Shlomo ben Chaim Jehiel Cohen Shalem (1705, Edirne, Ottomaanse Rijk – 1781, Amsterdam) was een Sefardische rabbijn en auteur. Hij diende als opperrabbijn van verschillende Joodse gemeenschappen in de Balkan en werd later rabbijn van de Portugese Joodse gemeente van Amsterdam.
Leven Shalem werd geboren in Edirne in het Ottomaanse Rijk. Hij studeerde bij rabbijn Eliezer Nahum en bij rabbijn Raphael Jacob Abraham Giron.
Hij diende achtereenvolgens als opperrabbijn van de Joodse gemeenschappen van Vidin en Sofia. Na het overlijden van rabbijn Daniel David Estrog werd hij rond 1740 benoemd tot opperrabbijn van Sofia.
In 1752 reisde Shalem naar Belgrado om gezondheidsredenen. De Joodse gemeenschap van de stad had op dat moment geen opperrabbijn en verzocht hem de functie op zich te nemen. Hij stemde toe, onder de voorwaarde dat hij de stad kon verlaten om zijn werken te publiceren.
Omdat hij vaak buiten Belgrado verbleef, kon hij zich niet volledig met het bestuur van de gemeenschap bezighouden, maar hij behield wel de titel van opperrabbijn.
Amsterdam In 1761 vestigde Shalem zich in Amsterdam, waar hij rabbijn werd van de Portugese Joodse gemeente. Ondanks zijn verhuizing bleef hij formeel opperrabbijn van Belgrado en ontving hij van die gemeenschap een salaris.
Tijdens zijn verblijf in Amsterdam werden verschillende van zijn werken gedrukt.
Werken Tot zijn bekendste werken behoren:
Divrei Shlomo (Frankfurt, 1753) – preken en commentaren op de Pentateuch. Shoneh Halakhot (Amsterdam, 1762) – commentaar op de Halakhot Gedolot. Lev Shalem (Amsterdam, 1773) – halachische verhandelingen.
Referenties
Zie ook David Pardo Saul Lowenstam Sefardische Joden Opperrabbijnen en Hachamim van Nederland
Categorie:Rabbijn Categorie:Nederlands rabbijn Categorie:Nederlands opperrabbijn