Het Nederlands Studenten Sanatorium was een Nederlands tuberculose-sanatorium in het Noord-Hollandse Laren. Het sanatorium is opgegaan in de Stichting Expertisecentrum handicap + studie en het Expertisecentrum Inclusief Onderwijs (ECIO).
Geschiedenis Een maand na het einde van de Tweede Wereldoorlog, op 8 juni 1945, werd de stichting 'Het Nederlands Studenten Sanatorium' in het leven geroepen op initiatief van prof. dr. G.C. Heringa. Het feitelijke Studenten Sanatorium werd geopend op 6 maart 1947 in de verbouwde villa Dennenoord in Laren met een groot landgoed. De villa bood plaats aan 15 patiënten. Op 29 november 1951 kwam de nieuwbouw gereed. In dit gebouw, ontworpen door architect J. van der Linden, konden 85 patiënten verpleegd worden. In het sanatorium verbleven studenten met tuberculose, die naast de kuur ook hun studie zo goed mogelijk konden voorzetten. Ook werden er in het sanatorium tentamens en examens afgenomen. Met de afname van het aantal tuberculeuze studenten werden ook andere studerenden, middelbare scholieren en leraren opgenomen. Ondertussen werden de faciliteiten voor studie-ondersteuning ook uitgebreid naar studenten met andere handicaps zoals blinden. In 1965 werd het Sanatorium gesloten omdat het aantal studenten met tuberculose drastisch was afgenomen, en werd het gebouw verkocht. De stichting werd wel voortgezet en werd omgedoopt tot Handicap + Studie.
In 1991 werd de organisatie voortgezet als de landelijke 'Stichting Expertisecentrum handicap + studie', die kennis, ervaringen en beleid samenbracht rondom studeren met een beperking. Met de ratificatie van het VN-verdrag Handicap door Nederland in 2016 werd inclusief onderwijs een wettelijke opdracht; het Expertisecentrum Inclusief Onderwijs (ECIO) werd opgericht en bouwde voort op Stichting Handicap + Studie. ECIO ondersteunt mbo-, hbo- en wo-instellingen met kennis en advies.
Financiering De bouw en exploitatie van het Nederlands Studenten Sanatorium werd geheel of grotendeels gefinancierd uit particuliere bronnen. Meerdere bedrijven hebben bijgedragen aan de bouw, waaronder de olievatenfabrikant Van Leer. Voor de exploitatie was een aparte stichting in het leven geroepen. Die organiseerde onder andere twee succesvolle loterijen (in 1949 en 1951), de uitgaven van de Academische Agenda, met een kalender van september tot september, en vele andere acties. Twee belangrijke bronnen waren met name het Nederlands Studenten Orkest en Madurodam.
Het Nederlands Studenten Orkest werd opgericht in de zomer van 1952, met als doel om door het geven van concerten geld bijeen te brengen voor het sanatorium en andere medische en sociale instellingen voor studenten die het geld goed konden gebruiken. Het orkest kwam elk jaar ad hoc bij elkaar in januari, na jaarlijkse audities in de voorafgaande maanden. Er werd in twee intensieve weken gerepeteerd, in de meeste jaren onder leiding van de dirigent Jan Brussen, die ook verantwoordelijk was voor de samenstelling van het programma en de jaarlijkse opdracht aan een jonge Nederlandse componist, om een nieuw werk te schrijven, dat dan zijn wereldpremière zou beleven. Het orkest maakte daarna een tournee langs de, veelal uitverkochte, zalen van de verschillende universiteits- en hogeschoolsteden.
Madurodam kwam geheel uit de koker van mevrouw Bep Boon-van der Starp, de voorzitster van de stichting tot bijstand van het N.S.S. Zij had het idee voor de bouw van een miniatuurstadje opgedaan bij iets soortgelijks in Engeland. Dat is verder uitgewerkt met een gift van de familie Maduro, die zo hun in de oorlog omgekomen zoon wilden eren. Madurodam werd geopend op 2 juli 1952 door prinses Beatrix, die toen ook de 'functie' van burgemeester aanvaarde. Haagse Middelbareschoolleerlingen werden wethouders. Alle netto opbrengsten van het stadje kwamen ten goede van het sanatorium.
Categorie:Voormalige zorginstelling in Nederland Categorie:Zorginstelling in Noord-Holland