Aton's was een Italiaanse muziekgroep binnen de progressieve rock, die actief was van 1977 tot 1999. Thuisbasis was Turijn.
De band kreeg haar naam al tijdens de middelbare school van leider Pietro Ratto, dan twaalf jaar. Die vernoemde de band naar de Oud-Egyptische god Aton. Aton's probeerde in Italië de interesse voor de progressieve rock hoog te houden in een periode dat het genre van het toneel dreigde te verdwijnen door disco, punk en new wave. De band, opgericht in 1977, trachtte in hun eerste jaren het geluid beter te krijgen en zo kwam in 1985 hun eerste boreling naar buiten. Het werd een hele opgave want ze begonnen met wat later omschreven werd als (een poging tot) een rockopera H. Die rockopera werd nog niet uitgegeven op een geluidsdrager, maar via video. Met amateuracteurs en -musici bracht H het tot een uitzending via Video Musica. Bovendien kreeg het aandacht op het Festival Internationale Cinema Giovani 1986.
De band was in die jaren verre van stabiel. Er kwam een stilteperiode tot 1989 toen de band een elpee uitbracht. Het resultaat in 1989 was AI 2984. Dit album stelde de band in de gelegenheid verder te gaan en in 1991 volgde Caccia Grossa, dat het vooral goed zou doen in Italië, Japan en Zuid-Korea. Buio werd op single uitgebracht en was te zien via de (Italiaanse) MTV. De band was inmiddels een trio geworden. Personeelswisselingen hielden aan en zouden uiteindelijk in 1999 leiden tot de ondergang. Pietro Rastro was inmiddels een solocarrière begonnen, maar ook die kwam niet van de grond.
Een hindernis voor verdergaande publiciteit was dat de band in het Italiaans zong. Platenhoezen werden steevast verzorgd door Mavy de Caroli, die ook het bandlogo verzorgde.
Discografie 1985: H 1989: AI 2984 1991: Caccia Grossa 1994: Dr. Faust 1996: Klein & Wagner 1997: Xenia (soloalbum Ratto) 2002: Capolina (postuum)
H H was een rockopera verdeeld in twee akten (Atto 1 en 2). Muziek en teksten kwamen van Pietro Ratto; de tekst ging over een soldaat die op het slagveld de geesten ziet van de doden. Andere musici waren Vito Frallonardo (gitaar), Andrea Marro (basgitaar, zangstem), Massimo Trasent (slagwerk, achtergrondzang) en Chicco Porzio (toetsinstrumenten). De rockopera duurt circa 54 minuten. Het muziekwerk werd pas in 1992 op compact disc uitgebracht door Mellow Records in hun New progressive-series. IO Pages besprak het album. Volgens Progarchives wordt de muziek gekenmerkt door vloeiende lijnen, gitaarwerk en zangpartijen.Progarchives over H (geraadpleegd 22 december 2025)Discogs met H (geraadpleegd 22 december 2025)Exemplaar van het album Mellow 137.
AI 2984 Voordat H op cd werd uitgegeven kwam Mellow Records al met AI 2984, dat een mengeling van allerlei genres laat horen, met name folkrock, opgenomen in 1987 en 1988. De band is dan al gedecimeerd tot een trio. Alleen Ratto (gitaar, zang), Vito Frallonardo (basgitaar) en Trasente (slagwerk) zijn over. De toetspartijen kwamen uit diverse geprogrammeerde synthesizers van Yamaha Corporation, Korg en Roland Corporation. De hoes is geïnspireerd op werk van Michelangelo in de Sixtijnse Kapel. Het album werd eerst op elpee uitgebracht; in 1990 volgde een heruitgave op Mellow, waarbij twee extra nummers werden meegegeven. Progarchives over AI2984 (geraadpleegd 22 december 2025)Discogs met AI 2984 (geraadpleegd 22 december 2025)Exemplaar van het album Mellow 312.
Caccia Grossa Voor het derde album Caccia Grossa had Aton’s een platencontract bij een wat bekender platenlabel Contempo Records in Florence. Die bracht het album in 1991 uit, ten teken dat de band ook enigszins populair was in Zuid-Korea kwam daar een persing via Jigu Records. Het album werd volgespeeld door de drie musici die ook AI 2984 hadden opgenomen. Afgaande op Progarchives werd dit album het meest gewaardeerd binnen Aton's progressieve rock, al moet direct vermeld worden dat het aantal referenties beperkt bleef. Track 1 (Maggio di S. Elena) gaat over Napoleon Bonapartes verblijf op Sint-Helena, pretentieus was de titel van Sinfonia N°2 per tastiere MIDI, batteria, basso e chitarra più o meno distorta (Symfonie nr. 2), een instrumentaal werk dat de titel niet helemaal kon waarnaken.Progarchives over Caccia Grossa (geraadpleegd 23 december 2025)Discogs met Caccia Grosso (geraadpleegd 23 december 2025)Exemplaar van het album Contempo 159
Dr. Faust In 1994 kwam Aton’s met Dr. Faust, gebaseerd op Faust van Johann Wolfgang Goethe. Aton’s had na het vorig album hun drummer verloren en moest op zoek naar een nieuwe. Die werd gevonden in de zeer jeugdige schoolgaande Paolo Bonita. Het album werd opgenomen in de Akhenaton Studio. Het album kenmerkt zich door een slechte opname, productie en mix (een teleurstelling ten opzichte van het vorige album), toch werden er hier en daar goede fragmenten gevonden. Het album werd uitgebracht door Mellow Records, dat indertijd het oude oeuvre van de band ook maar ook zijn hoede nam. Progarchives over Dr. Faust (geraadpleegd 25 december 2025)Discogs met Dr. Faust (geraadpleegd 25 december 2025)Exemplaar van het album Mellow Records 198 Bonita was alweer vertrokken toen het album werd uitgebracht.
Klein & Wagner Aton’s kwam in 1996 met studioalbum Klein & Wagner dat geïnspireerd is op Klein und Wagner van Hermann Hesse. Progarchives zag in terugblik de progressieve rock langzaam verdwijnen, mede vanwege de uitgebreide teksten die Ratto voor het album gebruikte. Bovendien begonnen de personeelswisselingen de band op te breken. Ratto en Frallllonardo worden hier ondersteund door zangeres Chiara Ratto. Opnamen vonden plaats in de Akhenaton Studio in 1994. Progarchives over Klein & Wagner (geraadpleegd 24 december 2025)Discogs met Klein & Wagner (geraadpleegd 22 december 2025)Exemplaar van het album Mellow 273.
Capolinea Het werd na Klein & Wagner stil rond Aton's. Ratto probeerde een solocarrière van de grond te krijgen, maar dat bracht nauwelijks succes. In 2002 bracht het Franse platenlabel Musea Records onverwachts Capolinea uit, dat de zwanenzang van de band al aankondigde, het betekent Eindpunt. Opnamen vonden plaats tussen 1997 en 2000 met vermoedelijk geen uitzicht op een vast platencontract. Musea was in die tijd bezig de progressieve rock in Frankrijk en dus ook Italië in beeld te krijgen en houden. Progarchives meldde echter dat sommige nummers op het album niets meer de maken hebben met die stroming, enige invloeden vanuit de neoprog zijn wel te horen. Men hoorde vooral een band die de eisen van een bepaald genre los heeft gelaten. Progarchives over Capolinea (geraadpleegd 26 december 2025) Discogs met Capolinea (geraadpleegd 25 december 2025)Exemplaar van het album Musea 4448.
Categorie:Italiaanse rockband Categorie:Progressieve-rockband