Arnoud Odding (Hengelo, 26 februari 1961) is een Nederlandse museumdirecteur en publicist.
Biografie Hij studeerde museologie aan de Reinwardt Academie en kunstgeschiedenis aan de Universiteit Leiden.
Van 2004 tot 2011 was hij directeur van het Nationaal Glasmuseum. In 2007 fuseerde onder zijn leiding de Leerdamse glasblazerij met het museum. Dat gaf een artistieke impuls aan de ontwikkeling van de glaskunst in Nederland. In 2009 werd de aangrenzende villa aangekocht. De twee villa's van de oud-directeuren van de glasfabriek, Cochius en Bunge, werden door middel van transparante loopbruggen met elkaar verbonden naar een ontwerp van bureau SLA. De museumcollectie wordt sindsdien in beide villa's en in de loopbruggen tentoongesteld. Koningin Beatrix heropende het museum in 2011.
Van 2012 tot 2022 was Odding directeur van Rijksmuseum Twenthe. Net voor zijn aantreden werd het museum met sluiting bedreigd. Zichtbaarheid en een ambitieus beleidsplan betekenden een ommekeer. Onder zijn leiding werden tentoonstellingen georganiseerd van oude, moderne en hedendaagse kunst met o.a. de Vlaamse primitieven, de Vlaamse barok, William Turner, Thomas Gainsborough, de Italiaanse renaissance, Paula Modersohn Becker, Artemisia Gentileschi en Sofonisba Anguissola. Op initiatief van Odding werken Museum Twentse Welle, later De Museumfabriek, en Rijksmuseum Twenthe sinds 2016 samen als één operationele organisatie onder één directie. Bij zijn afscheid eind 2022 ontving hij de erepenning van de Gemeente Enschede.
Sinds 2023 werkt Odding als strategisch adviseur voor musea en erfgoedinstellingen en podcast hij over ontwikkelingen in musea onder de naam ‘de museoloog’.
Publicaties De Kunst van het wankelen of het instabiele museum, 2026, Echt – Het waarachtige museum, 2023, Het disruptieve museum, 2011, Het gedroomde museum, Arnoud Odding en Tiziana Nespoli, 2004,
Categorie:Nederlands kunsthistoricus Categorie:Nederlands museumdirecteur Categorie:Directeur van Nederlands museum