Alice Sara Ott (München, 1988) is een Duitse pianiste met Japanse wortels. Ze wordt omschreven als "een van de meest vooruitstrevende pianisten van haar generatie" en geprezen om "haar verbeeldingsvolle spel". Ott is ook "een van de meest gestreamde klassieke musici ter wereld". Ze houdt ervan om te experimenteren en kunstvormen te mengen en werkte met beeldend kunstenaars, architecten en ontwerpers om multimedia-ervaringen te creëren. Zodoende werd ze het gezicht van de Apple Music Classic-app die in 2023 gelanceerd werd.
Biografie Ott werd geboren op 1 augustus 1988, in het Duitse München. Haar vader was een Duitse burgerlijk ingenieur en haar Japanse moeder was pianolerares, die piano had gestudeerd in Tokio. Reeds op driejarige leeftijd raakte ze gefascineerd door de piano tijdens een recital die ze met haar ouders bijwoonde. Ze besefte dat "muziek de taal is die veel verder gaat dan woorden" en dat ze zichzelf via muziek wilde uiten. Zodoende begon ze op vierjarige leeftijd met pianolessen. In 1991 werd haar zus Mona Asuka Ott geboren, die in haar voetstappen trad en eveneens klassieke pianist werd.
Als vijfjarige haalde Ott reeds de finale van een jeugdcompetitie in München. In 1995, toen ze zeven jaar oud was, won ze eerste prijs in de Jugend Musiziert-wedstrijd in Bonn. Toen ze twaalf was, ging ze aan de Universität Mozarteum in Salzburg studeren, terwijl ze ook haar schoolopleiding in München vervolledigde.
In 2002 won Ott als jongste finalist ooit de Most Promising Artist-prijs op de 7e Hamamatsu International Piano Academy, een onderdeel van de Hamamatsu International Piano Competition in Japan. In 2004 won ze opnieuw als jongste deelnemer ooit de eerste prijs van de Silvio Bengali-pianocompetite op de Pianello Val Tidone-wedstrijd in Italië. In hetzelfde jaar won ze ook de derde prijs op de Kissinger KlavierOlymp. Daarnaast was Ott ook masterstudent en prijswinnaar aan de International Music Academy for Soloists (IMAS) in Niedersachsen.
In 2008 mocht ze op het laatste moment de Amerikaanse pianist Murray Perahia vervangen voor een recital in Bazel, toen die laatste plots ziek geworden was. Kort daarop volgde haar debuut op de Zwitserse festivals van Luzern en Verbier. Het gerenommeerde platenlabel Deutsche Grammophon bood Ott in 2008 een exclusief contract aan. In 2009 verscheen haar eerste cd bij het label, met opnames van Etudes d’exécution transcendante van Franz Liszt.
In 2011 maakte Ott haar debuut bij de BBC Proms met het Koninklijk Filharmonisch Orkest van Stockholm en de Finse dirigent Sakari Oramo. Haar debuut in Het Concertgebouw in Amsterdam maakte Ott in 2012, met een recital waar ze werk opvoerde van Mozart, Schubert en Moessorgski. In 2014 verscheen de cd Scandale waarop Ott samen met de Luxemburgse pianist Franceso Tristano een uitvoering voor twee piano's bracht van Le Sacre du printemps van Igor Stravinsky.
Ott speelde op allerlei internationale evenementen en festivals, waaronder Klavier-Festival Ruhr, Schleswig-Holstein Musik Festival, Classix Festival Braunschweig, Zürich Festival, Leipziger Bachfest, Mecklenburg-Vorpommern Festspiele, Moritzburg Festival, Davos Festival en Schwetzinger Festspiele, waar ze optrad met kamermuzikanten als Lars Vogt, Gustav Rivinius, Tadjana Masurenko, Peter Sadlo en Jan Vogler. Als soliste werkte ze met orkesten als Münchner Philharmoniker, Chicago Symphony Orchestra, Los Angeles Philharmonic Orchestra, Münchner Philharmoniker, London Symphony Orchestra, Tokyo Symphony Orchestra, San Francisco Symphony Orchestra, Wiener Symphoniker, Bamberger Symphoniker, Philharmonia Orchestra, Rotterdams Philharmonisch Orkest, Royal Scottish National Orchestra, Oslo Filharmoniske Orkester, Essener Philharmoniker, Tonkünstler-Orchester Niederösterreich, Tsjechisch Filharmonisch Orkest, NDR Elbphilharmonie Orchester, Deens Radio Symfonieorkest en het Symfonieorkest van de Zweedse Radio. Verder werkte ze met dirigenten waaronder Thomas Hengelbrock, Vladimir Asjkenazi, Myung-Whun Chung, Gustavo Dudamel, Edward Gardner, Pablo Heras-Casado, Paavo Järvi, Neeme Järvi, Hannu Lintu, Gianandrea Noseda, Sakari Oramo, Andrés Orozco-Estrada, Sir Antonio Pappano, Santtu-Matias Rouvali, Yuri Temirkanov, Robin Ticciati, Daniel Harding en Osmo Vänskä.
Met de IJslandse multi-instrumentalist Ólafur Arnalds maakte Ott in 2015 The Chopin Project, waarvoor ze de muziek van Frédéric Chopin opnieuw interpreteerden met nieuwe arrangementen voor strijkers, piano en synthesizer. In 2017 tourden ze met dit project doorheen Europa en Rusland, met optredens in Hamburg, Queen Elizabeth Hall in Londen, Mousonturm in Frankfurt, Le Trianon in Parijs, St. Petersburg State Academic Capella, Svetlanov Hall in Moskou en het Sacrum Profanum Festival in Krakow. In België stond het duo met deze voorstelling op het Spots festival in CC Hasselt. In Focus Knack werd de cd-versie van dit project als volgt omschreven: "Enerzijds getuigt The Chopin Project van een groot respect voor de meester, anderzijds gaan Arnalds en Ott op een onbevangen manier om met de partituur, gebruiken ze de studio als onderdeel van de compositie en keren ze zich af van het perfectionisme dat in klassieke middens al decennia lang imperatief is, wanneer het om interpretaties van Chopin gaat." De lovende recensie in Gonzo Circus concludeerde: "Arnalds en Ott gaan hier een perfecte symbiose aan met Chopin en dat is waarlijk goed nieuws voor ons allen."
In 2018 was Ott te gast in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, voor een concert met het Antwerp Symphony Orchestra, onder leiding van dirigent Edo de Waart. In een interview naar aanleiding van dat concert sprak ze over twee klassieke platen die belangrijk waren voor haar. De eerste was een album van Alfred Cortot, die walsen van Chopin bracht: "De muzikale kleuren blijven zich opstapelen. Het lijkt alsof hij de klank vervormt. Hij creëert de illusie dat de klank van de piano nog verandert nadat de noot gespeeld is." Over Arturo Benedetti Michelangeli met een concerto van Ravel verklaarde ze dan weer: "Toen ik hem hoorde, begreep ik dat je een betere uitvoerder wordt door afstand te nemen. Het is een moeilijke oefening: al spelend zit je in het zenuwcentrum van de muziek en tegelijk moet je kritisch analyseren." In 2020 trad ze in dezelfde zaal opnieuw op met de Antwerpse symfonie, met dirigent Elim Chan, met werk van Moessorgski, Saint-Saëns en Rachmaninov.
In februari 2019 maakte Ott via Instagram bekend dat ze de diagnose van multiple sclerose had gekregen. In 2022 verklaarde ze in een interview dat haar toestand stabiel is: "Mijn MS werd al in een vroeg stadium ontdekt en momenteel zijn alle symptomen verdwenen." Een lastig aspect is hoe de media omgaan met haar ziekte: "Zelfs in interviews waarin de ziekte slechts zijdelings ter sprake komt, staat het altijd in de kop. Iemand bestempelde me zelfs tot de MS-pianist, alsof ik inderdaad mijn ziekte ben." In april van dat jaar speelde ze in TivoliVredenburg in Utrecht een concert met het Bergen Philharmonic Orchestra, onder leiding van dirigent Edward Gardner.
In 2021 bracht Ott haar tiende cd uit bij Deutsche Grammophon: Echoes Of Life, waar ze composities van Chopin combineerde met moderne componisten zoals Francesco Tristano, György Ligeti, Nino Rota, Chilly Gonzales, Toru Takemitsu en Arvo Pärt, die allemaal een persoonlijke betekenis hebben voor Ott zelf. Het idee achter dit album is dat "het einde van een hoofdstuk in ons leven altijd het begin is van een nieuw". Ott wilde met dit album reflecteren op haar "rol en verantwoordelijkheid als klassiek musicus vandaag de dag". Ze verklaarde: "Het overgrote deel van het repertoire dat ik speel, is vele decennia en eeuwen geleden geschreven, en hoewel ik de originele partituur niet verander, interpreteer ik ze en heb ik de unieke kans om deze muziek in het hier en nu te plaatsen. Wanneer ik aan de componisten denk van wie we de muziek zo hoog aanschrijven, dan hebben ze de grenzen van muziek en al wat muziek omringt altijd getrotseerd, opnieuw gedefinieerd en verlegd. Waarom zouden we niet precies hetzelfde doen? Waarom zouden we hun muziek en geest niet met de tijd laten meegaan, in plaats van vervlogen tradities en beperkingen aan te hangen en te reproduceren?" Ott koesterde reeds lang de droom om "aansluiting te zoeken bij andere kunstvormen". Daarom werkte ze voor deze voorstelling samen met de Turkse architect Hakan Demirel, die een digitale video-installatie ontwierp "als architectonische weerspiegeling van het verhaal". In 2022 stelde ze Echoes of Life voor in De Singel te Antwerpen. Door de coronapandemie kon dit concert slechts doorgaan voor een publiek van 200 personen. In februari 2024 bracht ze Echoes of Life in Bozar in Brussel.
Met dirigent Duncan Ward bracht ze in 2022 een programma met werk van Ravel en Debussy in Het Concertgebouw te Amsterdam.
In maart 2023 speelde Ott Beethovens Pianoconcert nr. 1 in de lanceringsvideo van de Apple Music Classical-app, met het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van dirigent Karina Canellakis. Ott werd voorgesteld als het gezicht van de app. In september 2023 verscheen het album Beethoven, een samenwerking tussen Ott en Canellakis.
Tijdens het seizoen 2024-2025 was Ott artist in residence in TivoliVredenburg, waar ze vier concerten speelde: met dirigent Duncan Ward en Philzuid (8 december 2024), solo met een selectie van het werk van componist John Field (10 maart 2025), met Thomas Reif, Sebastian Klinger en Sebastian Manz bracht ze werk van Olivier Messiaen (20 april 2015) en met Benjamin Appl, Sào Soulez Larivière, Reif, Klinger en Wies de Boevé voerde ze composities van Franz Schubert op (11 mei 2025). In februari 2025 verscheen haar cd Complete Nocturnes, met werk van de minder vaak opgevoerde componist John Field. Ott noemde deze opnames "een zeer waardevolle ervaring. De schoonheid en gratie (van Fields nocturnes) hebben me diep geraakt en mijn leven verrijkt." Eind januari 2026 speelde ze een recital in het kader van haar Beethoven-programma in De Singel te Antwerpen, waar ze ook werk van John Field bracht.
Op 15 oktober 2025 stond Ott ook in De Singel in Antwerpen, voor een concert met Orchestre Philharmonique de Radio France onder leiding van dirigent Jaap van Zweden, met als titel Liefde en virtuositeit met Alice Sara Ott. Het aanvankelijk aangekondigde programma met muziek van Beethoven en Prokofjev werd op het laatste moment gewijzigd vanwege een peesontsteking die Ott eerder dat jaar had opgelopen, waardoor ze gemerkt had dat het spelen van Beethovens Pianoconcert nr. 1 pijnlijk was. Daarom besloot ze om dat stuk te vervangen door Ravels Pianoconcert in G majeur.
Gedurende het seizoen 2025-2026 is Ott artist in residence in het Konzerthaus Berlin.
In december 2025 presenteerde de Fondation Louis Vuitton in Parijs de wereldpremière van Love, Icebox, een muziekstuk van The National-frontman Bryce Dessner dat gebaseerd was op correspondentie tussen componist John Cage en choreograaf Merce Cunningham. Deze voorstelling werd gemaakt in samenwerking met Ott, actrice Isabelle Huppert en scenografen Tom Visser en Silvia Costa.
Ott heeft als handelsmerk dat ze altijd blootsvoets speelt. Toen ze ooit aan een historische vleugel zat, waar Franz Liszt nog op had gespeeld, bleken haar hoge hakken te lang, waardoor haar knieën niet onder het instrument pasten. Toen ze zonder schoenen speelde, "voelde dat juist bevrijdend en natuurlijk". Thuis oefent ze bovendien ook zonder schoenen: "Als ik studeer, zit ik vaak in kleermakerszit op de pianokruk,’ vertelde ze aan Bachtrack. "Ik gebruik dan nauwelijks het pedaal, omdat ik vind dat je alles met je vingers moet kunnen zeggen. Het pedaal voeg je later toe, als kleur."
Discografie
Franz Liszt: Grandes Etudes De Paganini / Consolations / Hungarian Rhapsody No. 2 (Ram Records - 2004, CD) Liszt, Beethoven, Schumann: Edition Klavier-Festival Ruhr (Initiativkreis Ruhr / Avi-Music - 2007, CD)