Augustin Ferdinand Georges de Raymond (Namen, 8 september 1873 – Etterbeek, 24 december 1950) was een Belgisch diplomaat.
Biografie Familie Georges de Raymond stamt uit een geslacht van metaalmeesters dat zich vestigde in het kasteel des Forges in Thon. Hij was een zoon van Augustin de Raymond (1840-1900), provinciaal griffier van Namen, en Léontine de Cartier (1843-1897). Zijn vader verkreeg in 1888 erkenning in de adel.
Hij trouwde in 1906 in Parijs met Alliette Duguesclin de Saint-Gilles (1882-1947). Het echtpaar vestigde zich op het kasteel van Fretay, een domein van de familie de Saint-Gilles, nabij het Bretonse dorp Saint-Germain-en-Coglès. Ze kregen twee zoons en een dochter.
Loopbaan Hij behaalde een diploma van kandidaat in de wijsbegeerte en letteren (een voorbereiding op de rechtenstudie) en begon in 1895 een loopbaan bij het ministerie van Buitenlandse Zaken als adjunct bij de centrale administratie. Daarbij werd hij sterk aangemoedigd door zijn neef Emile de Cartier de Marchienne, de latere ambassadeur in Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was achtereenvolgens attaché in Den Haag, ambassadesecretaris in Den Haag (1897), Madrid (1897), Wenen (1899), Parijs (1900) en Belgrado (1904) en bij de Heilige Stoel (1906) en ambassaderaad in Rome (1910), Athene (1911), Wenen (1911), Bern (1914) en Londen (1915).
In 1917 promoveerde hij tot buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister, eerst in Londen, vervolgens in Teheran (1917). Daar werd hij geconfronteerd met het wankele voortbestaan van de Belgische missie, die sinds 1898 instond voor hervormingen van douane, posterijen en financiën. Deze missie paste in een bredere context van westerse inmenging in het Midden-Oosten, waarbij Perzië – bedreigd door Russische en Britse invloed – bewust koos voor samenwerking met een niet-imperialistische macht als België. De Raymond maakte het behoud van deze missie tot een kernpunt van zijn beleid, ondanks sterke tegenstand in het Perzische parlement. Zijn diplomatiek talent kwam vooral tot uiting bij twee crisissen in 1921 en 1922, waarin hij erin slaagde ernstige internationale incidenten te voorkomen door te bemiddelen tussen Perzië, de Sovjet-Unie, Frankrijk en de Verenigde Staten. Deze successen versterkten het prestige van België en droegen ertoe bij dat de Belgische missie tot 1934 kon worden aangehouden.
Na zijn vertrek uit Perzië eind 1922 bekleedde de Raymond nog posten in Praag (1924-1932) en Constantinopel (1932-1938), waar hij bevriend raakte met onder meer Edvard Beneš en Kemal Atatürk.
Bibliografie Léopold II à Paris. Souvenirs, Brugge, Desclée de Brouwer, 1950.
Literatuur Nicole CARCAN-CHANEL, 'Rôle des intérêts et des ambitions économiques de la Belgique dans l'histoire de ses relations diplomatiques, 1870-1914', in Nicole CARCAN-CHANEL en Martine DELSEMME, Agents diplomatiques belges et étrangers au XIXe et XXe siècles. Deux études économico-sociales, Brussel, Institut de Sociologie, 1968. Gaston BRAIVE en Istvan MONDOVITS, 'Le corps diplomatique et consulaire belge en Italie (1830-1914)', vol. 3, in Risorgimento. Bulletin semestriel publié par le comité belge de ristituto per la Storia del Risorgimento italiano 13, nr. 1, 1970, 59-61. Michel DUMOULIN, 'Présences belges dans le monde, 1830 - 1940', in Michel DUMOULIN (red.), Les Belges à l'étranger - 150 ans de réalisations dans le Tiers Monde, Brussel, Union royale belge pour les Pays d'Outre-Mer et l'Europe unie, 1985. Eric LAUREYS, Belgen in Perzië 1915-1941, verwezenlijkingen, verhoudingen en attitudes, Leuven, Peeters, 1996.
Externe link Biografie van Raymond de Georges op de website van de Koninklijke Academie voor Overzeese Wetenschappen
Categorie:Belgisch ambassadeur