Het United States Army Air Corps (USAAC) was het luchtoorlogsdienstonderdeel van het Amerikaans leger tussen 1926 en 1941. Na de Eerste Wereldoorlog, toen vroege luchtvaart een steeds belangrijker onderdeel werd van de moderne oorlogsvoering, ontstond er een filosofische kloof tussen meer traditionele grondgebonden legerpersoneel en degenen die vonden dat vliegtuigen onderbenut werden en dat luchtoperaties werden beperkt of onderbenut om politieke redenen die niets met hun effectiviteit te maken hadden. De USAAC werd op 2 juli 1926 hernoemd van de eerdere United States Army Air Service en maakte deel uit van het grotere United States Army. Het hoofdkwartier van de eenheid was gevestigd in de Main Navy and Munitions Buildings aan Constitution Avenue in Washington D.C. Het Air Corps werd op 20 juni 1941 de United States Army Air Forces (USAAF), waardoor het meer autonomie kreeg ten opzichte van de middenniveaucommandostructuur van het leger. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef het Air Corps (AC), hoewel geen administratief niveau, een van de gevechtsonderdelen van het leger tot 1947, toen het wettelijk werd afgeschaft door wetgeving die het Department of the Air Force oprichtte, waarbinnen dan de United States Air Force en sinds 2019 de United States Space Force genesteld zijn.
Het Air Corps werd door het Amerikaans Congres grotendeels hernoemd als een compromis tussen de voorstanders van een aparte luchtmacht en die van het traditionalistische legerhoofdkwartier die de luchtvaartafdeling zagen als een hulpmacht ter ondersteuning van de grondtroepen. Hoewel de leden zich in de jaren tussen de wereldoorlogen inzetten voor het promoten van het concept van luchtmacht en een autonome luchtmacht, bleef het primaire doel volgens het legerbeleid het ondersteunen van grondtroepen in plaats van onafhankelijke operaties.
Op 1 maart 1935, nog steeds worstelend met de kwestie van een aparte luchtmacht, activeerde het leger het General Headquarters Air Force voor gecentraliseerde controle over luchtvaartgevechtseenheden binnen het vasteland van de Verenigde Staten, los van maar coördinerend met het Air Corps. De scheiding van het Air Corps van de controle over zijn gevechtseenheden veroorzaakte problemen met eenheid van commando, die steeds ernstiger werden naarmate het Air Corps werd uitgebreid ter voorbereiding op de Tweede Wereldoorlog. Dit werd opgelost door de oprichting van de Army Air Forces (AAF), waarbij beide organisaties ondergeschikt werden aan het nieuwe hogere niveau.
Op 20 juni 1941 veranderde het bestaan van het Army Air Corps als primaire luchtmacht van het Amerikaanse leger naar het uitsluitend bestaan uit de trainings- en logistieke elementen van de toen nieuwe United States Army Air Forces, die het voorheen genoemde General Headquarters Air Force omvatten onder de nieuwe Air Force Combat Command-organisatie voor frontlinie-gevechtsoperaties. Deze nieuwe organisatie, samen met het Air Corps, vormde de USAAF.
Het Air Corps was na 9 maart 1942 geen administratieve structuur meer, maar als "de permanente wettelijke organisatie van de luchtmacht en het belangrijkste onderdeel van de Army Air Forces" bestond de overgrote meerderheid van het personeel dat aan de AAF was toegewezen uit personeel die wettelijk nog deel uitmaakte van het Air Corps wat pas in 1947 bij de wettelijke inrichting van het Department of the Air Force werd geregeld.
Categorie:Amerikaanse landmacht