thumb|Tabitha in 1988 thumb|Aandeel Uytenhaak (december 2025) Amsteldijk 35 te Amsterdam is een relatief groot gebouw aan de Amsteldijk, Amsterdam-Zuid.
Geschiedenis De Amsteldijk vormt hier de westelijke oever van de Amstel. Eeuwenlang was dit agrarisch gebied, in de 19e eeuw bestuurd door de gemeente Nieuwer-Amstel. Die gemeente was voornamelijk leeg, veel landerijen en vanuit het verleden buitenplaatsen en feesttenten. Alhoewel de gemeente Amsterdam qua grondgebied oprukte, werd ter plaatse vanuit Nieuwer-Amstel vanaf 1871 gebouwd aan de Sint-Willibrorduskerk buiten de Veste. Het was een van de grootste bouwvolumes langs de Amstel; lagere en hogere huisnummer waren vooral perceelbrede herenhuizen. Een eveneens groot gebouwd dat hier kwam was het Raadhuis van Nieuwer-Amstel dat in 1892 werd opgeleverd. Dat raadhuis staat er in de 21e eeuw nog en is een rijksmonument; de genoemde kerk mocht dat niet meemaken. Het geheel aan hoofdgebouw aan aanbouwsels ging in 1971 tegen de vlakte; de kerk had al jaren last van bouwvalligheden waarschijnlijk mede veroorzaakt door het drukke en zware verkeer. Er kwam een soort parkje met kinderspeelplaatsen.
Bouw In 1986 zond Stichting Verzorgingstehuizen Tabitha Amsterdam een verzoek in om de lege ruimte, waarvoor geen bestemmingsplan meer was te mogen bebouwen. Ze wilde hier een verzorgingstehuis (laten) bouwen met circa 110 bedden. Er kwamen daarvoor verregaande eisen op het gebied van isolatie. Het gebouw staat aan de kruising van de Amsteldijk en Ceintuurbaan, een druk verkeersknooppunt met ook tramverkeer. Dit werd deels opvangen door de gevelopeningen voor glas bescheiden te houden. Het L-vormig gebouw met de strek aan de dijk werd ontworpen door Bugel Dubbeling Partners in Groningen. De toegang werd geplaatst op de eerdergenoemde hoek. Het gebouw kreeg voor De Pijp een uitzonderlijk hoge gevel, dat een oriëntatiepunt vormt in de omgeving. Daar waar de gebouwen in De Pijp ter plaatse slecht drie à vier verdiepingen hebben, kreeg Tabitha acht etages met daarop nog een bouwlaag voor allerlei machinerieën. Opvallend is dat het gebouw met die verdiepingen oprijst aan de kant van de Ceintuurbaan, maar per bouwgedeelte minder etages heeft, zodat het lijkt aan te sluiten op de bebouwing van de Sint-Willibrordusstraat uit de 19e eeuw.
Na de oplevering van het gebouw vond men het bakstenen front te massief en probeerde Tabitha om enige oppervlakten te laten voorzien van een abstract blauw-zwart artistiek kunstwerk van Bert Staal en Matty Christensen. De adviescommissie voor de Kunst van Deelraad De Pijp gaf een negatief advies. Ze sprak van het “verdoezelen” van architectuur en wilde met hun weigering een discussie op gang brengen dat kunstwerken als zodanig direct bij de bouw besproken en ingepland werden, zodat voorkomen kon worden dat een kunstwerk de “kwaliteit van de architectuur” niet in de weg zat. Daarna werden alleen nog interne verbouwingen gemeld.
Uitbreiding De plattegrond van het Tabitha-gebouw was veel kleiner dan dat van de kerk; er bleef dus nog voldoende ruimte voor het groen en speelplaatsen over. In 1998 zocht men uitbreiding voor ouderenwoningen en werd architect Rudy Uytenhaak verzocht deze te ontwerpen; hij nam verticale afbouw richting het zuiden over. Daarmee werd een stedenbouwkundig ongelukje van een extreem brede Servaes Noutsstraat enigszins weggewerkt, maar ook in 2026 is de afstand tussen de tegenover elkaar liggende even (19e eeuw) en oneven (1998) huisnummers voor Amsterdamse begrippen groot (85 meter). Het nieuwe complex kreeg adresseringen Ceintuurbaan 448-480, Servaes Noutsstraat 1-103 en Sint-Willibrordusstraat 2-4.
Verder Het gebouw werd door ARCAM en Het Parool in 2005 opgenomen in een lijst van “lelijke gebouwen”, waarbij lezers konden stemmen of het gebouw gesloopt mocht worden of dat het behouden moest blijven. Voor dit gebouw gold destijds de mening buitenproportioneel gebouw, doch Maarten Kloos van ARCAM meldde dat daar tegenover stond dat de kerk nog veel groter was geweest, tegelijkertijd in het achterhoofd houdend dat een kerk groot en opvallend mag zijn; een verzorgingstehuis minder. De stemming werd mede gehouden door Ons Amsterdam. Een aantal van die gebouwen werd daadwerkelijk gesloopt, maar andere kregen juist de status van gemeentelijk monument (Weteringschans 26-28 van Frans van Gool).Laat toch maar staan, stemming Ons Amsterdam over lelijke gebouwen (2005, geraadpleegd 26 februari 2026)
Tabitha ging in 2007 op in Amsta, zo ook het Zorgcentrum Amsteldijk. Het gebouw kwam onder één paraplu waaronder ook het Dr. Sarphatihuis van Zorggroep Amsterdam en een zorginstelling van DjK aan de Overtoom.Fusie tot Amsta (2007, geraadpleegd 26 februari 2026) Het gebouw kwam mede door de verplichte scheiding wonen en zorg in de jaren tien (2010-2015), in handen van Cocon Vastgoed, die het liet ombouwen tot een complex sociale woningbouw met 120 woningen voor senioren (ouder dan 70 jaar). De daarmee gepaard gaande verbouwing werd begeleid door architect Dik Smeding, gespecialiseerd in verbouwingen in “oudere gebouwen” die moeten leiden tot modernisering of herbestemming. Gebouwd in Amsterdam noemt het hoofdgebouw dan “niet zeer gewaardeerde volume en vormgeving”.Gebouwd in Amsterdam (2015, geraadpleegd 26 februari 2026)
Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Zuid