thumb|Tijdens de bouw in 1902 Huis met Chimaera's (Oekraïens:Будинок з химерами, Budynok z khymeramy) of Horodetsky Huis (vernoemd naar Władysław Horodecki) is een Art Nouveau-gebouw gelegen in de voormalige Lypky-wijk van Kiev, de hoofdstad van Oekraïne. Het gebouw, gelegen tegenover het kantoor van de president van Oekraïne op nummer 10 aan de Bankova-straat, wordt sinds 2005 gebruikt als presidentiële residentie voor officiële en diplomatieke ceremonies. De straat voor het gebouw is afgesloten voor al het autoverkeer en is anno 2026 een bewaakte voetgangerszone vanwege de nabijheid van het presidentiële kantoorgebouw.
De Poolse architect Władysław Horodecki bouwde het Huis met Chimaera's oorspronkelijk als zijn eigen luxe appartementencomplex tussen 1901 en 1902. Na verloop van tijd moest Horodecki het gebouw echter verkopen vanwege financiële problemen. Daarna wisselde het meerdere malen van eigenaar voordat het uiteindelijk tot begin jaren 2000 in gebruik werd genomen door een officiële polikliniek van de Communistische Partij van Oekraïne. Na de ontruiming van het gebouw werden het interieur en exterieur volledig gereconstrueerd en gerestaureerd volgens Horodecki's oorspronkelijke plannen.
Het gebouw dankt zijn populaire naam aan de sierlijke decoraties met exotische dieren en jachtscènes, die gebeeldhouwd werden door de Italiaanse architect Emilio Sala, aangezien Horodecki een fervent jager was. De naam verwijst niet naar de chimaera uit de mythologie, maar naar een architectuurstijl die bekend staat als chimaera-decoratie, waarbij dierenfiguren als decoratieve elementen op een gebouw worden aangebracht. De unieke architectuurstijl van Horodecki leverde hem lof op als de Antoni Gaudí van Kiev.
Geschiedenis Bouw en vroege geschiedenis Een Huis met Chimaera's werd ontworpen door de Poolse architect Władysław Horodecki in 1901-1902. Horodecki werd in 1863 geboren in een welvarende Poolse szlachta (adellijke) familie in de Podolie regio. Na zijn afstuderen aan de Keizerlijke Academie van Kunsten in Sint-Petersburg in 1890 verhuisde hij naar Kiev, waar hij bijna 30 jaar woonde. Ten tijde van de bouw van het gebouw had Horodecki zich al gevestigd als een prominent architect in Kiev. Samen met zijn goede vriend en partner, ingenieur Anton Strauss, had hij vele gebouwen in de stad ontworpen en gebouwd, van de rooms-katholieke Sint-Nicolaaskathedraal tot de Karaite Kenesa en wat nu het Nationaal Kunstmuseum van Oekraïne is. Naast architectuur was Horodecki ook geïnteresseerd in de jacht op groot wild, wat verklaart waarom zijn gebouw veel dieren bevat.
Horodecki financierde de bouw van het huis met geleend geld, met de bedoeling er een appartementencomplex van te maken. Elke verdieping vormde een apart appartement, verbonden door een lift en een trap. De enige uitzondering hierop was dat de onderste verdieping van het gebouw twee aparte appartementen bevatte. Horodecki zelf bewoonde de vierde verdieping van het gebouw, met een oppervlakte van ongeveer 380m2.
Horodecki kocht het eerste stuk grond op 1 februari 1901, waarna de bouw op 18 maart van dat jaar begon. De bouw van de buitenmuren was op 21 augustus voltooid, en het dak werd geplaatst en al het metselwerk werd op 13 september afgerond. Door de economische moeilijkheden binnen het Russische Rijk werd de voltooiing van het gebouw vertraagd. In mei 1903 waren slechts één appartement op de onderste verdieping en het eigen appartement van Horodecki bewoond. De totale kosten van de grond en de bouw bedroegen 133.000 roebels. In totaal werd 1550m2 grond gebruikt voor de bouw van het gebouw en kostte het in totaal 15.640 roebels. De verwachte jaarlijkse winst uit de verhuur bedroeg 7.200 roebel. Op het terrein bevond zich een koeienstal vanwege Horodecki's aandrang op verse melk, hoewel deze specifiek zo was geplaatst dat de geur van de koeien de huurders niet zou storen. Op een perceel naast het gebouw werden een miniatuur alpentuin (ongeveer 320m2) en een fontein aangelegd.
Vanwege financieel wanbeheer, waaronder zijn safari-jachthobby, verpandde Horodecki in juli 1912 het gebouw als onderpand voor een lening bij de Kyiv Mutual Credit Association. Toen Horodecki de lening niet meer kon terugbetalen, werd het gebouw in 1913 geveild en kwam het in het bezit van de ingenieur Daniel Balakhovsky, de zoon van een handelaar uit Kiev, die tevens voorzitter was van de raad van bestuur van de suikerfabriek Blahodatinskoje en Frans consulair agent in Kiev. In 1916 behoorde het huis toe aan de suikerfabriek Blahodatinskoje. In 1918 veranderde het eigendom van het gebouw opnieuw, naar Samuel Nemets. In 1921, nadat de bolsjewieken de controle over Kiev hadden overgenomen, namen verschillende afdelingen van het militaire district Kiev hun intrek in het Huis met Chimaera's.
Eigendom 1921–2002 Na de periode van onrust die volgde op de Russische Revolutie van 1917, werd het gebouw genationaliseerd en later omgebouwd tot gemeenschappelijk wonen. Elk appartement werd bewoond door ongeveer negen tot tien gezinnen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog (1941-1943) werd het gebouw verlaten. Door de blootstelling aan de barre weersomstandigheden tijdens de oorlog liep het gebouw aanzienlijke schade aan de structuur op. Na de oorlog werd het gebouw kortstondig gebruikt als residentie voor geëvacueerde acteurs van het Ivan Franko Theater. Het Centraal Comité van de Communistische Partij van de Oekraïense Socialistische Sovjetrepubliek nam het gebouw echter in bezit en transformeerde het later tot Polikliniek nr. 1 voor hun elite. De polikliniek gebruikte het gebouw tot het einde van de 20e eeuw. Gedurende die tijd is het gebouw bijna in tweeën gesplitst. Een deel zakte 22 cm door en er ontstond een grote verticale scheur met een breedte van ongeveer 40 cm. Sommige architectonische details van het gebouw waren afgebroken of gebarsten.
Categorie:Bouwwerk in Kiev