaatschap van een gewapende terroristische organisatie". Op 14 april 2017 werd, in het kader van het onderzoek naar de "media-elementen die deelnamen aan de couppoging van FETÖ", tegen Nazlı Ilıcak drie keer levenslange gevangenisstraf met verzwarende omstandigheden geëist wegens "poging om de Grote Nationale Vergadering van Turkije te ontbinden of te verhinderen haar taken uit te voeren", "poging om de regering van de Republiek Turkije omver te werpen of te verhinderen haar taken uit te voeren" en "poging om de constitutionele orde omver te werpen". Als gevolg van het proces werd de levenslange gevangenisstraf die ze in februari 2018 kreeg op 3 oktober 2018 bevestigd, maar op 5 juli 2019 werd deze door de 16e Strafkamer van het Hof van Cassatie vernietigd. In september 2019 bleek uit de media dat ze ongeveer een jaar eerder een brief had geschreven aan president Erdoğan, waarin ze haar excuses aanbood en om haar vrijlating vroeg.
Met het vonnis van de 6e Hoge Strafrechtbank van Istanbul van 4 november 2019 werd zij veroordeeld tot een gevangenisstraf van 8 jaar en 9 maanden wegens het “bewust en opzettelijk helpen zonder lid te zijn van de organisatie” en werd zij onder gerechtelijk toezicht vrijgelaten. Het Hof van Cassatie vernietigde het vonnis. Nazlı Ilıcak, die werd berecht wegens een artikel dat zij in 2016 schreef voor de inmiddels gesloten nieuwssite Özgür Düşünce, trad op 4 december 2023 de gevangenis binnen nadat haar gevangenisstraf van tweeënhalf jaar in hoger beroep werd bevestigd. De uitspraak werd bekrachtigd door het Regionaal Hof van Justitie in Istanbul. Nadat haar voorwaardelijke invrijheidstelling in de “spionage”-zaak die eerder bij de Hoge Strafrechtbank van Istanbul was behandeld, nog liep, werden haar straffen samengevoegd toen de veroordeling in de “laster”-zaak definitief werd. Ilıcak werd op 28 januari 2024 vrijgelaten.
Privéleven Zij is de dochter van Muammer Çavuşoğlu, die minister was in de 21e en 22e regeringen. Haar oom is Turhan Kapanlı, die minister was in de 29e, 31e, 32e, 39e en 41e regeringen. In 1969 trouwde zij met haar eerste echtgenoot, Kemal Ilıcak, eigenaar van de krant Tercüman, en kreeg uit dit huwelijk twee kinderen: Mehmet Ali Ilıcak (°1970) en Aslı Ilıcak (°1972). Na het overlijden van Kemal Ilıcak op 7 april 1993, trouwde Ilıcak in 1994 met zakenman en politicus Emin Şirin. Het huwelijk, dat 9 jaar duurde, eindigde in 2003 in een echtscheiding.
Categorie:Turks activist Categorie:Turks mensenrechtenactivist Categorie:Turks politicus Categorie:Turks socialist