miniatuur|Deolinda live in de Melkweg, Amsterdam. miniatuur|Deolinda live. Deolinda was een Portugese muziekgroep. De groep was actief van 2006 tot 2017 en bestond uit de broers Pedro da Silva Martins en Luis José Martins, zangeres Ana Bacalhau (nicht van de broers) en Zé Pedro Leitão (Bacalhau's echtgenoot).

Biografie De leden van Deolinda begonnen in 2005 voor het eerst samen te repeteren, met songs van Pedro da Silva Martins. In 2006 gaven ze hun eerste optredens in barretjes en clubs in Lissabon. In 2007 werd een song van Deolinda, Contado Ninguém Acredita, opgenomen op een verzamelalbum met muziek van jonge talenten.

In 2008 bracht de band hun debuutalbum Canção ao Lado uit. Dit album was geschreven vanuit het fictieve personage Deolinda, een alleenstaande veertiger die in Lissabon woont met katten en een goudvis. Vanuit haar raam bekeek ze het leven op straat en mijmerde ze over de levens van hen die langslopen. Het personage Deolinda stond ook (in cartoonvorm) op de website en op de platenhoes van Deolinda's debuutalbum. Canção ao Lado werd dubbel platina in Portugal. The Times nam Canção ao Lado op in de lijst van beste albums van 2009.

Twee van Deolinda's volgende albums, Dois Selos e um Carimbo en Outras Histórias, bereikten de hoogste positie van de Portugese albumhitlijst. Público noemde Outras Histórias een van de beste albums in de Portugese populaire muziek van het afgelopen decennium. Deolinda won diverse prijzen, waaronder tweemaal een Globo de Ouro in de categorie Beste groep.

Deolinda gaf optredens in tientallen landen; ze stonden onder meer op Eurosonic, Womex en in de Melkweg. In 2011 brachten ze een cd/dvd uit met een opname van hun optreden in het Coliseu dos Recreios in Lissabon.

Tijdens dit optreden zongen ze een nieuw lied met de titel Parva que sou. Dit lied ging over de economische problemen en het gebrek aan perspectief van de jonge generatie in Portugal. Velen van hen konden na een studie geen werk vinden, of moesten genoegen nemen met een onbetaalde stage of een bestaan als schijnzelfstandige en vaak ook thuis blijven wonen. Het lied bevatte de tekst "Que mundo tão parvo / Onde para ser escravov / É preciso estudar..." (Wat een dwaze wereld / waar je moet studeren / om een slaaf te worden).

Parva que sou werd positief ontvangen en werd - tot in het parlement - aangehaald in het publieke debat over deze problemen. Parva que sou werd in de media wel omschreven als het lied van deze generatie en was een stimulans voor de demonstraties die niet veel later plaatsvonden.

In 2017 maakte Deolinda bekend dat het voor onbepaalde tijd zou stoppen. De leden van de band konden zich hierdoor richten op hun solocarrières en andere projecten.

Muziekstijl en thematiek De muziek van Deolinda is een mix van pop met Portugese volksmuziek (zowel fado als de folk van het platteland). In de liedjes van Deolinda komen daarnaast allerlei andere invloeden langs, zoals rock, jazz, Braziliaanse en Kaapverdische muziek, chanson, Griekse sirtaki en Mexicaanse ranchera.

De muziek van Deolinda bevat duidelijk invloeden van fado, maar wijkt er ook sterk van af. De band laat de Portugese gitaar, een typerend instrument in de fado, links liggen. Deolinda zingt geen traditionele fadoliedjes, maar eigen composities van Pedro da Silva Martins. En waar fado wel gezien wordt als melodramatisch en fatalistisch, brengt Deolinda veelal lichte, luchtige en opgewekte muziek, hoewel melancholie en saudade er soms ook in te horen zijn.

Humor is een belangrijk onderdeel van Deolinda's muziek, er is ruimte voor ironie, satire en zelfspot, met soms "licht absurdistische" en "prettig gestoorde" teksten. Het Parool schreef dat Deolinda “erin slaagt liedjes te maken waarin ze de fado op liefdevolle wijze ironiseren” en dat Deolinda “speelse, originele en poëtische liedjes” schrijft, “met een glimlach en een knipoog, “ maar waarin ze toch ook “subtiel een mooie oude ziel [laten] doorschemeren.”

Liedjes gaan vaak over het moderne dagelijks leven in Portugal en over onderwerpen als onvervulde verlangens en liefdesverdriet. Zo is er een treurlied van een geliefde wiens partner vooral geïnteresseerd is in computerspelletjes spelen, en een lied waarin een vrouw uit jaloezie liever een gitaar zou zijn, terwijl ondertussen een gitaar liever een vrouw zou zijn. Ook zijn er liedjes met maatschappijkritische teksten. Movimento Perpetuo Associativo gaat bijvoorbeeld over iemand die de wereld wil verbeteren, maar telkens een ander excuus heeft om niet aan de slag te gaan (het regent, ik heb buikpijn, Benfica speelt vanavond enzovoorts).

Prijzen

2009: Globo de Ouro in de categorie Beste nieuwkomer 2010: Songlines Music Award in de categorie Beste nieuwkomer 2011: Globo de Ouro in de categorie Beste groep 2011: José Afonso Award 2011: Amália Award in de categorie Populaire muziek 2014: Globo de Ouro in de categorie Beste groep

Discografie

Canção ao Lado (2008) Dois Selos e um Carimbo (2010) Deolinda No Coliseu dos Recreios (Live) (2011) Mundo Pequenino (2013) Outras Histórias (2016)

Categorie:Portugese band