David ben Joseph Pardo (ca. 1591 – 15 maart 1657) was een Sefardisch-Portugese rabbijn en een van de leidende ḥakhamim van de Portugese Joodse gemeenschap in Amsterdam.
Leven Pardo werd rond 1591 geboren in Salonica (Thessaloniki). Hij was een zoon van rabbijn Joseph Pardo en verhuisde met zijn familie naar Amsterdam, waar zich een bloeiende Sefardische gemeenschap ontwikkelde.
In 1618 werd hij benoemd tot ḥakham van de synagoge Bet Yisrael. In 1639 fuseerden de drie Portugese gemeenten in Amsterdam tot de verenigde gemeente Talmud Torah. Pardo werd samen met onder anderen Saul Levi Morteira en Menasseh ben Israel aangesteld als rabbijn van deze nieuwe gemeente.
Naast zijn religieuze functies was Pardo actief in liefdadigheidsinstellingen. In 1625 richtte hij de vereniging Honen Dallim op, bedoeld ter ondersteuning van armen binnen de gemeenschap.
Werk In 1610 publiceerde Pardo in Amsterdam een transcriptie in Latijnse letters van Obligacion de los Coraçones, een Ladino-vertaling van Ḥobot ha-Levavot (Plichten van het hart).
Familie Op 16 september 1619 trad hij in Amsterdam in het huwelijk met Rachel Sanchez. Hun zoon Josiah Pardo werd later rabbijn in Curaçao en Jamaica.
Overlijden David ben Joseph Pardo overleed op 15 maart 1657 in Amsterdam (Rosh Chodesh Nisan 5417 volgens de Joodse kalender). Hij werd begraven op Beth Haim (Ouderkerk aan de Amstel).
Literatuur Yosef Kaplan, An Alternative Path to Modernity: The Sephardi Diaspora in Western Europe, Leiden: Brill, 2000. Daniel M. Swetschinski, Reluctant Cosmopolitans: The Portuguese Jews of Seventeenth-Century Amsterdam, Londen: Littman Library, 2000. Miriam Bodian, Hebrews of the Portuguese Nation, Indiana University Press, 1997.
Referenties
Categorie:Nederlands rabbijn Categorie:Nederlands opperrabbijn