Thérèse Marie Joseph Françoise Liévine Wante (Brugge, 12 februari 1883 – 1977) was een Belgische adoptiebemiddelaar en naamgever van het Service d’adoption Thérèse Wante, een adoptiedienst die actief was in België in de tweede helft van de 20e eeuw. Haar naam wordt in historische en journalistieke bronnen in verband gebracht met de binnenlandse adoptiemisstanden na de Tweede Wereldoorlog, waaronder gedwongen anonieme bevallingen (Sous X) in Frankrijk en illegale kindersmokkel van deze baby's terug naar België. Adopties die later onderwerp werden van maatschappelijke en parlementaire kritiek.
Biografie Thérèse Wante werd geboren op 12 februari 1883 in Brugge. Over haar opleiding en vroege levensloop zijn weinig onafhankelijke bronnen beschikbaar. Wel staat vast dat zij sterke banden onderhield met katholieke instellingen en geestelijken. Ondanks deze nauwe religieuze verbondenheid was zij geen officieel lid van een kloosterorde en dus geen non.
Vanaf het midden van de 20e eeuw was Wante actief in de organisatie van adopties in België. Zij gaf haar naam aan het Service d’adoption Thérèse Wante, dat tot haar overlijden in 1977 actief bleef.
Service d’adoption Thérèse Wante Het Service d’adoption Thérèse Wante werd opgericht rond 1950 en fungeerde als erkende adoptiedienst in België. De dienst was gevestigd in Schoten en begeleidde ongehuwde moeders, adoptieouders en later ook geadopteerden. De organisatie maakte deel uit van het netwerk van katholiek geïnspireerde sociale diensten dat in de naoorlogse periode een centrale rol speelde in de Belgische adoptiepraktijk.
De dienst werkte samen met ziekenhuizen, materniteiten en religieuze instellingen en bemiddelde zowel binnenlandse adopties als Sous X adopties.
Sous X en anonieme geboorten In de context van het naoorlogse adoptiesysteem werden Belgische vrouwen soms naar Frankrijk gestuurd om daar anoniem te bevallen volgens het principe van sous X. Hierbij werd de identiteit van de moeder niet geregistreerd op de geboorteakte. In Frankrijk konden vrouwen anoniem bevallen, iets dat in België onmogelijk was. De kinderen werden vervolgens ter adoptie aangeboden in België via het netwerk rond Thérèse Wante. Hierover zijn later beschuldigingen geuit dat deze kinderen werden verhandeld. Latere getuigenissen van geadopteerden en geboortemoeders geven aan dat deze anonimiteit vaak leidde tot blijvende onzekerheid over afkomst en familiebanden, mede doordat dossiers onvolledig waren of dat de kinderen niet vrijwillig waren afgestaan.
Vanaf het begin van de 21e eeuw kwam er toenemende maatschappelijke en politieke aandacht voor de adoptiepraktijken in België tussen 1945 en 1980. In onderzoeksjournalistiek en parlementaire debatten wordt het werk van adoptiediensten zoals die van Thérèse Wante genoemd in het bredere kader van het Belgische adoptieschandaal.
Sommige slachtoffers en belangenverenigingen zoals Binnenlandsgeadopteerd.be spreken van gedwongen adopties en pleiten voor officiële erkenning, transparantie van archieven en morele en juridische verantwoordelijkheid van de betrokken instellingen.
Categorie:Adoptie Categorie:Geschiedenis van de Rooms-Katholieke Kerk in België