Ecoautoritarisme (ook bekend als een eco-dictatuur) is een politieke ideologie die probeert milieuzorg en autoritaire tendensen met elkaar te verenigen. De rechtvaardiging hiervoor vindt men in de overtuiging dat een sterke centrale overheid essentieel is om het milieu te beschermen. Het eco-autoritaire denken benadrukt dat omdat duurzaamheid een basisvoorwaarde is, sommige kwesties niet onderworpen kunnen en mogen worden aan democratische besluitvorming. Hierbij wordt ook verwezen naar het feit dat de staat op andere terreinen al ingrijpt als dit noodzakelijk is voor de publieke veiligheid. Binnen het groene politieke denken is eco-autoritarisme marginaal.
Kenmerken In 2010 definieerde politicoloog Mark Beeson ecoautoritarisme als “de afname van individuele vrijheid naarmate overheden proberen milieuschadelijk gedrag te transformeren”.
De gemeenschappelijke noemer in het eco-autoritaire denken is de focus op ecologische duurzaamheid, en de overtuiging dat politieke pluraliteit onverenigbaar is met het bereiken van deze duurzaamheid. Voorstanders van ecoautoritarisme bekritiseren doorgaans democratische maatregelen om duurzaamheid te bereiken, en stellen dat een autoritair regeringssysteem uiteindelijk te verkiezen is boven het behoud van individuele vrijheden en mensenrechten via liberale wegen. Hoewel andere regeringsvormen denkbaar zijn, wordt meestal een meritocratisch systeem bepleit. In plaats van via een democratisch proces zouden politici worden gekozen op basis van hun expertise.
Het eco-autoritarisme is geïnspireerd door het rapport De grenzen aan de groei (1972). Dit concludeerde dat er fysieke grenzen zijn aan groei, en dat de aarde zonder ingrijpende veranderingen op alle gebieden van het leven gedoemd is onbewoonbaar te worden. Het nieuwere eco-autoritaire denken benadrukt dat democratie niet absoluut kan zijn, aangezien duurzaamheid een basisvoorwaarde is. Veel kwesties kunnen en mogen niet onderworpen worden aan democratische besluitvorming. Hierbij wordt verwezen naar het feit dat de staat op andere terreinen al ingrijpt als dit noodzakelijk is voor de publieke veiligheid
Binnen het groene politieke denken is eco-autoritarisme marginaal.
Categorie:Politieke stroming Categorie:Duurzaamheid