miniatuur|Plantage Blauw in vogelperspectief miniatuur|Het strand Blauwbaai in 2007
Plantage Blauw, ook bekend als Plantage Blaauw en Plantage Blije Rust, is een voormalige plantage ten westen van Willemstad aan de zuidwestkust van het Nederlands-Caraïbische eiland Curaçao. Het gebied, dat oorspronkelijk voor agrarische doeleinden werd gebruikt, wordt sinds het einde van de 20e eeuw ontwikkeld tot een luxe resort- en woongebied.
Geschiedenis Plantage Blauw werd in 1700 gesticht door Anno Blauw. De 226 hectare grote plantage heeft diverse namen gedragen. Aanvankelijk werd zij "Oud Sint Michiel" genoemd en in de loop van de 18e eeuw ontstond de naam "Elisabeth" of "Sint Elisabeth", naar de vrouw van de toenmalige plantage-eigenaar. In 1783 kreeg de plantage de naam "Blije Rust". De naam van de oprichter, Blauw, is evenwel tot de dag van vandaag aan de plantage verbonden gebleven.
Aan het einde van de 18e eeuw was de plantage eigendom van Johannes de Veer, de toenmalige directeur van de West-Indische Compagnie en gouverneur van de kolonie Curaçao en Onderhorigheden. Nadat de plantage gedurende de 19e eeuw meermaals van eigenaar wisselde, werd zij in 1917 gekocht door Hubertus Jacobs. Jacobs bedreef er veeteelt en had een groentekwekerij. Ook was er een gaarde (Papiaments:hòfi) met mango-, knippa- en mispelbomen. De opbrengsten van het plantagebedrijf, waaronder melk, eieren, groente en fruit, werden verkocht aan het Sint Elisabeth-gasthuis in de stad. Daarnaast stond de plantage bekend om de rozenteelt. Gedurende de eerste helft van de 20e eeuw verzilte het grondwater van de plantage, doordat de exploitant van de in de stad gelegen olieraffinaderij bij het nabijgelegen Julianadorp grote hoeveelheden water wegpompte. Hierdoor liepen de opbrengsten van de plantage steeds verder terug. Om deze reden begon Jacobs in 1936 een steenbrekerij op de plantage. De gefabriceerde kiezels werden gebruikt om de wegen op het eiland te verharden. Ook legde de familie het strand Blauwbaai aan.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er Amerikaanse soldaten gelegerd op Curaçao om het eiland te verdedigen. Het eiland was belangrijk voor de oorlogvoering, omdat de olieraffinaderij brandstof leverde aan de geallieerden. Op Plantage Blauw werden barakken geplaatst voor de huisvesting van Amerikaanse soldaten, die op de plantage vier batterijen aanlegden. Drie batterijen dienden speciaal voor luchtafweergeschut, dat de raffinaderij in de stad in het oosten en de olieopslagtanks bij de westelijk gelegen Bullenbaai moest verdedigen. Een voetstuk van een van de batterijen is bewaard gebleven en doet nu dienst als gedenkplaats. Sinds 2024 is er ook een klein museum gevestigd. De kustbatterij is aangewezen als monument.
In 1990 werd de plantage verkocht aan een investeerdersgroep, die er het project "Blue Bay" begon. Sindsdien wordt de voormalige plantage ontwikkeld tot een grootschalig resort voor permanente bewoning en toeristisch verblijf. Het staat bekend om zijn zandstrand en de 18-holes golfbaan. Sinds 2017 is er ook een beeldentuin gevestigd.
Landhuis Blauw Het huidige landhuis Blauw is gebouwd omstreeks 1800. Het bestaat uit een rechthoekige kern met zadeldak en dakkapellen aan de voor- en achterzijde. De topgevels bestaan uit eenvoudige tuitgevels in Neo-Curaçaose Hollandse stijl. Over de volledige lengte van de achterzijde is een galerij met lessenaarsdak aangebouwd. Aan de voorzijde is in het midden een dwarsvleugel gebouwd met zadeldak en dakkapellen. Ook zijn er overdekte terrassen aangebouwd. Het landhuis heeft gedurende zijn bestaan diverse kleuren gedragen, waaronder lichtroze en het huidige okergeel.
Het landhuis doet tegenwoordig dienst als hotelreceptie en clubhuis van de golfbaan; ook is er een restaurant gevestigd.
Externe links Blue Bay Curaçao Golf & Beach Resort Stichting Beeldentuin Blue Bay
Categorie:Plantage in Curaçao Categorie:Slavernij in Curaçao Categorie:Plaats in Curaçao